Dzicy detektywi

Tytuł oryginalny:
Detectives salvajes
Autor:
Roberto Bolaño (1953-2003)
Tłumaczenie:
Tomasz Pindel
Nina Pluta
Wydawcy:
Państwowy Instytut Wydawniczy (2025)
Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza (2010)
ISBN:
978-83-7495-796-0, 978-83-8196-936-9
978-83-7459-796-0
Autotagi:
druk
książki
powieści
proza
1.0

Ulises Lima i Arturo Belano, dwóch poetów mieszkających w mieście Meksyk, poszukuje śladów mitycznej, acz zapomnianej poetki Cesarei Tinajero. Poszukiwania te zawioda ich do zaułków meksykańskiej stolicy, na pustynie stanu Sonora, do Hiszpanii, Francji i Izreala. Przez ich losy - relacjonowane przez przypadkowych świadków, fragmentaryczne, niepewne, nie zawsze wiarygodne, czasem trącące legendą - przewijają się dziesiątki postaci: barwnych, szalonych, zwykłych - przeróżnych. To wielka powieść o życiu i literaturze.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • Dzicy detektywi • Autor: Roberto Bolaño • Moja ocena: ★☆☆☆☆☆☆☆☆☆ (1/10) • Do tej książki przysiadałem z dużą dozą nadziei. Po niezbyt dobrych doświadczeniach z "2666" byłem przekonany, że "Dzicy detektywi" pozwolą mi w końcu zobaczyć, dlaczego twórczość Roberto Bolaño cieszy się tak dużym uznaniem. Liczyłem, że tym razem historia mnie wciągnie, a przede wszystkim pokaże mi coś, czego nie znalazłem w poprzedniej książce autora. • Wziąłem do rąk pięknie wydany egzemplarz z PIW-u z 2025 roku. Samo wydanie zrobiło na mnie fenomenalne wrażenie – błękitna okładka, czerwona wyklejka niejako synchronizująca się z motywem czerwonej kropki na okładce. Pod względem edytorskim trudno było mi się do czegokolwiek przyczepić. I na tym właściwie skończyły się moje pozytywne doświadczenia. • Później przyszło mi zmierzyć się z ponad 770 stronami książki, w której nie znalazłem praktycznie żadnej głębi. Poszczególne fragmenty i wątki sprawiały na mnie wrażenie luźno ze sobą związanych, a całość nie tworzyła spójnej historii, która prowadziłaby do jakiegoś wyraźnego celu. Po tak obszernej powieści spodziewałem się znacznie więcej – zarówno literacko, jak i pod względem przesłania. • Książka wydała mi się próżna do granic możliwości, a dodatkowo została okraszona płytkim i sztucznym erotyzmem. Mimo ogromnej objętości miałem poczucie, że autor bardzo często buduje wokół interesujących motywów jedynie pozór głębi, nie prowadząc ich ostatecznie do żadnej saty­sfak­cjon­ując­ej konkluzji. Po przeczytaniu całości odniosłem wręcz wrażenie, jakby autor ze mnie zakpił – podał mi bardzo interesujący motyw, intrygujący tytuł i ponad 770 stron tekstu, a ostatecznie nie wynikało z tego dla mnie zupełnie nic. • Po "2666" miałem nadzieję, że "Dzicy detektywi" przekonają mnie do Bolaño. Stało się dokładnie odwrotnie. Po tej książce moja ocena jego twórczości jest jeszcze bardziej krytyczna. • Publikacji zdecydowanie nie polecam. • 📖 18:49 · 03.09.2026 · 85/2026 · (P)
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo