Recenzje dla:
  • "Obcy" • Autor: Albert Camus • Moja ocena: 9/10 • Obcy to książka, która jest jednocześnie piękna i przerażająca. Camus stworzył powieść, która od pierwszych stron przyciąga czytelnika i trzyma w napięciu aż do końca. Nie można oderwać się od historii głównego bohatera – Mersaulta – który, choć wydaje się człowiekiem beznamiętnym, nieustannie wzbudza w nas emocje. Jego życie, podejmowane decyzje i ich konsekwencje sprawiają, że wszystko, co się dzieje, staje się niezwykle namacalne, prawie realne. • Camus doskonale przedstawia uczucie wyobcowania, które przenika całą powieść. Główna postać zdaje się nie pasować do otaczającego go świata, a jednocześnie ten świat kształtuje jego los. Przez tę egzystencjalną pustkę przebija głębszy sens istnienia, życia, a także jego bezsensu, co sprawia, że książka działa na czytelnika na wielu poziomach. Każda kolejna strona wciąga nas coraz bardziej w duszną atmosferę absurdu, z jaką mierzy się bohater. • Dzieło to, choć krótkie, pozostawia ogromne wrażenie. Jest to opowieść, która nie tylko wciąga, ale również zmusza do refleksji nad kondycją człowieka i miejscem jednostki w społeczeństwie. Mimo że książka została napisana kilkadziesiąt lat temu, jej przesłanie jest wciąż niezwykle aktualne. • Zdecydowanie polecam Obcego każdemu, kto szuka literatury, która prowokuje do myślenia i nie pozwala szybko o sobie zapomnieć. • ** 23:38 * 19.03.2025 * 25/2025 *
    +2 trafna
  • Chciałabym postawić się wyraźnie tezie głoszonej przez „obcego”. Wykrzyczeć mu, że przecież tyle rzeczy ma sens ( tutaj powinnam wymienić). Ale nie potrafię, bo wiem, że bohater i tak to by podważył, a być może zbyt duża dawka filozofii zaburzyła to przekonanie. Jednakże nie zgadzam się z głównym bohaterem, uważam że jest odpowiedzialny za odizolowanie się od społeczeństwa i samozwanczo uczynienie się wyobcowanym, gdzie wszelka moralność straciła już sens, tak, że nic już się dla niego nie liczyło, a coś takiego jak emocje straciło rację bytu. Przerażająca wizja człowieka; powiastka o pesymistycznym przesłaniu, ale ze względu na jej klasykę, polecam przeczytać:)
  • Mam ogromny mętlik w głowie po przeczytaniu tej powieści. Sama nie wiem co myśleć o głownym bohaterze - raz wydaje mi się iż przedstawia po prostu odmienny system wartości,za chwile, ze jednak bohater jest człowiekiem chorym, upośledzonym w jakiś sposób. • Jedna z ksiażek o której mozna dyskutować godzinami.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo