W swym nowym reportażu Paweł Piotr Reszka opowiada o długotrwałych skutkach Zagłady oraz o tym, jak wydarzenia z okresu II wojny światowej wpływają na życie kolejnych pokoleń. Autor przytacza losy Żydów ukrywających się przed niemieckimi prze­ślad­owan­iami­, którzy często znajdowali schronienie u polskich rodzin. Opisuje tu krawców zamordowanych z powodu płaszcza z futrzanym kołnierzem i mebli. Opowiada o chłopcu utopionym w rzece przez jego opiekunkę, która po tym dalej brała pieniądze za jego ukrywanie. Przedstawia los dwóch młodych ludzi, którym gospodarz obiecał pomoc, a potem zaatakował siekierą. Autor przedstawia zatem tragiczne historie osób zamordowanych przez tych, którzy wcześniej obiecali im pomoc, nierzadko kierując się chęcią przejęcia ich majątku. Reszka ukazuje, że wiele z tych wydarzeń przez lata pozostawało przemilczanych lub było ukrywanych w rodzinach i lokalnych społecznościach. Ważnym motywem reportażu jest także dziedziczenie traumy, poczucia winy i odpo­wied­zial­nośc­i za czyny przodków. Tytułowe „fatum” odnosi się do przekonania bohaterów, że nierozliczona przeszłość wciąż oddziałuje na ich życie. Autor nie ocenia swoich bohaterów, lecz oddaje głos świadkom, potomkom i dokumentom historycznym, pokazując, że pamięć o Zagładzie oraz trudne relacje polsko-żydowskie nadal pozostają ważnym elementem współczesnej refleksji nad historią. Polecam lekturę.

Zamknięciem swej trylogii o losach rodziny Helferów autorka uczyniła historię życia brata Richarda. Richard to pełen sprzeczności, niep­rzew­idyw­alny­ ekscentryk. Z zawodu jest zecerem, a z zamiłowania artystą-malarzem. Jest typem samotnika, żyjącego według własnych zasad. Jego najwierniejszym przyjacielem jest pies Szamasz. W życiowej podróży towarzyszy mu dziewczynka Putzi, która nazywa go „tatą”, a on zdaje się bardzo pasować do funkcji rodzica. Richard utrzymuje dość nietypowe relacje z ludźmi i często zaciera granicę między rzeczywistością, a własnymi opowieściami. Historia Richarda opowiedziana przez autorkę składa się ze wspomnień, dobrych scen i rodzinnych anegdot. Jest poruszająca, przejmująca, zaskakująca i dość refleksyjna. Napisana poetyckim językiem, ale nie brakuje w niej niedopowiedzeń. Taki właśnie jest styl pisarski Moniki Helfer delikatny, aczkolwiek momentami prowokacyjny. Polecam wszystkich ten niezwykły tryptyk.

To już trzecia część pełnej humoru i absurdalnych przygód serii o rodzinie Wieczorków i wszystko na to wskazuje, że nadal nie ostatnia. • Tym razem tata Wieczorek po niezwykłym wypadku trafia w okolice Puszczy Amazońskiej. Jego rodzina, która znajduje się w Koluszkach, postanawia wyruszyć mu na ratunek. Aby odnaleźć tatę, Eugenia Wieczorek konstruuje niezwykły kardiotranslator, który ma pomóc w odnalezieniu właściwej drogi. Rodzinę czeka pełna niebezpieczeństw wyprawa, podczas której spotykają między innymi morskie stworzenia, szamanów i niezwykłą kapibarę. Fabułą książki o tacie w tarapatach jest zabawna, bardzo dynamiczna i pełna energii. Nie brakuje też w niej rodzinnej miłości, pomysłowości i wzajemnej pomocy. Prym wiodą tu dziwne wynalazki, niespodziewane wydarzenia i sytuacje, które rozbawią każdego czytelnika. Gorąco polecam.

Tym razem do rodziny Ogórków trafia Duch – ukochany pies wujka Irenki. Jego pojawienie się szybko powoduje wiele zamieszania. Pies niespodziewanie odwiedza szkołę Pypcia, a później zostaje porwany przez Kręcichwosta. Kury i ich opiekunowie muszą więc ruszyć na poszukiwania. Wkrótce czeka ich także akcja ratunkowa, ponieważ Żaneta zostaje uprowadzona przez lisy. Kury Augusta, Hildegarda, Belka i Żaneta po raz kolejny udowadniają, że potrafią wpakować się w naprawdę niezwykłe kłopoty. Jaki będzie finał tego całego galimatiasu? Zachęcam do sięgnięcia po tą pełną humoru, przygód i nies­podz­iewa­nych­ zwrotów akcji opowieść o przyjaźni, rodzinie, wzajemnej pomocy i relacjach między ludźmi a zwierzętami. Dobra zabawa gwarantowana.

Tym razem bohaterowie wyruszają w niezwykłą wyprawę w kosmos, aby uratować swojego przyjaciela – królewskiego doradcę, pasiastą skarpetkę, która utknęła na tajemniczej planecie Nicość. To miejsce jest bardzo niebezpieczne, ponieważ wszystko, co się tam znajdzie, stopniowo znika. Nie tylko z oczu, ale także z pamięci i historii. Jedynym sposobem na ocalenie zaginionej skarpetki jest wierna przyjaźń i wspólne działanie. Na ratunek rusza odważna załoga złożona nie tylko ze skarpetek, ale także innych niezwykłych bohaterów, którzy lecą rakietą przypominającą sandał. W czasie podróży muszą zmierzyć się z asteroidami, czarną dziurą, tajemniczymi planetami i wieloma kosmicznymi przeszkodami. • Justyna Bednarek tym razem w swej historii osiągnęła bardzo dużą prędkość. Momentami trudno jest spamiętać cały ciąg zdarzeń. Jest w niej też dość dużo nieco trudniejszych słów, dlatego nie dla każdego dziecka będzie to lektura łatwa w odbiorze, tak jak w przypadku wcześniejszych opowiadaniach o skarpetkach. Fajna, ale nie tak fajna to historia, jak te pierwsze z ich udziałem.