Tym razem bohaterowie wyruszają w niezwykłą wyprawę w kosmos, aby uratować swojego przyjaciela – królewskiego doradcę, pasiastą skarpetkę, która utknęła na tajemniczej planecie Nicość. To miejsce jest bardzo niebezpieczne, ponieważ wszystko, co się tam znajdzie, stopniowo znika. Nie tylko z oczu, ale także z pamięci i historii. Jedynym sposobem na ocalenie zaginionej skarpetki jest wierna przyjaźń i wspólne działanie. Na ratunek rusza odważna załoga złożona nie tylko ze skarpetek, ale także innych niezwykłych bohaterów, którzy lecą rakietą przypominającą sandał. W czasie podróży muszą zmierzyć się z asteroidami, czarną dziurą, tajemniczymi planetami i wieloma kosmicznymi przeszkodami. • Justyna Bednarek tym razem w swej historii osiągnęła bardzo dużą prędkość. Momentami trudno jest spamiętać cały ciąg zdarzeń. Jest w niej też dość dużo nieco trudniejszych słów, dlatego nie dla każdego dziecka będzie to lektura łatwa w odbiorze, tak jak w przypadku wcześniejszych opowiadaniach o skarpetkach. Fajna, ale nie tak fajna to historia, jak te pierwsze z ich udziałem.

Debiutancka powieść Elizabeth O'Connor to literatura nastrojowa, cicha i niezwykle intymna. Przenosi nas na odległą, smaganą wiatrem walijską wyspę w przededniu II wojny światowej. Śledzimy tu losy osie­mnas­tole­tnie­j Manod, która po śmierci matki utknęła w rutynie surowego, wyspiarskiego życia. Autorka genialnie oddaje samotność i bezwzględność natury. Język jest oszczędny, pozbawiony zbędnych ozdobników, a jednocześnie krystalicznie czysty i dojrzały. To nie jest powieść o wartkiej akcji, lecz kontemplacyjne, powolne zanurzenie w cudzą codzienność. Książka zostawia przestrzeń na własne interpretacje i emocje. Literatura subtelna, melancholijna i psychologicznie uważna – ta książka O'Connor skradła moje serce. Polecam

„Zdobywca” jako cała, 5-tomowa seria to monumentalne dzieło, które na stałe ląduje na półce moich książek życia. Piąty tom domyka wszystkie wątki z ogromną klasą, pozostawiając czytelnika z poczuciem głębokiej satysfakcji, ale i ogromnej tęsknoty. Jeśli jeszcze nie znacie tej sagi – zazdroszczę Wam, że ta podróż jest dopiero przed Wami. Dla mnie to było wybitne pożegnanie ze stepem. Gorąco polecam! • Ostatni tom serii przenosi nas w czasy Kubilaj-chana – człowieka, który musiał wyjść z potężnego cienia swojego dziadka, Dżyngis-chana. Obserwowanie jego drogi – od spokojnego, wręcz wycofanego uczonego, po twardego, genialnego stratega marzącego o imperium od morza do morza – to absolutny majstersztyk psychologiczny. Iggulden pokazuje, że budowanie potęgi to nie tylko widowiskowe szarże i rozlew krwi, ale przede wszystkim polityczna samotność, trudne kompromisy i bolesna lekcja poświęcenia. Najbardziej poruszającym elementem tej książki jest jednak tragizm bratobójczej walki, a mongolskie imperium zaczyna pożerać własny ogon. Styl Igguldena jest jak mongolski łuk – surowy, precyzyjny i uderzający z ogromną siłą. Opisy bitew, brud wojennej kampanii, zapach końskiego potu i dymu, a z drugiej strony dworski przepych i kulturowy szok związany z podbojem Chin – wszystko to pulsuje życiem. Przez tę książkę się nie przechodzi, przez nią się pędzi w pełnym galopie, mimo że z każdą stroną podświadomie próbowałam zwalniać, byle tylko odwlec zakończenie.

Trzeci tom cyklu o mongolskim imperium trzyma niesamowicie wysoki poziom. „Czas zemsty” to książka pełna brutalnego realizmu, genialnych strategii wojennych i pędzącej akcji. Największą jej zaletą jest ukazanie ewolucji samego Dżyngis-chana – to już nie tylko bezwzględny wojownik, ale genialny, choć zmęczony życiem strateg, który musi mierzyć się z ciężarem władzy, starością i konfliktami między własnymi synami. Autor z ogromnym szacunkiem podchodzi do faktów historycznych, zręcznie uzupełniając je literacką fikcją.

To moje pierwsze spotkanie ze znakomitym piórem tego autora po przeczytaniu tej książki stanie się początkiem dłuższej literackiej przyjaźni. Polecam gorąco wszystkim, którzy w kryminałach ponad wszystko cenią psychologiczną głębię, intelektualne zagadki i genialną grę z czytelnikiem. • „Zła wola” autorstwa Keigo Higashino to precyzyjnie skonstruowany kryminał psychologiczny typu whydunit, który całkowicie odwraca klasyczne zasady gatunku. Ta powieść udowadnia, że japoński mistrz literatury sensacyjnej potrafi manipulować czytelnikiem z iście szachową maestrią. Zamiast pytać, „kto zabił”, autor skupia całą uwagę na znacznie bardziej mrocznym pytaniu „dlaczego?” • O wyjątkowości tej książki decyduje: • - niewiarygodny narrator - każdy rozdział zmusza nas do prze­wart­ości­owan­ia faktów, które przed chwilą uznaliśmy za pewnik. • - psychologiczna głębia – genialne studium ludzkiej zawiści, zazdrości i hipokryzji. Autor pokazuje, jak łatwo można zniekształcić rzeczywistość za pomocą słowa pisanego. • - intelektualny pojedynek – styl jest oszczędny, analityczny i pozbawiony zbędnej brutalności. W zamian dostajemy hipnotyzujące starcie dwóch wybitnych umysłów.