Biały łabędź

Skrzypią płozy sań. Mróz ścina ziemię, a oddechy zamieniają się w parę i skraplają na szalach i chustach. I choć ta sceneria przywodzi na myśl „Annę Kareninę” i jej przyjazd pociągiem, to od razu muszę rozwiać owe myśli – to dawna Warszawa. • To początek XIX wieku. • Oto Agnieszka i Gabrysia i ich nadzieje skryte w sercach. Nadzieje na nowe uczucia, dotyk dłoni i wiarę w przyszłość. Na ustach wszystkich pojawia się Napoleon, wszystko przypomina bajkę. I te bale wieczorami i szum sukien i muzyka, która magią otula serca dziewczyn. Wszystko jest tak piękne i tak urzekające. • I jest Tomasz. I jest Jan Wyrębski i nic już nie jest takie, jak powinno być. • Są rozmowy i marzenia, są słowa i myśli, które czasem nie pozwalają spać. Są też spojrzenia oczu, których nie sposób uniknąć, a które wypalają w sercu krwawiące rany. Dziewczyny zakochują się lecz nic nie jest łatwe. Bo czy miłość kiedykolwiek była łatwa? Miłość najbardziej boli, zwłaszcza gdy w polityce panuje zawirowanie. Kobiety i mężczyźni dywagują o ruchach wojsk, o planach, o przyszłości. Mówią o niepewności jutra. Temat tego, co się dzieje w Europie i w Polsce zawsze przekradnie się do rozmowy, bo tym wszyscy żyją i oddychają. Rodzi się Księstwo Warszawskie, z frontu przychodzą wieści o krokach Napoleona i nadziejach narodów. W społeczeństwie wszystko buzuje, jednak ludzie próbują żyć jak dotychczas. Starają się realizować własne plany, przeć do przodu i osiągać sukces. Nie boją się podejmować dalekosiężnych decyzji. Polityka ma znaczenia, ale człowiek też... • I choć czasy nie sprzyjają miłości, Agnieszka i Gabrysia mają głowy pełne pragnień, do których przywiązały liny, by ciążąca codzienność nie porwała ich ku niebu. Ich wrażliwość i kobiecość zderzają się z męską hardością. Serce nie wybiera – prawda znana od lat – lecz to serce cierpi. I nie mają znaczenia turbulencje polityczne, serce wszystko przeżywa. Rzeczywistości się nie wybiera – ale można ją kolorować i marzyć o niej w jasnych barwach. • Czytasz i słuchasz rozmów męskiego grona, zasiadasz do wystawnych kolacji, zerkasz na mapy, ale i na twarze ludzi. I zastanawiasz się, czy tu, czy wtedy, czy miłość ma szansę? Czy to nie aby kaprys odpływający na naszych oczach w przeszłość, czy może to uczucie, które wymyka się wszelkiemu pojęciu? Uczucie, którego żadne wojny nie uśmiercą? • I te myśli plączą ci się w umyśle podczas czytania. Wnikasz w barwną fabułę „Białego Łabędzia” i dajesz się ponieść. Autorka, jak malarz batalistyczny, stawia cię przed wielkim płótnem historii literackiej i snuje opowieść o czasach, ale i o ludziach. O uczuciach i pragnieniach, o strachu i samotności. Tu jest wszystko. • „Biały Łabędź” to lekka powieść, która daje odpoczynek. Nie zmusza do przemyśleń, czy filozoficznych rozterek, nie wymaga skupienia. Ma w sobie wszystko, co ujmuje pięknem i dlatego jej lektura daje przyjemność. Jest lekka i to jest plusem dla tych, którzy szukają zatrzymania w szybkim pędzie codzienności. • agaKUSIczyta