"Rzeka Czerwona" to współczesna powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w Dakocie Północnej, w okolicach Doliny Rzeki Czerwonej. Historia skupia się na mieszkańcach małego miasteczka Tabor, których losy splatają się wokół planowanego ślubu Kismet Poe i Gary’ego Geista. Gary jest niepewnym siebie dziedzicem farm, natomiast Kismet to impulsywna młoda kobieta próbująca odnaleźć własną drogę życiową. W tle pojawia się także Hugo — zakochany w Kismet outsider, który chce ją odzyskać. Ważną postacią jest również Crystal, matka Kismet, pracująca nocami przy transporcie buraków cukrowych i zmagająca się z lękiem o przyszłość córki oraz własne życie. To nie tylko zwykłą historia miłosna. Louise Erdrich pokazuje w swej książce kryzys amerykańskiej prowincji, problemy rolnictwa przemysłowego, skutki używania pestycydów i zmian klimatycznych oraz niepewność ekonomiczną po kryzysie lat 2008–2009. Jednocześnie skupia się także na opowiadaniu o samotności, rodzinie, duchowości i relacji człowieka z naturą. • "Rzeka czerwona" urzekła mnie swym stylem. Łączy w sobie realizm z elementami niemal halucynacyjnymi i poetyckimi. Codzienne życie miesza się tu z wizjami, poczuciem zagrożenia i dobrym humorem. Polecam gorąco. Bardzo dobra rzecz.

"Nieznośna lekkość bytu" to jedna z najs­łynn­iejs­zych­ powieści Milana Kundery. Było to też moje pierwsze spotkanie z twórczością tego pisarza. Książka opowiada o losach kilku bohaterów żyjących w Czechosłowacji w czasach komunizmu i po wydarzeniach Praskiej Wiosny 1968 roku. Główna postać to osoba Tomasza – chirurga i kobieciarza. Jego żoną jest Teresa, prócz niej poznajemy także malarkę Sabinę oraz Franz. • Książka łączy w sobie historię miłosną z filozoficznymi rozważaniami dotyczącymi takich kwestii jak pożądanie, wolność, odpo­wied­zial­ność­, pamięć czy historia. Jednak w największej mierze powieść skupia się przede wszystkim na pytaniach o sens życia i przypadkowość zachodzących w nim zdarzeń. Kundera pokazuje, jak decyzje i przypadkowe spotkania wpływają na ludzkie losy. Tytułowa „lekkość bytu” oznacza życie pozbawione trwałości i pewności. Skoro człowiek żyje tylko raz, trudno ocenić, czy jego wybory były właściwe. Jednocześnie ta lekkość może być „nieznośna”, bo daje poczucie pustki i braku oparcia. • Długo zwlekałam z przeczytaniem tej powieści i dobrze, że odczekała ona tak długi czas. Jest bowiem książką nietypową, głęboko refleksyjną, filozoficzną, przez co nie zawsze dobrze zrozumianą przez czytelników. Jest zarazem historią bohaterów i rozważaniem o ludzkiej egzystencji. Niebanalna, wartościowa i ponadczasowa lektura. Polecam.

Tym razem w miasteczku Elvestad dzieją się rzeczy wprost niepojęte. Nocą nad miastem pojawiają się tajemnicze światła, a na polu zboża powstają tajemnicze kręgi. Mieszkańcy zaczynają wierzyć, że odwiedziły ich istoty pozaziemskie. Tiril i Oliver postanawiają jednak sprawdzić, co naprawdę kryje się za tymi dziwnymi wydarzeniami. W trakcie śledztwa zbierają wskazówki, analizują tropy i próbują odróżnić prawdę od plotek i wyobraźni. Nawet spotkany na polu kosmita nie robi na nich najmniejszego wrażenia. Tym bardziej, że podczas ucieczki "gubi" swą pozaziemską twarz. Kto próbuje nabrać lokalną społeczność na te kosmiczne sztuczki? I z tą zagadką bez większych problemów poradzi sobie Tiril wraz z Oliverem. Zerknijcie do lektury koniecznie. Dobry humor gwarantowany. Polecam.

Ta książka to arabska miniatura, a właściwie cała księga miniatur. • Nie starajcie się analizować wątku kryminalnego, on nie jest wcale ważny. • To, co ważne to zaklęta w obrazach opowieść o nigdy niekończącej się ludzkiej zawiści, chęci władzy i prestiżu no i o pożądaniu udającym miłość. • Z jakiejś dziwnej przyczyny świetnie się to czyta.

Wiele lat temu udało mi się przeczytać pierwsze polskie wydanie książki - wtedy pod tytułem "Źródło samotności". Lektura ta była niestety trudna w odbiorze. Możliwe, że decydującym faktem było to, iż powieść tłumaczyło kilka osób, których wizja przekładu nie była spójna. Redaktorzy „Roju" w 1933 roku nie ponieśli moim zdaniem tego dzieła. Szczęśliwie w 2025 roku pojawiło się nowe wydanie z kapitalnym przekładem Agaty Ostrowskiej. Egzemplarz zyskał piękną okładkę z dziełem malarskim Tamary Łempickiej. Dla mnie powieść w tym tłumaczeniu stała się całkiem inną historią. Dzieje Stephen Gordon napisane prawie sto lat temu (1928 r.) nie straciły na ważnych dla społeczności Queer zagadnieniach. Można by rzec, temat niektórych spraw ciągnie się przez wieki w niezmienionej formie. Tylko kostium postaci ewoluuje zgodnie z modą. Troski i rozterki pozostają wciąż te same. Sądzę, że i dzisiaj współcześni mogą odnaleźć w tych historiach cząstkę siebie, swojego życia i przemyśleń. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł.