Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami

Reportaż Gourevitcha opowiada o ludobójstwie w Rwandzie, które miało miejsce w 1994 roku. W wyniku trwających około stu dni masowych mordów zginęło wówczas około 800 tysięcy osób, przede wszystkim Tutsi. Autor odwiedził Rwandę rok po tych wydarzeniach i rozmawiał z ocalałymi, świadkami oraz osobami związanymi z ludobójstwem. Przedstawia ich historie i próbuje wyjaśnić, jak doszło do tak ogromnej tragedii. Opisuje podziały między Hutu i Tutsi, rolę propagandy oraz udział zwykłych mieszkańców w mordowaniu swoich sąsiadów. Pokazuje również los ocalałych, którzy po stracie bliskich musieli próbować odbudować swoje życie. Ważnym tematem reportażu jest reakcja społeczności międzynarodowej, która nie zdołała powstrzymać ludobójstwa. Książka ukazuje więc nie tylko przebieg tragicznych wydarzeń, ale także ich konsekwencje dla mieszkańców Rwandy oraz problemy związane z rozliczeniem sprawców i odbudową kraju. • Obraz jaki wyłania się z tego tekstu jest niezwykle brutalny. Mnie poruszył i jednocześnie bardzo wyprowadził z równowagi stosunek „świata” do tej sprawy. Szukanie miliona usprawiedliwień, wyjaśnień, to stanie z boku i nawet nie załamywanie rąk, tylko wznoszenie muru obronnego przez ważnych tego świata, by nie ponieść żadnej odpo­wied­zial­nośc­i. A nie wydarzyło się to wszystko sto lat temu… Tylko przed krótkim momentem i dzieje się obecnie. A my na to wszystko „przyzwalamy”. To przejaw zwyczajnego strachu czy egoizmu? Sytuacja tego typu jest dla mnie tragiczna, tak samo jak to, co „lęgnie” się w ludzkich mózgach. Zwyczajne akty terroru i niemalże kompletne zaniechanie w tej kwestii. Do granic możliwości przykre i niewybaczalne.