Nadzieja jest blisko

Całe życie człowiek gdzieś pędzi, żyje pracą i dla pracy, nakręcają go obowiązki, inni ludzie i wiara, że warto, że to ma sens i nie sposób wyobrazić sobie innego życia, jak to właśnie. I choć ciało chce czasem odpocząć, a psychika odczuwa przeciążenie, to gdy ta gonitwa sprawia radość i motywuje do pracy, wtedy człowiek nie myśli o odpoczynku. Przecież życie jawi się rajem z nim u boku, czego chcieć więcej? A on – kochanek, przyjaciel i pracodawca jednocześnie, choć to ostatnie powinno być pierwszym. Ona, to zwykła pracownica, choć samą siebie postrzega jako nie-zwykłą. W hierarchii firmy jest szarym pracownikiem o minimalnej pensji, którego prywatnie stać na wszystko – i wszystko ma. Z nim jest kompletna.... I najszczęśliwsza. I żyje jak w bajce. • Ale wszystko ma swój koniec. Takie jest przecież życie. I w najmniej spodziewanym momencie bolesny cios wszystko zmienia. I trafia na Laurę, a upadek jest bolesny, bardzo bolesny. W jednej minucie traci pracę, jego i świat. Zostaje z ciążą i dzieckiem, którego ojciec właśnie ją porzuca. Co teraz, myśli Laura, jak sobie poradzić? Jak to wszystko teraz ... ? • Zapada cisza, a ta coraz bardziej boli. Życie zaczyna uwierać, a Laura sama z sobą coraz gorzej się czuje. Aż w trzecim miesiącu w strachu ląduje w szpitalu z nim u boku. Kimś obcym, przystojnym, kto podaje się za jej partnera i komu towarzyszy policjantka. Kołowrotek zaczyna się wokół wszystkiego – od nowa wir. Brzuch rośnie, a nędza i upokorzenie odchodzą w niebyt. Michał, bo on jest sprawcą tych zmian – to ktoś, kto żyje dostatnio, szalenie i całkiem nie pasuje do życia Laury. Ale – po to są przypadki, by je łapać i nie puszczać i nie pozwolić im znikać. I choć niedawna nauczka nakazuje rozwagę, to coś sprawia, że … Laura wyciąga ręce... • I choć czytasz o dziewczynie, z którą życie się nie patyczkuje. Choć czytasz o męskiej zdradzie i upokorzeniu, które sprawia, że kobieta czuje wstyd wobec samej siebie. O życiu, które nagle stanęło w martwym punkcie, ale które jednak nadal trwa. To tak naprawdę czytasz o odwadze bycia sobą. Czytasz i zaczynasz wsłuchiwać się w siebie. Samoczynnie wchodzisz w książkowe buty Laury i szukasz wiary w tym, co jest i co dostajesz. Trudno bazować na traumie i nie dać sobie szansy na coś nowego, myślisz. Porywa cię fabuła, treść i jakieś piękno, które wypływa spomiędzy stron powieści. Otacza cię ciepło gorącego kakao trzymanego w dłoniach, jego ramiona i wielkie słońce nadziei na dobro. Otacza cię literacka wiara w daną ci szansę bycia szczęśliwą. Bo przecież każdy właśnie po to żyje, nieprawdaż? • I choć powieść Pauliny Kozłowskiej jawi się jako powieść o miłości, to jest tak naprawdę książką o odkrywaniu w sobie kobiecości. To powieść o odnalezieniu siebie w sobie, o wierze i o uśmiechu. Czytasz, a twoja zastygła dotąd twarz zaczyna się delikatnie zmieniać. Wystarczyło, że ktoś stanął u twojego boku… Wystarczyło chwycić jego dłoń i wpuścić go do serca. Wystarczyło zaprosić go pod swój dach... • Wystarczyło parę słów… • Ta powieść ma w sobie dobro, a autorka, jak dobry przyjaciel, sadowi cię na kanapie, przytula i szepcze do ucha, że „Jesteś wyjątkową osobą. Jesteś kobietą, która zasługuje na szczęście. Daj sobie szansę...”, a potem ociera twoje mokre od łez policzki i czeka… czeka, aż odkryjesz w sobie pełnię życia. • Bo zawsze jest czas na siebie, na uśmiech i na czyjąś obecność. • Zawsze jest nadzieja i sekunda i kolejna sekunda i po niej następna, bo życie trwa… • #agaKUSIczyta,