Łowca szpiegów • Autor: Peter Wright • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Bardzo dobra książka, przedstawiająca codzienność pracy w służbach specjalnych z perspektywy, która rzadko bywa dostępna dla przeciętnego czytelnika. Peter Wright odsłania kulisy działalności wywiadowczej w sposób bezpośredni i pozbawiony zbędnego upiększania, co nadaje tej relacji dużą wiarygodność. • To pozycja w pewnym sensie unikalna — nie tylko ze względu na temat, ale przede wszystkim na doświadczenie autora, który opisuje rzeczywistość znaną mu z własnej praktyki. Dzięki temu książka nie ogranicza się do ogólników, lecz pokazuje konkretne mechanizmy działania służb, ich sposób myślenia, a także napięcia i ograniczenia, z jakimi muszą się mierzyć. • Mimo że książka ma już swoje lata, wciąż pozostaje aktualna pod względem ogólnego obrazu pracy operacyjnej. Oczywiście zmieniły się realia technologiczne czy geopolityczne, jednak podstawowe zasady funkcjonowania wywiadu, które autor przedstawia, wydają się ponadczasowe. To sprawia, że lektura nie traci na wartości, a wręcz zyskuje dodatkowy kontekst historyczny. • To jedna z tych książek, które czyta się nie tylko dla samej historii, ale również dla zrozumienia szerszego tła — tego, jak naprawdę wygląda praca w strukturach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa. • Serdecznie polecam. • 📖 23:58 · 27.04.2026 · 41/2026 · (P)

Łowca szpiegów • Autor: Peter Wright • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Bardzo dobra książka, przedstawiająca codzienność pracy w służbach specjalnych z perspektywy, która rzadko bywa dostępna dla przeciętnego czytelnika. Peter Wright odsłania kulisy działalności wywiadowczej w sposób bezpośredni i pozbawiony zbędnego upiększania, co nadaje tej relacji dużą wiarygodność. • To pozycja w pewnym sensie unikalna — nie tylko ze względu na temat, ale przede wszystkim na doświadczenie autora, który opisuje rzeczywistość znaną mu z własnej praktyki. Dzięki temu książka nie ogranicza się do ogólników, lecz pokazuje konkretne mechanizmy działania służb, ich sposób myślenia, a także napięcia i ograniczenia, z jakimi muszą się mierzyć. • Mimo że książka ma już swoje lata, wciąż pozostaje aktualna pod względem ogólnego obrazu pracy operacyjnej. Oczywiście zmieniły się realia technologiczne czy geopolityczne, jednak podstawowe zasady funkcjonowania wywiadu, które autor przedstawia, wydają się ponadczasowe. To sprawia, że lektura nie traci na wartości, a wręcz zyskuje dodatkowy kontekst historyczny. • To jedna z tych książek, które czyta się nie tylko dla samej historii, ale również dla zrozumienia szerszego tła — tego, jak naprawdę wygląda praca w strukturach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa. • Serdecznie polecam. • 📖 23:58 · 27.04.2026 · 41/2026 · (P)

Traktat o łuskaniu fasoli • Autor: Wiesław Myśliwski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Rewelacyjna książka — jedna z tych, które trudno jednoznacznie zaszufladkować, a jeszcze trudniej zapomnieć. Słuchając jej, miałem wrażenie obcowania z opowieścią starego mędrca, który nie tyle snuje historię, co dzieli się doświadczeniem życia — spokojnie, bez pośpiechu, ale z wyraźnym ciężarem przeżytych lat. Wiesław Myśliwski prowadzi narrację w sposób niezwykle naturalny, a jednocześnie głęboko refleksyjny. • Książka jest przepełniona przemyśleniami, które można uznać za swego rodzaju „złote myśli”, choć nie są one podane wprost ani w sposób nachalny. Wynikają raczej z opowieści, z tonu narracji i z tego, co między wierszami. To sprawia, że całość brzmi autentycznie i nie traci na wiarygodności. • Bardzo wyraźnie odczuwa się tutaj dojrzałość autora — nie tylko warsztatową, ale przede wszystkim życiową. Fakt, że książka powstała, gdy Myśliwski był już człowiekiem w podeszłym wieku, przekłada się na obecny w niej spokój, dystans i umiejętność patrzenia na własne doświadczenia bez zbędnych emocjonalnych uniesień. To nie jest literatura, która próbuje imponować — raczej taka, która skłania do zatrzymania się i refleksji. • Poznajemy historię dzieciństwa na wsi, późniejszej tułaczki i prób zrozumienia własnych losów. Nie jest to jednak klasyczna opowieść biograficzna — bardziej strumień wspomnień i przemyśleń, które układają się w spójną, choć nienachalną całość. Narracja płynie spokojnie, ale nie nuży — przeciwnie, wciąga swoją szczerością i konsekwencją. • To książka czysta i szlachetna w swoim przekazie — spokojna, momentami wręcz wyciszająca, ale jednocześnie pozostawiająca czytelnika z konkretnymi refleksjami. Nie epatuje formą ani fabułą, a mimo to — albo właśnie dlatego — robi bardzo duże wrażenie. • Zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji, jakie miałem okazję poznać. • 📖 21:16 · 19.04.2026 · 38/2026 · (A/P)

Welewetka. Jak znikają Kaszuby • Autor: Stasia Budzisz • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawy reportaż o Kaszubach — temacie, który szczerze mówiąc, nigdy szczególnie mnie nie pociągał. Książka jednak wyraźnie zmienia tę perspektywę. Stasia Budzisz pokazuje ten region w sposób żywy, pełen emocji i autentycznego zaangażowania, dzięki czemu trudno pozostać wobec tej opowieści obojętnym. • Już sam początek jest intrygujący — pierwszy rozdział, który teoretycznie powinien wprowadzać czytelnika w temat, otwiera scena pogrzebu. To odwrócenie porządku wydaje się celowe i dobrze oddaje charakter całej książki: opowieści o przemijaniu, zaniku i stopniowym rozpadzie pewnej tożsamości. Dopiero później autorka prowadzi nas przez codzienność — życie, tradycję, mowę i kulturę kaszubskiej społeczności, ukazując je w sposób wielowymiarowy, bez uproszczeń. • Reportaż jest niezmiernie ciekawy także dlatego, że nie ogranicza się do suchego opisu faktów. To raczej próba uchwycenia procesu — tego, jak kultura stopniowo zanika, jak zmienia się sposób myślenia kolejnych pokoleń i jak trudne jest zachowanie własnej odrębności w zmieniającej się rzeczywistości. W tym sensie książka ma wyraźny wymiar refleksyjny, momentami wręcz melancholijny. • Mimo że nie ze wszystkimi tezami autorki się zgadzam, nie odbiera to wartości całej publikacji. Wręcz przeciwnie — skłania do własnych przemyśleń i konfrontowania jej spojrzenia z własnym. To jedna z tych książek, które niekoniecznie mają przekonać, ale zdecydowanie potrafią zainteresować i zaangażować. • Zdecydowanie polecam — nawet osobom, które, tak jak ja, początkowo nie czują większego związku z poruszanym tematem. • 📖 19:46 · 13.04.2026 · 37/2026 · (P)

Martwe dusze • Autor: Mikołaj Gogol • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Bardzo trafna książka, która w interesujący i momentami zaskakująco przenikliwy sposób opisuje rosyjską mentalność oraz jej — w pewnym sensie — imperialny charakter. Mikołaj Gogol przedstawia ten temat nie wprost, lecz poprzez perspektywę głównego bohatera, co nadaje całości dodatkowej głębi i pozwala czytelnikowi samodzielnie wyciągać wnioski. • Książka potrafi utrzymać napięcie, mimo że jej konstrukcja nie jest typowo sensacyjna. Dużą rolę odgrywają tu bohaterowie — barwni, wyraziści, często wręcz przerysowani, ale dzięki temu bardzo zapadający w pamięć. Każda napotkana postać wnosi coś nowego i jednocześnie buduje szerszy obraz społeczeństwa, które Gogol poddaje subtelnej, lecz konsekwentnej krytyce. • Na szczególną uwagę zasługuje główny bohater — postać jednocześnie inspirująca i niepokojąca. Jest sprytny, cwany, elastyczny w działaniu, a przy tym na tyle niejednoznaczny, że trudno go jednoznacznie ocenić. Przez znaczną część książki zastanawiałem się, jaki właściwie jest sens jego przedsięwzięcia i co nim naprawdę kieruje. Ta nieoczywistość działa na korzyść powieści i utrzymuje zainteresowanie. • Całość tworzy specyficzny obraz rzeczywistości — swoiste pomieszanie lenistwa, biurokracji, pijaństwa oraz ogromnych, przy­tłac­zają­cych­ przestrzeni, w których człowiek stopniowo traci swoją wyrazistość, a momentami wręcz „dziczeje”. Ten klimat jest jednym z największych atutów książki — niepokojący, ale jednocześnie bardzo sugestywny. • To powieść, która pod pozorem dość osobliwej fabuły kryje w sobie trafną i wciąż aktualną obserwację społeczną. Zdecydowanie warto się z nią zmierzyć. • 📖 21:08 · 11.04.2026 · 36/2026 · (A)