Polowanie na księżycową kukułkę

„Państwo o tak ciężkim położeniu musiało przede wszystkim … żyć.” A co z ludźmi? • Jest rok 1912 roku i czujesz nadchodzącą grozę, jakąś zmianę. Jesteś Baronem von Stenbergiem, oficerem carskiej armii do momentu, gdy odgórną decyzją zostajesz oddelegowany do tajnej misji. Bez słowa sprzeciwu, a poniekąd z dumą przynależną wiernie służącemu żołnierzowi, podejmujesz się tej karkołomnej wyprawy. I trafiasz do Mongolii, a tu nic już nie jest takie, jak powinno być. Nie jest takie, jak wcześniej – nawet ty sam. • Jest rok 1969 i jesteś studentem geologii na jednej z wrocławskich uczelni. Jesteś Hubertem Kmitą, który wynajmuje pokój u pewnej wdowy. Dostajesz pokój po mężu, znanym pisarzu i w tym to pokoju przypadkiem trafiasz na zagadkowy rękopis. I wydawać by się mogło, że skoro jego autor już nie żyje, to jest to z pewnością jedynie coś, co winno mieć znaczenie dla jego żony, znaczenie nader sentymentalne i związane z nimi wyłącznie. Lecz nic bardziej mylnego. Oto bowiem okazuje się, że owe zapiski mają dla ciebie ogromne znaczenie. Że trzymasz w ręku cenną notkę o skarbie Krwawego Barona von Stenberga i miejscu jego ukrycia. Że to notka o czymś, co od teraz stanie się dla ciebie mapą życia i nada kierunek twoim działaniom. Dlatego w ramach projektu naukowego, wraz z dwójką kolegów, wyjeżdżacie do odległej Mongolii licząc na emocje i przygodę. Jednak każdy dzień spędzony na tej nowej dla was ziemi okazuje się nie mieć nic wspólnego z przygodą. Tu bowiem nic nie jest tak łatwe, jak wam się wydawało, a spokojny wyjazd naukowy staje się niebezpiecznym. Mongolia sama w sobie to step nieodkryty i choć piękny, to jednak groźny. Groźny dla każdego bez wyjątku. • Różne lata, różne wydarzenia lecz cel ten sam. Skarb i żądza. • Plączą się dzieje na kartach powieści, przeplatają myśli, zapisują kroniki historyczne w wydarzenia, których nie zmaże upływ czasu. Autorka, Joanna Maria Kaleta nakreśliła powieść, która w pewien zadziwiający sposób zachwyca. Porywa obrazowością, swoją wiedzą i erudycją jednocześnie. Porywa treścią. Tu bowiem historia ma życie i pulsuje. Tu okazuje się, że pragnienie posiadania bogactwa było zawsze i jest nadal. Że człowiek z każdego zakątka tego świata pożąda bogactwa. I student z Wrocławia i baron z Rosji. • Dorzucić warto piękno stepów opisane przez autorkę oraz jej surowość. Także zwyczaje ludności zostały rozpisane z naukową wręcz dokładnością. Dużo jest tu obrazów tej odległej krainy, a to podsyca fabułę historycznej powieści, za jaką można uważać „Polowanie...”. Ujmują też barwne postacie pierwszoplanowe, jak i całe żywe tło tych drugoplanowych bohaterów, którzy tak wiele wnoszą do całej akcji. Podziwiasz wiedzę autorki i wyobraźnię, której nie ograniczają stepy mongolskie. Kaleta łączy edukację z fabułą, która tętni historią. Ciekawą stroną tej powieści są wzajemne relacje postaci oraz osadzenie ich w czasach tak odległych i czasowo i terytorialnie. W zadumę może wpędzić fakt, że niewiele się zmieniło, nieprawdaż? Że człowiek zawsze pragnie fortuny i bycia najlepszym z wielu. Że pewne żądze i pragnienia nie bledną, a czas się ich nie ima. Także historia drwi sobie z tego, do czego dąży człowiek. Czy to Mongolia, czy Polska, czy Rosja, czy mała wioska gdzieś w Azji - przestrzeń nie ma znaczenia, bo człowiek nie zmienia się. • I wszystko byłoby urzekające, gdyby nie małe ale... • „Polowanie na Księżycową Jaskółkę” to gotowy materiał na film. Kaleta idealnie rozpisała scenografię i dialogi. Wystarczy dobry reżyser i spory budżet i hit kinowy gwarantowany. Lecz czytanie tej książki przypomina bajkoczytanie. To kolorowa przygoda historyczna nazbyt prze­kolo­ryzo­wana­ i wydłużona o fragmenty, które się ciągną. Ciągną i wypróbowują cierpliwość czytającego, który albo przetrwa, albo polegnie w mongolskim trudzie. A trochę szkoda. Bo choć w pewien sposób jest to wyjątkowa pozycja, to jednak dla wybranych czytelników. • agaKUSIczyta