To chyba XX wieczna, amerykańska wersja turpizmu • Prawdopodobnie, najlepiej to czytać nie będąc trzeźwym • Myślę, że jest to w sporej części satyra. Albo przynajmniej miała nią być • W moim odczuciu te opowiadania bardzo dobrze oddają Amerykę XX wieku. I pewnie niezbyt wiele zmieniło się w XXI • Charles jasno opisywał, co siedzi w głowach wielu ludzi, a czego nie mówią otwarcie.

google

"Oglądamy razem z nim telewizję: japoński robot wyciąga z piasku zardzewiałe miny... jedną...drugą...Triumf nauki i techniki! Rozumu ludzkiego! Co prawda tata cierpi za ojczyznę, bo sprzęt nie jest naszej produkcji. Wtem na końcu reportażu robot niespodziewanie popełnia błąd i wylatuje w powietrze. Jak to mówią, kiedy widzisz uciekającego sapera, to biegnij za nim. Ale robot nie ma takiego programu. Tato jest zdumiony:" Mamy importowany sprzęt? Jakże tak? To już nie mamy ludzi?" Tato żył po to, żeby wykonać każde zadanie postanowione przez partię i rząd. Życie jest mniej warte niż kawał metalu." • Od czasu przeczytania ,, Czarnobylskiej modlitwy. Kroniki przyszłości" pokochałam książki Aleksjewicz. Za to, że na wstępie wyjaśnia tło wydarzeń po czym oddaje głos ludziom. Można powiedzieć, że wypowiada się ''reprezentant" każdej grupy osób- sowków, ofiary ataków terr­orys­tycz­nych­, kapitaliści, członkowie KPZR.... Swietłana nie ocenia, po prostu notuje historię, którą jak twierdzi oceni przyszłość. ,, Czasy seconhand. Koniec czerwonego człowieka" to wgłąb w inną epokę, zderzenie się z mentalnością homo sovieticus a także próba zrozumienia duszy rosyjskiej.

Dobry reportaż. Sprawnie napisany i przyjemnie się czyta. • Przedstawia (przynajmniej z początku) niejednoznaczny obraz Uzbekistanu. Toczących się przemian, ale i ugruntowanego establishmentu, silnej tradycji, radykalizacji religijnej oraz łamania praw człowieka. • W końcowej części reportażu, gdy dotyczy dużo bardziej osobistych przeżyć, trudno ocenić jak dalece pozostaje obiektywny. Wydaje się jednak, że autorka próbowała tonować emocje. • Z krytyki — troszkę niejasne są odwołania do "naszej grupy" - autorka nie wyjaśniła dostatecznie, kogo miała na myśli. Można domyślać się z kontekstu, ale jest to pewien dysonans w porównaniu z bardzo przejrzystą, pozostała częścią reportażu. • Warto przeczytać.

Niezły kawałek Sci-Fi. • Tylko troszkę 'zaspoilerowany' wcześniejszymi utworami literackimi, no i z tytułem autor się nie popisał. Od pierwszej strony czułem, co się stanie na końcu ;) • Ciekawe doświadczenie literackie, chociaż czytanie białego wiersza nie należy do najłatwiejszej formy przyswajania treści. • Czy jest to doświadczenie, którego brakowało w moim życiu? Nie szczególnie. Powiedziałbym, że jest to utwór typu "super, że udało się to przeczytać, będę wiedział, co to jest, gdy napotkam kolejne odwołanie".