Ta książka to arabska miniatura, a właściwie cała księga miniatur. • Nie starajcie się analizować wątku kryminalnego, on nie jest wcale ważny. • To, co ważne to zaklęta w obrazach opowieść o nigdy niekończącej się ludzkiej zawiści, chęci władzy i prestiżu no i o pożądaniu udającym miłość. • Z jakiejś dziwnej przyczyny świetnie się to czyta.

Wiele lat temu udało mi się przeczytać pierwsze polskie wydanie książki - wtedy pod tytułem "Źródło samotności". Lektura ta była niestety trudna w odbiorze. Możliwe, że decydującym faktem było to, iż powieść tłumaczyło kilka osób, których wizja przekładu nie była spójna. Redaktorzy „Roju" w 1933 roku nie ponieśli moim zdaniem tego dzieła. Szczęśliwie w 2025 roku pojawiło się nowe wydanie z kapitalnym przekładem Agaty Ostrowskiej. Egzemplarz zyskał piękną okładkę z dziełem malarskim Tamary Łempickiej. Dla mnie powieść w tym tłumaczeniu stała się całkiem inną historią. Dzieje Stephen Gordon napisane prawie sto lat temu (1928 r.) nie straciły na ważnych dla społeczności Queer zagadnieniach. Można by rzec, temat niektórych spraw ciągnie się przez wieki w niezmienionej formie. Tylko kostium postaci ewoluuje zgodnie z modą. Troski i rozterki pozostają wciąż te same. Sądzę, że i dzisiaj współcześni mogą odnaleźć w tych historiach cząstkę siebie, swojego życia i przemyśleń. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł.

To chyba XX wieczna, amerykańska wersja turpizmu • Prawdopodobnie, najlepiej to czytać nie będąc trzeźwym • Myślę, że jest to w sporej części satyra. Albo przynajmniej miała nią być • W moim odczuciu te opowiadania bardzo dobrze oddają Amerykę XX wieku. I pewnie niezbyt wiele zmieniło się w XXI • Charles jasno opisywał, co siedzi w głowach wielu ludzi, a czego nie mówią otwarcie.

google

"Oglądamy razem z nim telewizję: japoński robot wyciąga z piasku zardzewiałe miny... jedną...drugą...Triumf nauki i techniki! Rozumu ludzkiego! Co prawda tata cierpi za ojczyznę, bo sprzęt nie jest naszej produkcji. Wtem na końcu reportażu robot niespodziewanie popełnia błąd i wylatuje w powietrze. Jak to mówią, kiedy widzisz uciekającego sapera, to biegnij za nim. Ale robot nie ma takiego programu. Tato jest zdumiony:" Mamy importowany sprzęt? Jakże tak? To już nie mamy ludzi?" Tato żył po to, żeby wykonać każde zadanie postanowione przez partię i rząd. Życie jest mniej warte niż kawał metalu." • Od czasu przeczytania ,, Czarnobylskiej modlitwy. Kroniki przyszłości" pokochałam książki Aleksjewicz. Za to, że na wstępie wyjaśnia tło wydarzeń po czym oddaje głos ludziom. Można powiedzieć, że wypowiada się ''reprezentant" każdej grupy osób- sowków, ofiary ataków terr­orys­tycz­nych­, kapitaliści, członkowie KPZR.... Swietłana nie ocenia, po prostu notuje historię, którą jak twierdzi oceni przyszłość. ,, Czasy seconhand. Koniec czerwonego człowieka" to wgłąb w inną epokę, zderzenie się z mentalnością homo sovieticus a także próba zrozumienia duszy rosyjskiej.