„Państwo o tak ciężkim położeniu musiało przede wszystkim … żyć.” A co z ludźmi? • Jest rok 1912 roku i czujesz nadchodzącą grozę, jakąś zmianę. Jesteś Baronem von Stenbergiem, oficerem carskiej armii do momentu, gdy odgórną decyzją zostajesz oddelegowany do tajnej misji. Bez słowa sprzeciwu, a poniekąd z dumą przynależną wiernie służącemu żołnierzowi, podejmujesz się tej karkołomnej wyprawy. I trafiasz do Mongolii, a tu nic już nie jest takie, jak powinno być. Nie jest takie, jak wcześniej – nawet ty sam. • Jest rok 1969 i jesteś studentem geologii na jednej z wrocławskich uczelni. Jesteś Hubertem Kmitą, który wynajmuje pokój u pewnej wdowy. Dostajesz pokój po mężu, znanym pisarzu i w tym to pokoju przypadkiem trafiasz na zagadkowy rękopis. I wydawać by się mogło, że skoro jego autor już nie żyje, to jest to z pewnością jedynie coś, co winno mieć znaczenie dla jego żony, znaczenie nader sentymentalne i związane z nimi wyłącznie. Lecz nic bardziej mylnego. Oto bowiem okazuje się, że owe zapiski mają dla ciebie ogromne znaczenie. Że trzymasz w ręku cenną notkę o skarbie Krwawego Barona von Stenberga i miejscu jego ukrycia. Że to notka o czymś, co od teraz stanie się dla ciebie mapą życia i nada kierunek twoim działaniom. Dlatego w ramach projektu naukowego, wraz z dwójką kolegów, wyjeżdżacie do odległej Mongolii licząc na emocje i przygodę. Jednak każdy dzień spędzony na tej nowej dla was ziemi okazuje się nie mieć nic wspólnego z przygodą. Tu bowiem nic nie jest tak łatwe, jak wam się wydawało, a spokojny wyjazd naukowy staje się niebezpiecznym. Mongolia sama w sobie to step nieodkryty i choć piękny, to jednak groźny. Groźny dla każdego bez wyjątku. • Różne lata, różne wydarzenia lecz cel ten sam. Skarb i żądza. • Plączą się dzieje na kartach powieści, przeplatają myśli, zapisują kroniki historyczne w wydarzenia, których nie zmaże upływ czasu. Autorka, Joanna Maria Kaleta nakreśliła powieść, która w pewien zadziwiający sposób zachwyca. Porywa obrazowością, swoją wiedzą i erudycją jednocześnie. Porywa treścią. Tu bowiem historia ma życie i pulsuje. Tu okazuje się, że pragnienie posiadania bogactwa było zawsze i jest nadal. Że człowiek z każdego zakątka tego świata pożąda bogactwa. I student z Wrocławia i baron z Rosji. • Dorzucić warto piękno stepów opisane przez autorkę oraz jej surowość. Także zwyczaje ludności zostały rozpisane z naukową wręcz dokładnością. Dużo jest tu obrazów tej odległej krainy, a to podsyca fabułę historycznej powieści, za jaką można uważać „Polowanie...”. Ujmują też barwne postacie pierwszoplanowe, jak i całe żywe tło tych drugoplanowych bohaterów, którzy tak wiele wnoszą do całej akcji. Podziwiasz wiedzę autorki i wyobraźnię, której nie ograniczają stepy mongolskie. Kaleta łączy edukację z fabułą, która tętni historią. Ciekawą stroną tej powieści są wzajemne relacje postaci oraz osadzenie ich w czasach tak odległych i czasowo i terytorialnie. W zadumę może wpędzić fakt, że niewiele się zmieniło, nieprawdaż? Że człowiek zawsze pragnie fortuny i bycia najlepszym z wielu. Że pewne żądze i pragnienia nie bledną, a czas się ich nie ima. Także historia drwi sobie z tego, do czego dąży człowiek. Czy to Mongolia, czy Polska, czy Rosja, czy mała wioska gdzieś w Azji - przestrzeń nie ma znaczenia, bo człowiek nie zmienia się. • I wszystko byłoby urzekające, gdyby nie małe ale... • „Polowanie na Księżycową Jaskółkę” to gotowy materiał na film. Kaleta idealnie rozpisała scenografię i dialogi. Wystarczy dobry reżyser i spory budżet i hit kinowy gwarantowany. Lecz czytanie tej książki przypomina bajkoczytanie. To kolorowa przygoda historyczna nazbyt prze­kolo­ryzo­wana­ i wydłużona o fragmenty, które się ciągną. Ciągną i wypróbowują cierpliwość czytającego, który albo przetrwa, albo polegnie w mongolskim trudzie. A trochę szkoda. Bo choć w pewien sposób jest to wyjątkowa pozycja, to jednak dla wybranych czytelników. • agaKUSIczyta

serce milknie i nie wiesz, co powiedzieć i czy mówić cokolwiek, bo brakuje ci słów, których normalnie masz aż za dużo. ta powieść to kompilacja wielu historii ludzi i zwierząt i tego, jak każdy - dosłownie - jest samotny. jak potrzebuje kogoś, kto da wiarę, ale nie mówi o tym, bo... bo po co? w tym małym i surowym miejscu każdy stara się dopasować - do wzorców i to schematów, jakie tu pętają społeczność. bo choć każdy pisze o tej książce, że to "historia udomawiania" wilków, drapieżników, do nowego miejsca, to jest to tak szczerze obraz hermetycznej grupy ludzi z malutkiego miasteczka, która nie daje sobie nic przetłumaczyć ani nic w sobie zmienić. dowódcą jest ten, kto ma "gadane", kto ma pieniądze i kto potrafi narzucić swoje mniemanie. a reszta? reszta woła tak, tak... i pochyla głowy. • i tu właśnie zjawia się grupa biologów, która chce dokonać odbudowy tych ziem i środowiska i uratować naturę, by wróciła do swego pierwotnego stanu i by zaczęła się ODRADZAĆ. ta grupa zajmuje się hodowlą wilków, które zostaną wypuszczone w lasy. • ale... • ale.... • ci ludzie się boją. bo ich krowy? owce? ich rodziny? • i jest tu bezbronna Inti i jej siostra niemowa, Aggie. kobiety stają pod murem oporu, walczą z każdym dniem, z ludźmi i z własnymi demonami... • nie będę pisać więcej z treści. opis tego, o czym jest ta powieść jest wszędzie. powiem zaś to, co ta książka robi z człowiekiem, który ją przeczyta. ONA PARALIŻUJE. literatura z najwyższej półki, o ludziach, których ci żal, z którymi się personalizujesz i stajesz i wszystko, co wyczytujesz, staje się tobą. nie da się przełknąć tej treści na raz, bo knebluje gardło szorstką szmatą. trudno ci ją zamknąć po ostatniej stronie, bo ją chcesz do siebie przykleić • agaKUSIczyta

agaKUSIczyta • Skończyłam czytać i złapałam się na tym, że płaczę. Słone łzy płyną po policzkach i zastanawiam się czy płaczę z powodu treści, czy nad sobą. Bo tu wszystko się z sobą tak bardzo łączy i tak bardzo w siebie wnika, że trudno dociec gdzie jest koniec, a gdzie początek. Ta powieść żyje bowiem we mnie. Jest niby normalna, bo o życiu, o ludziach, o rodzinie, która bardziej przypomina zlepek tworzący w miarę ładną naklejankę, ale... Każda z postaci to przecież zbiór innych cech, namiętności, marzeń... Razem funkcjonują raz lepiej, raz gorzej, ale to jednak odrębne jednostki. • Dlatego Debby, siedemnastolatka, chce stamtąd uciec. Nie chce ani tam mieszkać, ani tkwić koło matki ze zdiagnozowaną chorobą psychiczną, Nie chce doić krów, nie chce siadać do stołu z partnerem mamy, nie chce być taka jak mieszkańcy owego miasteczka. Kocha wujka Billego, ale i jego trzeba sobie dawkować. Wujek mieszka w przyczepie za domem, ale czy dorosły facet nie powinien mieć normalnego domu? • Życie Debby.... • Jej postrzeganie siebie samej, innych, jej kroki w dorosłość.... • Autorka niesamowicie oddała nastrój panujący we wnętrzu nie tyle swojej bohaterki, ile mnie samej. Rozdroże i co dalej? Stawiasz krok do przodu, bierzesz odpowiedzialność, czy nie. Krok do tyły i ucieczka? W pewnym momencie kończy się dzieciństwo, a zaczyna dorosłość. W życie. • Bardzo dobra powieść. Bardzo dobry styl pisania, Łapanie chwil, które z pozoru tylko wydają się być banalne, jednak takimi nie są. W SNOWFLAKE wszystko jest potrzebne. Każda scena, każda strona i każde słowo. Ta powieść jest tak prawdziwa, jak my - jak nasze życie, jak nasza codzienność. Personifikujesz się z tymi postaciami, wnikasz w nie czy tego chcesz, czy nie. Obrona nic nie daje, to naturalna kolej rzeczy, ale możliwa tylko dzięki temu, że trzymasz w dłoniach dobrą książkę. • Czytając ją czasem myślałam o "Przystanku Alska", serialu sprzed lat, w którym panowała podobna atmosfera. Ludzie się znali i wiedzieli o sobie wszystko, albo niemalże wszystko. Życie w niewielkiej społeczności też potrafi być kolorowe, a dni nigdy do nudnych nie należą. Tu jest podobnie, jeśli nie tak samo. Każdy nie zauważa piękna wokoło, ani dobra przed sobą. Ale dopiero perspektywa... ta wszystko zmienia, także człowieka. • SNOWFALKE to bardzo, bardzo dobra powieść. • . • " Oryginalność wymaga odwagi, a ludziom nie zawsze starcza jej na tyle, aby być sobą. Odwaga jest równie rzadka jak kurze zęby"

Skrzypią płozy sań. Mróz ścina ziemię, a oddechy zamieniają się w parę i skraplają na szalach i chustach. I choć ta sceneria przywodzi na myśl „Annę Kareninę” i jej przyjazd pociągiem, to od razu muszę rozwiać owe myśli – to dawna Warszawa. • To początek XIX wieku. • Oto Agnieszka i Gabrysia i ich nadzieje skryte w sercach. Nadzieje na nowe uczucia, dotyk dłoni i wiarę w przyszłość. Na ustach wszystkich pojawia się Napoleon, wszystko przypomina bajkę. I te bale wieczorami i szum sukien i muzyka, która magią otula serca dziewczyn. Wszystko jest tak piękne i tak urzekające. • I jest Tomasz. I jest Jan Wyrębski i nic już nie jest takie, jak powinno być. • Są rozmowy i marzenia, są słowa i myśli, które czasem nie pozwalają spać. Są też spojrzenia oczu, których nie sposób uniknąć, a które wypalają w sercu krwawiące rany. Dziewczyny zakochują się lecz nic nie jest łatwe. Bo czy miłość kiedykolwiek była łatwa? Miłość najbardziej boli, zwłaszcza gdy w polityce panuje zawirowanie. Kobiety i mężczyźni dywagują o ruchach wojsk, o planach, o przyszłości. Mówią o niepewności jutra. Temat tego, co się dzieje w Europie i w Polsce zawsze przekradnie się do rozmowy, bo tym wszyscy żyją i oddychają. Rodzi się Księstwo Warszawskie, z frontu przychodzą wieści o krokach Napoleona i nadziejach narodów. W społeczeństwie wszystko buzuje, jednak ludzie próbują żyć jak dotychczas. Starają się realizować własne plany, przeć do przodu i osiągać sukces. Nie boją się podejmować dalekosiężnych decyzji. Polityka ma znaczenia, ale człowiek też... • I choć czasy nie sprzyjają miłości, Agnieszka i Gabrysia mają głowy pełne pragnień, do których przywiązały liny, by ciążąca codzienność nie porwała ich ku niebu. Ich wrażliwość i kobiecość zderzają się z męską hardością. Serce nie wybiera – prawda znana od lat – lecz to serce cierpi. I nie mają znaczenia turbulencje polityczne, serce wszystko przeżywa. Rzeczywistości się nie wybiera – ale można ją kolorować i marzyć o niej w jasnych barwach. • Czytasz i słuchasz rozmów męskiego grona, zasiadasz do wystawnych kolacji, zerkasz na mapy, ale i na twarze ludzi. I zastanawiasz się, czy tu, czy wtedy, czy miłość ma szansę? Czy to nie aby kaprys odpływający na naszych oczach w przeszłość, czy może to uczucie, które wymyka się wszelkiemu pojęciu? Uczucie, którego żadne wojny nie uśmiercą? • I te myśli plączą ci się w umyśle podczas czytania. Wnikasz w barwną fabułę „Białego Łabędzia” i dajesz się ponieść. Autorka, jak malarz batalistyczny, stawia cię przed wielkim płótnem historii literackiej i snuje opowieść o czasach, ale i o ludziach. O uczuciach i pragnieniach, o strachu i samotności. Tu jest wszystko. • „Biały Łabędź” to lekka powieść, która daje odpoczynek. Nie zmusza do przemyśleń, czy filozoficznych rozterek, nie wymaga skupienia. Ma w sobie wszystko, co ujmuje pięknem i dlatego jej lektura daje przyjemność. Jest lekka i to jest plusem dla tych, którzy szukają zatrzymania w szybkim pędzie codzienności. • agaKUSIczyta

Całe życie człowiek gdzieś pędzi, żyje pracą i dla pracy, nakręcają go obowiązki, inni ludzie i wiara, że warto, że to ma sens i nie sposób wyobrazić sobie innego życia, jak to właśnie. I choć ciało chce czasem odpocząć, a psychika odczuwa przeciążenie, to gdy ta gonitwa sprawia radość i motywuje do pracy, wtedy człowiek nie myśli o odpoczynku. Przecież życie jawi się rajem z nim u boku, czego chcieć więcej? A on – kochanek, przyjaciel i pracodawca jednocześnie, choć to ostatnie powinno być pierwszym. Ona, to zwykła pracownica, choć samą siebie postrzega jako nie-zwykłą. W hierarchii firmy jest szarym pracownikiem o minimalnej pensji, którego prywatnie stać na wszystko – i wszystko ma. Z nim jest kompletna.... I najszczęśliwsza. I żyje jak w bajce. • Ale wszystko ma swój koniec. Takie jest przecież życie. I w najmniej spodziewanym momencie bolesny cios wszystko zmienia. I trafia na Laurę, a upadek jest bolesny, bardzo bolesny. W jednej minucie traci pracę, jego i świat. Zostaje z ciążą i dzieckiem, którego ojciec właśnie ją porzuca. Co teraz, myśli Laura, jak sobie poradzić? Jak to wszystko teraz ... ? • Zapada cisza, a ta coraz bardziej boli. Życie zaczyna uwierać, a Laura sama z sobą coraz gorzej się czuje. Aż w trzecim miesiącu w strachu ląduje w szpitalu z nim u boku. Kimś obcym, przystojnym, kto podaje się za jej partnera i komu towarzyszy policjantka. Kołowrotek zaczyna się wokół wszystkiego – od nowa wir. Brzuch rośnie, a nędza i upokorzenie odchodzą w niebyt. Michał, bo on jest sprawcą tych zmian – to ktoś, kto żyje dostatnio, szalenie i całkiem nie pasuje do życia Laury. Ale – po to są przypadki, by je łapać i nie puszczać i nie pozwolić im znikać. I choć niedawna nauczka nakazuje rozwagę, to coś sprawia, że … Laura wyciąga ręce... • I choć czytasz o dziewczynie, z którą życie się nie patyczkuje. Choć czytasz o męskiej zdradzie i upokorzeniu, które sprawia, że kobieta czuje wstyd wobec samej siebie. O życiu, które nagle stanęło w martwym punkcie, ale które jednak nadal trwa. To tak naprawdę czytasz o odwadze bycia sobą. Czytasz i zaczynasz wsłuchiwać się w siebie. Samoczynnie wchodzisz w książkowe buty Laury i szukasz wiary w tym, co jest i co dostajesz. Trudno bazować na traumie i nie dać sobie szansy na coś nowego, myślisz. Porywa cię fabuła, treść i jakieś piękno, które wypływa spomiędzy stron powieści. Otacza cię ciepło gorącego kakao trzymanego w dłoniach, jego ramiona i wielkie słońce nadziei na dobro. Otacza cię literacka wiara w daną ci szansę bycia szczęśliwą. Bo przecież każdy właśnie po to żyje, nieprawdaż? • I choć powieść Pauliny Kozłowskiej jawi się jako powieść o miłości, to jest tak naprawdę książką o odkrywaniu w sobie kobiecości. To powieść o odnalezieniu siebie w sobie, o wierze i o uśmiechu. Czytasz, a twoja zastygła dotąd twarz zaczyna się delikatnie zmieniać. Wystarczyło, że ktoś stanął u twojego boku… Wystarczyło chwycić jego dłoń i wpuścić go do serca. Wystarczyło zaprosić go pod swój dach... • Wystarczyło parę słów… • Ta powieść ma w sobie dobro, a autorka, jak dobry przyjaciel, sadowi cię na kanapie, przytula i szepcze do ucha, że „Jesteś wyjątkową osobą. Jesteś kobietą, która zasługuje na szczęście. Daj sobie szansę...”, a potem ociera twoje mokre od łez policzki i czeka… czeka, aż odkryjesz w sobie pełnię życia. • Bo zawsze jest czas na siebie, na uśmiech i na czyjąś obecność. • Zawsze jest nadzieja i sekunda i kolejna sekunda i po niej następna, bo życie trwa… • #agaKUSIczyta,