Zaskoczył mnie autor swym mrocznym thrillerem kryminalnym, którego akcja rozgrywa się w niewielkim, anonimowym miasteczku. Opowiada on o tajemniczych zbrodniach, korupcji, zmowie milczenia oraz walce o prawdę w świecie pełnym układów i zależności. • Główną bohaterką jest Ewa Rom, doświadczona prokuratorka z Prokuratury Krajowej, która przyjeżdża do miasteczka, aby zbadać sprawę zabójstwa matki i córki. Śledztwo okazuje się wyjątkowo trudne, ponieważ brakuje dowodów, a wiele wskazuje na to, że ktoś celowo zaciera ślady. Wkrótce kobieta odkrywa kolejne tajemnice, które prowadzą do przestępczych powiązań, przemytu ludzi i osób zajmujących wysokie stanowiska. Mimo nacisków i przeszkód próbuje dotrzeć do prawdy. Ważną rolę odgrywają również inne kobiety, które nie godzą się na nies­praw­iedl­iwoś­ć i próbują przeciwstawić się ludziom wykorzystującym swoją władzę. Tytułowe karminowe usta stają się symbolem ich odwagi, siły i gotowości do walki. • Cezary Harasimowicz stworzył kryminał o niezbyt często spotykanej formie. Mianowicie zastosował w nim narrację w pierwszej osobie liczby mnogiej. Tym samym sprawił, że to MY jesteśmy również bohaterami, obserwatorami wszystkich wydarzeń w fabule. I choć w mojej ocenie jest to dość udana, intrygująca historia to mimo wszystko znacznie bardziej lubię opowieści tego autora skierowane dla dzieci. Lektura kryminału pozostawia pewien niedosyt, jeśli chodzi o samo rozwiązanie zagadki kryminalnej. Ale rozumiem, nie taki autor miał zamysł. Z pewnością jest to książka dla czytelników, którzy lubią nieoczywiste kryminały z duszną atmosferą, stopniowo odkrywanymi tajemnicami i społecznym przesłaniem.

Zapraszam do posłuchania na YouTube (ok 44 min): • https://www.youtube.com/watch?v=RHSDwzAczIA • Lub do przeczytania: • https://pandunia.pl/nasza-bomba-recenzja-ksiazki-albert-swidzinski/

Reportaż Gourevitcha opowiada o ludobójstwie w Rwandzie, które miało miejsce w 1994 roku. W wyniku trwających około stu dni masowych mordów zginęło wówczas około 800 tysięcy osób, przede wszystkim Tutsi. Autor odwiedził Rwandę rok po tych wydarzeniach i rozmawiał z ocalałymi, świadkami oraz osobami związanymi z ludobójstwem. Przedstawia ich historie i próbuje wyjaśnić, jak doszło do tak ogromnej tragedii. Opisuje podziały między Hutu i Tutsi, rolę propagandy oraz udział zwykłych mieszkańców w mordowaniu swoich sąsiadów. Pokazuje również los ocalałych, którzy po stracie bliskich musieli próbować odbudować swoje życie. Ważnym tematem reportażu jest reakcja społeczności międzynarodowej, która nie zdołała powstrzymać ludobójstwa. Książka ukazuje więc nie tylko przebieg tragicznych wydarzeń, ale także ich konsekwencje dla mieszkańców Rwandy oraz problemy związane z rozliczeniem sprawców i odbudową kraju. • Obraz jaki wyłania się z tego tekstu jest niezwykle brutalny. Mnie poruszył i jednocześnie bardzo wyprowadził z równowagi stosunek „świata” do tej sprawy. Szukanie miliona usprawiedliwień, wyjaśnień, to stanie z boku i nawet nie załamywanie rąk, tylko wznoszenie muru obronnego przez ważnych tego świata, by nie ponieść żadnej odpo­wied­zial­nośc­i. A nie wydarzyło się to wszystko sto lat temu… Tylko przed krótkim momentem i dzieje się obecnie. A my na to wszystko „przyzwalamy”. To przejaw zwyczajnego strachu czy egoizmu? Sytuacja tego typu jest dla mnie tragiczna, tak samo jak to, co „lęgnie” się w ludzkich mózgach. Zwyczajne akty terroru i niemalże kompletne zaniechanie w tej kwestii. Do granic możliwości przykre i niewybaczalne.

Choć nie miałam jeszcze okazji przeczytać tej książki, to zetknęłam się z tym konkretnym obrazem, mając ogromną przyjemność uczestniczyć w 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie swój wielki debiut odnotował film „Przez ścianę”. Jego scenariusz powstał bezpośrednio na kanwie tej niezwykłej lektury, połączonej z rzetelną pracą reporterską. • O tym, jak potężna i poruszająca jest to historia, najlepiej świadczy fakt, że ekranizacja w reżyserii Macieja Sobi­eszc­zańs­kieg­o zachwyciła krytyków i zdobyła najważniejsze wyróżnienie festiwalu – Wielką Nagrodę „Złote Lwy” dla najlepszego filmu. Jeśli film stworzony na podstawie tej książki okazał się tak ogromnym triumfem, sama literatura musi być wyjątkowa i warta przeczytania!

Opis „Dzikiego, mrocznego brzegu” zapowiada niezwykle klimatyczną historię, w której rodzinne tajemnice łączą się z zagrożeniem dla przyrody. Szczególnie intryguje mnie odizolowana wyspa i atmosfera niepewności towarzysząca bohaterom. Osobny link: [Link]