Tylko odrobinę mniej fantastyczne (w sensie realizmu magicznego) niż Sto lat samotności, a tak samo świetny klimat skwarnego miasta, dziwacznych zasad i nieudolnie skrywanych grzechów. • Jak zwykle u Marquez-a największą przyjemność sprawia sam sposób pisania, dziwność niektórych zachowań bohaterów, a nie to czy historia ma jakieś konkretne zakończenie albo cel. • Super rzecz na odstresowanie.

Strata czasu. Język i fabuła na poziomie gimnazjum.

Książka Elizabeth Strout to powieść psychologiczno-obyczajowa opowiadająca o samotności, rodzinnych relacjach, skrywanych tajemnicach i emocjach, o których trudno rozmawiać z innymi. • Głównym bohaterem książki jest Artie Dam, nauczyciel historii w liceum w Massachusetts. Jest lubiany przez uczniów, życzliwy i zawsze gotowy, by wysłuchać innych. Ma żonę, dorosłego syna i na pozór spokojne, uporządkowane życie. Jednak pod maską pogody ducha kryje się człowiek, który coraz silniej odczuwa samotność i nie potrafi do końca zrozumieć. Autorka pokazuje, że nawet osoby, które wydają się szczęśliwe i spełnione, mogą zmagać się z trudnymi doświadczeniami, niezrozumieniem i poczuciem osamotnienia. Zwraca uwagę na znaczenie szczerości, bliskości oraz rozmów o sprawach, które często pozostają przemilczane. • To opowieść o tym, jak wiele możemy ukrywać przed najbliższymi, a nawet przed samymi sobą. Elizabeth Strout z wrażliwością i subtelnym humorem przygląda się ludzkim słabościom, potrzebie miłości oraz pragnieniu uwolnienia się od ciężaru sekretów. To książka dla osób, które cenią kameralne, refleksyjne historie, skupiające się przede wszystkim na psychologii bohaterów i złożoności ludzkich relacji, a nie na dynamicznej akcji. Skłania do zastanowienia się nad tym, czy naprawdę znamy ludzi, których kochamy, i ile niew­ypow­iedz­iany­ch słów kryje się w codziennych rozmowach. Serdecznie polecam lekturę.

Akcja tej powieści znów rozgrywa się w malowniczych, skrywających wiele tajemnic Karkonoszach. Historia w niej przedstawiona jest na kilku płaszczyznach czasowych. We wrześniu 1947 roku w Cieplicach uczeń miejscowego liceum zostaje oskarżony o zamach na radzieckich dygnitarzy i zmuszony do ucieczki. Kilkadziesiąt lat później Andrzej Czerwiński przyjeżdża do schroniska Strzecha Akademicka, aby rozwikłać zagadkę zaginięcia swojego ojca, który przed laty był kierownikiem tego obiektu. Wkrótce sam ginie podczas tragicznej lawiny. Mamy także czasy nam współczesne. Jest rok 2007 roku, w którym pisarz kryminałów Tomasz Wilczur postanawia zbadać tajemniczą śmierć Andrzeja. Odkrywając kolejne ślady, trafia na historię pełną przemilczeń, rodzinnych sekretów i niewygodnych faktów. Zaczyna podejrzewać, że przeszłość schroniska skrywa znacznie więcej, niż ktokolwiek chciałby ujawnić. • To opowieść o mrocznych tajemnicach przeszłości, poszukiwaniu prawdy i wydarzeniach, które nawet po wielu latach nie dają o sobie zapomnieć. Co do wrażeń… Niestety w moim odczuciu akcja w powieści zbyt często zwalniała tempa. Brakowało mi w niej wielkiego rozmachu. Jakoś tak fabularnie niezbyt mi podeszła. Jak dla mnie zbyt mało kryminalna ta historia, a za mocno obyczajowa jednak. Chyba lekko nie w moim guście niestety… Ale mimo mych nieco negatywnych odczuć zachęcam do lektury.

W drugiej części swej karkonoskiej serii Sławek Gortych przenosi nas w czasy związane z II wojną światową. W karkonoskiej głuszy stacjonował wówczas obóz chłopców z Hitlerjugend. Urządzali oni sobie podchody w ciemnych lasach o dość brutalnym charakterze. Po ukończonych między dwoma grupami zawodach zwycięzcy otrzymali nagrodę w postaci wspólnego biesiadowania przy ognisku, a przegrani.. Cóż… Zostali skazani na samotność, we własnych pokojach. I w tym momencie dochodzi do pewnego incydentu pomiędzy trzema chłopaki, w wyniku którego jeden z nich traci życie. Zostaje zawiązana zmowa milczenia między pozostałą dwójką. Lecz to nie wszystko. Wkrótce Ci sami chłopcy doprowadzają do wykolejenia pewnego pociągu. Jest to punkt zwrotny w tej opowieści, dzięki któremu autor przenosi nas w czasy współczesne. Główny wątek tej historii skupia się zatem wokół schroniska Odrodzenie, które zostaje czasowo zamknięte z powodu remontu. Zarządzająca nim Justyna Skała pewnego wieczoru odkrywa, że zniknął dozorca, a w piwnicach budynku pojawili się włamywacze. Wkrótce okazuje się, że sprawa ta ma ścisły związek z mroczną przeszłością schroniska i wydarzeniami z czasów II wojny światowej. Bohaterowie próbują rozwikłać zagadkę dawnego morderstwa, odkryć powiązania z zamachem na polski pociąg oraz poznać tajemnice, które przez lata pozostawały ukryte. Nie wszyscy jednak chcą, aby prawda wyszła na jaw. To pełen napięcia kryminał łączący współczesne śledztwo z historią wojenną, rodzinnymi sekretami i tajemnicami Karkonoszy. Polecam lekturę, godna uwagi.