Bardzo udane zakończenie serii. Znów więcej było tutaj Blue i Ganseya, co bardzo mnie ucieszyło. Poczułam ten specyficzny klimat jak w pierwszej części kruczego cyklu. Jedyny minus jak dla mnie to trochę zbędny wątek z Piper Greenmantle i ogólnie handlarzy magicznymi przedmiotami – na szczęście było tego niedużo, na pewno nie tyle, co w drugiej i trzeciej części. Zakończenie wątku z królem Glendowerem trochę dziwne, choć podświadomie gdzieś mogliśmy się tego spodziewać. Trochę rozczarowało mnie podejście autorki do postaci pana Szarego – chyba można to było rozegrać inaczej. Ogólnie całościowo oceniam ten cykl bardzo na plus. Już zawsze będzie mi się kojarzyć z gorącym, letnim okresem. Chętnie jeszcze kiedyś wrócę do tej serii

Piękno a zarazem dzikość i bezwzględność przyrody Alaski przytoczone w książce, urzeka, wzrusza i przeraża. Główną bohaterką jest tutaj Leni, którą poznajemy jako młodziutką nastolatkę. Jej żyjący w toksycznym związku rodzice fundują jej prawdziwy rollercoaster. Ojciec – weteran wojny w Wietnamie postanawia pewnego dnia przenieść się z rodziną na dziką i nieokiełznaną Alaskę w poszukiwaniu lepszego życia dla siebie i rodziny. Bezwzględna, dzika przyroda obnaża w mężczyźnie to, co najgorsze. Pomimo bardzo trudnych doświadczeń, Leni znajduje na Alasce swoją miłość. Jest to piękna, choć trudna i pełna bólu historia. Niestety matka dziewczynki Cora Allbright to postać, z którą nijak nie potrafiłam się utożsamić. Nie rozumiem tego typu kobiet. Nie potrafię zaakceptować aż tak daleko posuniętej bezradności i godzenia się z przemocowym mężem

Dobrze było wrócić do kryminałów Chmielewskiej. Lubię specyficzny klimat książek tej autorki, char­akte­ryst­yczn­e poczucie humoru, chaos i całą zgraję postaci przewijających się przez powieść. Teksty duńskiego policjanta Muldgaarda były genialne!

Bardzo dobra przygodowa fantastyka, pewnie bardziej dla młodego czytelnika, choć nieco starsi też znajdą tu coś dla siebie. Na pewno będę kontynuować tę serię. Podoba mi się styl pisania autora, bez zbytniej przesady, czy barwnych, nużących opisów. Ciekawie nakreślony świat, a bohaterowie tacy, za którymi chcemy podążać. Nie nudzą nas, nie denerwują. Jesteśmy autentycznie zainteresowani ich losami. Polecam!

Biłam się z myślami jaką wystawić ocenę. To bardzo dobry i bardzo ważny reportaż, mimo wszystko czegoś mi w nim zabrakło, dlatego jedna gwiazdka mniej. Trochę za cukierkowe te historie. Sami wspierający rodzice. Chyba to tak nie działa. Tylko jedna historia pokazuje odmienną stronę. Być może, tak jak piszą komentujący, najpierw powinno się sięgnąć po wcześniejszy reportaż tego autora czyli Niegrzeczne. Niemniej jest to pozycja godna polecenia. Dla kogoś, kto trochę temat zna, nie ma tu spektakularnych, otwierających oczy wiadomości. Dla zupełnego laika, może być to lektura szokująca