Odprawa posłów greckich • Autor: Jan Kochanowski • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Dość ciekawe dzieło, które miało ogromne znaczenie dla rozwoju i kształtowania języka polskiego, a jednocześnie pozostaje interesujące również ze względu na samo przesłanie dramatu. Mam wrażenie, że wiele zawartych w nim myśli można uznać za ponadczasowe, szczególnie tych dotyczących odpo­wied­zial­nośc­i, władzy i decyzji politycznych. • Najbardziej ujęła mnie precyzja języka. Kochanowski potrafił bardzo wiele powiedzieć w stosunkowo niewielkiej formie, dzięki czemu tekst jest niezwykle „gęsty” – zarówno językowo, jak i pod względem przesłania. Nie jest to lektura, którą można po prostu przebiec wzrokiem. Wymaga skupienia, ale daje w zamian możliwość dostrzeżenia kolejnych warstw znaczeniowych. • Bardzo wyraźnie widać również podobieństwo do dzieł antycznych. Konstrukcja dramatu, sposób przedstawienia konfliktu oraz sam charakter utworu mocno odwołują się do tradycji antycznej. Jednocześnie Kochanowski nie ogranicza się do prostego naśladowania wzorców – wykorzystuje je do przedstawienia problemów, które pozostają aktualne także poza realiami świata starożytnego. • To niewielkie objętościowo dzieło, ale zawierające zdecydowanie więcej treści, niż można oczekiwać po jego rozmiarze. Warto je przeczytać nie tylko ze względu na znaczenie historyczne, ale również dla samego języka i zawartego w nim przesłania. • Książkę polecam. • 📖 18:38 · 05.09.2026 · 86/2026 · (P/A)

Dzicy detektywi • Autor: Roberto Bolaño • Moja ocena: ★☆☆☆☆☆☆☆☆☆ (1/10) • Do tej książki przysiadałem z dużą dozą nadziei. Po niezbyt dobrych doświadczeniach z "2666" byłem przekonany, że "Dzicy detektywi" pozwolą mi w końcu zobaczyć, dlaczego twórczość Roberto Bolaño cieszy się tak dużym uznaniem. Liczyłem, że tym razem historia mnie wciągnie, a przede wszystkim pokaże mi coś, czego nie znalazłem w poprzedniej książce autora. • Wziąłem do rąk pięknie wydany egzemplarz z PIW-u z 2025 roku. Samo wydanie zrobiło na mnie fenomenalne wrażenie – błękitna okładka, czerwona wyklejka niejako synchronizująca się z motywem czerwonej kropki na okładce. Pod względem edytorskim trudno było mi się do czegokolwiek przyczepić. I na tym właściwie skończyły się moje pozytywne doświadczenia. • Później przyszło mi zmierzyć się z ponad 770 stronami książki, w której nie znalazłem praktycznie żadnej głębi. Poszczególne fragmenty i wątki sprawiały na mnie wrażenie luźno ze sobą związanych, a całość nie tworzyła spójnej historii, która prowadziłaby do jakiegoś wyraźnego celu. Po tak obszernej powieści spodziewałem się znacznie więcej – zarówno literacko, jak i pod względem przesłania. • Książka wydała mi się próżna do granic możliwości, a dodatkowo została okraszona płytkim i sztucznym erotyzmem. Mimo ogromnej objętości miałem poczucie, że autor bardzo często buduje wokół interesujących motywów jedynie pozór głębi, nie prowadząc ich ostatecznie do żadnej saty­sfak­cjon­ując­ej konkluzji. Po przeczytaniu całości odniosłem wręcz wrażenie, jakby autor ze mnie zakpił – podał mi bardzo interesujący motyw, intrygujący tytuł i ponad 770 stron tekstu, a ostatecznie nie wynikało z tego dla mnie zupełnie nic. • Po "2666" miałem nadzieję, że "Dzicy detektywi" przekonają mnie do Bolaño. Stało się dokładnie odwrotnie. Po tej książce moja ocena jego twórczości jest jeszcze bardziej krytyczna. • Publikacji zdecydowanie nie polecam. • 📖 18:49 · 03.09.2026 · 85/2026 · (P)

Miasto Biesów. Czekając na powrót cara • Autor: Albert Jawłowski • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Dobry reportaż, który oprowadza nas po Rosji, a właściwie przede wszystkim po Jekaterynburgu, pokazując miasto przez pryzmat pamięci o Mikołaju II i ostatnich Romanowach. W moim odczuciu około 85% tej książki poświęcone jest właśnie Romanowom. Czy to źle? Żadną miarą – temat jest niezmiernie ciekawy i sam w sobie wystarcza, żeby utrzymać zainteresowanie czytelnika. • Interesujące jest dla mnie to, jak w dzisiejszej Rosji funkcjonuje pamięć o carskiej rodzinie i jak historia ostatnich Romanowów nadal obecna jest w przestrzeni miasta oraz w świadomości ludzi. Jekaterynburg staje się dzięki temu nie tylko miejscem na mapie, ale również swoistą przestrzenią pamięci, w której historia przeplata się ze współczesnością. • Książka jest napisana sprawnie i czyta się ją z zain­tere­sowa­niem­. Mimo to czegoś mi w niej zabrakło. Mam poczucie, że autor mógł jeszcze szerzej wykorzystać potencjał samego miasta i jego współczesnej rzeczywistości, a nieco mniej koncentrować się na Romanowach. Nie zmienia to jednak faktu, że temat został przedstawiony ciekawie i daje sporo do myślenia. • Mimo pewnego niedosytu książkę polecam. • 📖 23:49 · 28.08.2026 · 84/2026 · (P)

Zapiski psychopaty • Autor: Wieniedikt Jerofiejew • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Książka szalenie specyficzna. Właściwie trudno jednoznacznie powiedzieć, czym jest – notesem, pamiętnikiem, traktatem, a może po prostu zapisem obserwacji i przemyśleń autora. I chyba właśnie ta niej­edno­znac­znoś­ć jest jednym z jej największych atutów. • Jerofiejew opisuje pewne płaszczyzny życia społecznego w sposób niezwykle trafny i momentami wręcz genialny. Nie jest to jednak opis prowadzony w klasyczny, uporządkowany sposób. Mamy raczej zbiór myśli, obserwacji i spostrzeżeń, które razem tworzą specyficzny obraz człowieka oraz społeczeństwa. • Ogromne znaczenie ma tutaj również kontekst powstania książki. Lata 50. XX wieku, realia radzieckiej Rosji i całe tło epoki nadają tym zapiskom dodatkowy wymiar. Dzięki temu tekst nie jest wyłącznie osobistą refleksją autora, ale staje się również interesującym świadectwem określonego czasu i sposobu myślenia. • Nie jest to „normalna” książka i zdecydowanie nie jest to lektura dla każdego. Wymaga pewnej otwartości na nietypową formę oraz gotowości do samodzielnego odczytywania znaczeń. Dla mnie jednak właśnie ta specyficzność okazała się dużą wartością. • Szczególnie polecam osobom, które naprawdę lubią literaturę i nie oczekują od niej wyłącznie klasycznej fabuły. • 📖 23:09 · 24.08.2026 · 83/2026 · (P)

Notatki z podziemia • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawa pozycja Dostojewskiego, będąca właściwie swoistym traktatem filozoficznym o człowieku i jego naturze. Oczywiście nie brakuje tutaj prozy, ale jest to proza bardzo celowa – podporządkowana określonym problemom i refleksjom, które autor chce wyraźnie uwypuklić. Momentami odnosiłem wrażenie, że sama fabuła schodzi na dalszy plan, a najważniejsza staje się próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego człowiek zachowuje się w sposób sprzeczny z własnym interesem i dlaczego tak trudno jest mu żyć w zgodzie z narzuconymi przez innych zasadami. • Dostojewski prowadzi czytelnika w głąb ludzkiej psychiki, pokazując człowieka pełnego sprzeczności, rozczarowania i wewnętrznego buntu. To właśnie ta warstwa filozoficzna wydaje mi się największą wartością książki. Nie jest to lektura nastawiona na wartką akcję, lecz raczej na obserwację człowieka i jego sposobu myślenia. • Książka składa się z dwóch części – „Podziemie” oraz „Z powodu mokrego śniegu”. Są to niejako dwie uzupełniające się części tej samej refleksji. Pierwsza ma charakter bardziej filozoficzny i stanowi swoiste wprowadzenie do sposobu myślenia narratora, druga natomiast pokazuje te idee już poprzez konkretne doświadczenia i relacje z innymi ludźmi. • To książka, która wymaga skupienia i nie daje się łatwo przeczytać wyłącznie „dla fabuły”. Warto wejść głębiej w tok rozumowania głównego bohatera, nawet jeśli momentami jest on irytujący czy trudny do zaakceptowania. • Książkę polecam! • 📖 22:23 · 22.08.2026 · 82/2026 · (A)