"...bez dziennika się widać nie obejdzie"

Nie jest to typowy, linearny pamiętnik, lecz wyjątkowy zapis okupacyjnej codzienności. Autorka dokumentuje w nim m.in. realia życia w Warszawie oraz donosy z wojennej rzeczywistości. Pohoska opisuje m.in. tragiczne wydarzenia z maja 1942 roku, kiedy to została aresztowana przez gestapo wraz z grupą dziesięciu studentów socjologii i dr. Władysławem Okińskim, podczas zebrania w jej mieszkaniu (większość z nich została uwięziona na Pawiaku). Publikacja przywraca głos zamordowanej w 1944 roku łączniczce ZWZ-AK, ukazując jej przenikliwy portret jako obserwatorki, która zmuszona była zamilknąć, a jednocześnie czuła potrzebę dokumentowania tamtych dni.