Skrzywdzeni i poniżeni • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Ogólna twórczość Dostojewskiego jest mi niezmiernie bliska. Większość jego książek bardzo mnie ciekawi i porusza, dlatego do tej pozycji podchodziłem z dużymi oczekiwaniami. Tym razem mam jednak pewien problem z odbiorem powieści. • „Skrzywdzeni i poniżeni” powstali w pewnym okresie przejściowym twórczości Dostojewskiego i mam wrażenie, że w porównaniu z jego najbardziej znanymi dziełami brakuje tutaj tej głębi, którą tak bardzo cenię u autora. Pojawia się pewna płytkość, która w innych znanych mi utworach Dostojewskiego właściwie nie występuje. Jest też, moim zdaniem, trochę zbyt wiele romantyzmu, a za mało prawdziwego dramatyzmu. • Miałem również trudność z odczytaniem części alegorii i przenośni. Nie wszystkie zastosowane przez autora zabiegi były dla mnie oczywiste, a niektóre fragmenty zamiast budzić refleksję, pozostawiały mnie raczej z poczuciem pewnego literackiego chaosu. Momentami całość przypominała mi wręcz XIX-wieczną telenowelę – z dość przewidywalnymi schematami, skomplikowanymi relacjami i kolejnymi zwrotami losu bohaterów. • Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wartości. Dostojewskiemu należy się ode mnie pełny szacunek za piękny język oraz za ciekawe wykorzystanie elementów auto­biog­rafi­czny­ch. Wplatanie własnych doświadczeń w fikcyjną historię nadaje powieści dodatkowy wymiar i pozwala spojrzeć na nią również przez pryzmat życia samego autora. • To zdecydowanie słabszy Dostojewski niż ten, którego poznałem w jego najlepszych dziełach, ale dla osoby zainteresowanej całą jego twórczością nadal jest to lektura warta poznania. • Dla zain­tere­sowa­nych­ twórczością Dostojewskiego – książkę polecam! • 📖 18:06 · 21.08.2026 · 81/2026 · (P/A)

Skrzywdzeni i poniżeni • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Ogólna twórczość Dostojewskiego jest mi niezmiernie bliska. Większość jego książek bardzo mnie ciekawi i porusza, dlatego do tej pozycji podchodziłem z dużymi oczekiwaniami. Tym razem mam jednak pewien problem z odbiorem powieści. • „Skrzywdzeni i poniżeni” powstali w pewnym okresie przejściowym twórczości Dostojewskiego i mam wrażenie, że w porównaniu z jego najbardziej znanymi dziełami brakuje tutaj tej głębi, którą tak bardzo cenię u autora. Pojawia się pewna płytkość, która w innych znanych mi utworach Dostojewskiego właściwie nie występuje. Jest też, moim zdaniem, trochę zbyt wiele romantyzmu, a za mało prawdziwego dramatyzmu. • Miałem również trudność z odczytaniem części alegorii i przenośni. Nie wszystkie zastosowane przez autora zabiegi były dla mnie oczywiste, a niektóre fragmenty zamiast budzić refleksję, pozostawiały mnie raczej z poczuciem pewnego literackiego chaosu. Momentami całość przypominała mi wręcz XIX-wieczną telenowelę – z dość przewidywalnymi schematami, skomplikowanymi relacjami i kolejnymi zwrotami losu bohaterów. • Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wartości. Dostojewskiemu należy się ode mnie pełny szacunek za piękny język oraz za ciekawe wykorzystanie elementów auto­biog­rafi­czny­ch. Wplatanie własnych doświadczeń w fikcyjną historię nadaje powieści dodatkowy wymiar i pozwala spojrzeć na nią również przez pryzmat życia samego autora. • To zdecydowanie słabszy Dostojewski niż ten, którego poznałem w jego najlepszych dziełach, ale dla osoby zainteresowanej całą jego twórczością nadal jest to lektura warta poznania. • Dla zain­tere­sowa­nych­ twórczością Dostojewskiego – książkę polecam! • 📖 18:06 · 21.08.2026 · 81/2026 · (P/A)

Na wodach Norwegii • Autor: Edmund Kosiarz • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Dość ciekawa publikacja opisująca udział Polskich Sił Zbrojnych, a przede wszystkim Marynarki Wojennej II Rzec­zypo­spol­itej­, w działaniach wojennych na wodach Norwegii podczas II wojny światowej. • Książka jest napisana w sposób dość przystępny i pozwala poznać konkretne wydarzenia oraz działania polskich marynarzy. Czuć jednak wyraźnie char­akte­ryst­yczn­y dla literatury historycznej z okresu PRL-u sposób przedstawiania wojny – z mocnym uwypuklaniem roli polskiego wojska i podkreślaniem jego znaczenia. Momentami jest to już mocno widoczne i współczesny czytelnik bez większego problemu zauważy, że książka powstawała w określonym kontekście politycznym i hist­orio­graf­iczn­ym. • Nie zmienia to jednak faktu, że publikacja ma swoją wartość. Jest dziś również swoistym pomnikiem pamięci o ludziach, którzy uczestniczyli w działaniach wojennych, a których doświadczenia dzięki takim książkom zostały utrwalone. Dla współczesnego czytelnika stanowi to nie tylko materiał historyczny, ale również świadectwo tego, jak w swoim czasie opowiadano o polskim udziale w II wojnie światowej. • Warto więc sięgnąć po tę książkę zarówno dla samej historii polskiej Marynarki Wojennej, jak i po to, aby zobaczyć, jak zmieniało się podejście do opisywania historii w Polsce. • 📖 19:53 · 16.08.2026 · 80/2026 · (P)

Kto tu dymi? • Autor: Janusz Korwin-Mikke • Moja ocena: ★★★★★★☆☆☆☆ (6/10) • Całkiem dobrze złożony zbiór felietonów Janusza Korwin-Mikkego. Odchodząc od poglądów autora – z którymi można się oczywiście zgadzać albo nie – trzeba przyznać, że jest to człowiek niezwykle inteligentny, logiczny i sprawnie posługujący się argumentacją. Sam styl literacki również przypadł mi do gustu. Felietony są napisane lekko, bez nadmiernego komplikowania formy, a jednocześnie mają wyraźny charakter. • Książka składa się z dziesięciu rozdziałów poruszających tematy, które na początku XXI wieku należały do najbardziej drażliwych i budzących największe emocje. Publikacja ukazała się w 2007 roku, a więc w okresie pierwszych rządów Prawa i Sprawiedliwości. Z perspektywy niemal dwóch dekad ciekawie czyta się ówczesne diagnozy, przewidywania i komentarze. Niektóre z nich zaskakują aktualnością, inne z kolei pokazują, jak bardzo zmieniła się polska rzeczywistość i język debaty publicznej. • To właśnie dystans czasowy jest dla mnie jednym z ciekawszych elementów tej lektury. Czytając teksty z 2007 roku z perspektywy 2026 roku, można obserwować nie tylko same poglądy autora, ale również zmiany, jakie zaszły w Polsce przez te kilkanaście lat. Dzięki temu książka staje się nie tylko zbiorem felietonów, ale również pewnym zapisem epoki. • Całość jest stosunkowo lekka i czyta się ją bez większego wysiłku. Nie jest to dla mnie pozycja szczególnie wybitna, ale zdecydowanie nie żałuję czasu poświęconego na jej lekturę. • Książkę można polecić – choć raczej z umiarkowanym entuzjazmem. • 📖 18:17 · 16.08.2026 · 79/2026 · (P)

Wieje szarkijja. Beduini z pustyni Negew • Autor: Paweł Smoleński • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Po tę książkę sięgnąłem bezpośrednio po lekturze Jagielskiego i jego opowieści o Afganistanie. Był to z mojej strony zamierzony krok – chciałem przenieść się w zupełnie inny odcień świata islamu, tym razem nierozerwalnie splecionego z rzeczywistością Izraela. I trzeba przyznać, że kontrast okazał się ogromny. • To dobra książka, choć z samym autorem mam pewien problem. Po jego publikacjach widzę, że ma on miejscami wyraźnie inne spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość niż moje. Nie przeszkadza mi to jednak w lekturze – przeciwnie, uważam, że poznawanie perspektyw odmiennych od własnej ma swoją wartość. Ta książka pozwoliła mi przede wszystkim poznać kolejny lud i kolejną kulturę, o których wcześniej wiedziałem stosunkowo niewiele. • Sam język i forma reportażu są ciekawe. Książka, mimo niewielkiej objętości, rozwija się dość powoli i potrzebuje trochę czasu, żeby naprawdę wejść w swój rytm. Mam wrażenie, że jej właściwego smaku zaczynamy doświadczać dopiero mniej więcej od połowy. Wtedy opowieść nabiera wyraźniejszego charakteru i pozwala lepiej zrozumieć opisywany świat. • Największą wartością publikacji jest dla mnie właśnie możliwość spojrzenia na rzeczywistość z perspektywy ludzi i społeczności, o których mówi się stosunkowo rzadko. To temat istotny, a jednocześnie wciąż dość mało obecny w szerszym obiegu. Dzięki temu nawet przy pewnych zastrzeżeniach do autora książka pozostaje wartościową lekturą. • Na pewno warto do niej zajrzeć. • 📖 20:29 · 13.08.2026 · 78/2026 · (P)