W drugiej części swej karkonoskiej serii Sławek Gortych przenosi nas w czasy związane z II wojną światową. W karkonoskiej głuszy stacjonował wówczas obóz chłopców z Hitlerjugend. Urządzali oni sobie podchody w ciemnych lasach o dość brutalnym charakterze. Po ukończonych między dwoma grupami zawodach zwycięzcy otrzymali nagrodę w postaci wspólnego biesiadowania przy ognisku, a przegrani.. Cóż… Zostali skazani na samotność, we własnych pokojach. I w tym momencie dochodzi do pewnego incydentu pomiędzy trzema chłopaki, w wyniku którego jeden z nich traci życie. Zostaje zawiązana zmowa milczenia między pozostałą dwójką. Lecz to nie wszystko. Wkrótce Ci sami chłopcy doprowadzają do wykolejenia pewnego pociągu. Jest to punkt zwrotny w tej opowieści, dzięki któremu autor przenosi nas w czasy współczesne. Główny wątek tej historii skupia się zatem wokół schroniska Odrodzenie, które zostaje czasowo zamknięte z powodu remontu. Zarządzająca nim Justyna Skała pewnego wieczoru odkrywa, że zniknął dozorca, a w piwnicach budynku pojawili się włamywacze. Wkrótce okazuje się, że sprawa ta ma ścisły związek z mroczną przeszłością schroniska i wydarzeniami z czasów II wojny światowej. Bohaterowie próbują rozwikłać zagadkę dawnego morderstwa, odkryć powiązania z zamachem na polski pociąg oraz poznać tajemnice, które przez lata pozostawały ukryte. Nie wszyscy jednak chcą, aby prawda wyszła na jaw. To pełen napięcia kryminał łączący współczesne śledztwo z historią wojenną, rodzinnymi sekretami i tajemnicami Karkonoszy. Polecam lekturę, godna uwagi.

„Dziki, mroczny brzeg” to poruszająca powieść z elementami thrillera psyc­holo­gicz­nego­, której akcja rozgrywa się na niewielkiej, odizolowanej wyspie Shearwater u wybrzeży Antarktydy. Mieszka tam Dominic Salt wraz z trójką dzieci. Rodzina opiekuje się bankiem nasion, w którym przechowywane są nasiona roślin z całego świata. Ich codzienne życie upływa w samotności, z dala od cywilizacji, w cieniu trudnych doświadczeń i rodzinnych tajemnic. Wszystko zmienia się, gdy podczas gwałtownego sztormu na wyspie pojawia się tajemnicza kobieta o imieniu Rowan. Jej przybycie burzy dotychczasowy porządek i sprawia, że na światło dzienne zaczynają wychodzić skrywane sekrety. To opowieść o samotności, stracie, rodzinnych więziach, zaufaniu i walce o przyszłość. Autorka świetnie połączyła piękno surowej przyrody z atmosferą niepokoju i tajemnicy, tworząc historię pełną emocji i zaskakujących wydarzeń. Musze przyznać, że bardzo mile mnie zaskoczyła swą powieścią. Jest to na chwilę obecną jedna z lepszych, o ile nie najlepsza książka przeczytana przeze mnie w tym roku. Serdecznie polecam.

Zaskoczył mnie autor swym mrocznym thrillerem kryminalnym, którego akcja rozgrywa się w niewielkim, anonimowym miasteczku. Opowiada on o tajemniczych zbrodniach, korupcji, zmowie milczenia oraz walce o prawdę w świecie pełnym układów i zależności. • Główną bohaterką jest Ewa Rom, doświadczona prokuratorka z Prokuratury Krajowej, która przyjeżdża do miasteczka, aby zbadać sprawę zabójstwa matki i córki. Śledztwo okazuje się wyjątkowo trudne, ponieważ brakuje dowodów, a wiele wskazuje na to, że ktoś celowo zaciera ślady. Wkrótce kobieta odkrywa kolejne tajemnice, które prowadzą do przestępczych powiązań, przemytu ludzi i osób zajmujących wysokie stanowiska. Mimo nacisków i przeszkód próbuje dotrzeć do prawdy. Ważną rolę odgrywają również inne kobiety, które nie godzą się na nies­praw­iedl­iwoś­ć i próbują przeciwstawić się ludziom wykorzystującym swoją władzę. Tytułowe karminowe usta stają się symbolem ich odwagi, siły i gotowości do walki. • Cezary Harasimowicz stworzył kryminał o niezbyt często spotykanej formie. Mianowicie zastosował w nim narrację w pierwszej osobie liczby mnogiej. Tym samym sprawił, że to MY jesteśmy również bohaterami, obserwatorami wszystkich wydarzeń w fabule. I choć w mojej ocenie jest to dość udana, intrygująca historia to mimo wszystko znacznie bardziej lubię opowieści tego autora skierowane dla dzieci. Lektura kryminału pozostawia pewien niedosyt, jeśli chodzi o samo rozwiązanie zagadki kryminalnej. Ale rozumiem, nie taki autor miał zamysł. Z pewnością jest to książka dla czytelników, którzy lubią nieoczywiste kryminały z duszną atmosferą, stopniowo odkrywanymi tajemnicami i społecznym przesłaniem.

Reportaż Gourevitcha opowiada o ludobójstwie w Rwandzie, które miało miejsce w 1994 roku. W wyniku trwających około stu dni masowych mordów zginęło wówczas około 800 tysięcy osób, przede wszystkim Tutsi. Autor odwiedził Rwandę rok po tych wydarzeniach i rozmawiał z ocalałymi, świadkami oraz osobami związanymi z ludobójstwem. Przedstawia ich historie i próbuje wyjaśnić, jak doszło do tak ogromnej tragedii. Opisuje podziały między Hutu i Tutsi, rolę propagandy oraz udział zwykłych mieszkańców w mordowaniu swoich sąsiadów. Pokazuje również los ocalałych, którzy po stracie bliskich musieli próbować odbudować swoje życie. Ważnym tematem reportażu jest reakcja społeczności międzynarodowej, która nie zdołała powstrzymać ludobójstwa. Książka ukazuje więc nie tylko przebieg tragicznych wydarzeń, ale także ich konsekwencje dla mieszkańców Rwandy oraz problemy związane z rozliczeniem sprawców i odbudową kraju. • Obraz jaki wyłania się z tego tekstu jest niezwykle brutalny. Mnie poruszył i jednocześnie bardzo wyprowadził z równowagi stosunek „świata” do tej sprawy. Szukanie miliona usprawiedliwień, wyjaśnień, to stanie z boku i nawet nie załamywanie rąk, tylko wznoszenie muru obronnego przez ważnych tego świata, by nie ponieść żadnej odpo­wied­zial­nośc­i. A nie wydarzyło się to wszystko sto lat temu… Tylko przed krótkim momentem i dzieje się obecnie. A my na to wszystko „przyzwalamy”. To przejaw zwyczajnego strachu czy egoizmu? Sytuacja tego typu jest dla mnie tragiczna, tak samo jak to, co „lęgnie” się w ludzkich mózgach. Zwyczajne akty terroru i niemalże kompletne zaniechanie w tej kwestii. Do granic możliwości przykre i niewybaczalne.

„Miłość w czasach zarazy” to klasyka literatury światowej. • Powieść ta opowiada o wielkiej, trwającej ponad pięćdziesiąt lat miłości Florentina Arizy do Ferminy Dazy. Młodzi poznają się jako nastolatkowie i zakochują się w sobie, jednak ich uczucie zostaje wystawione na próbę. Fermina, pod wpływem ojca, zrywa z Florentinem i poślubia doktora Juvenala Urbino, szanowanego lekarza zajmującego się zwalczaniem epidemii cholery. Florentina rozstanie nie zniechęca – przez kolejne lata pozostaje przekonany, że pewnego dnia Fermina do niego wróci. W tym czasie prowadzi intensywne życie uczuciowe i nawiązuje liczne romanse, ale żadna z kobiet nie zastępuje mu dawnej ukochanej. Po śmierci doktora Urbino Florentino ponownie wyznaje Fermnie miłość. Kobieta początkowo odrzuca jego zaloty, jednak z czasem między nimi odradza się uczucie. • Powieść pokazuje, że prawdziwa miłość może przetrwać upływ czasu, rozłąkę, starość i życiowe przeciwności. Tytułowa „zaraza” odnosi się nie tylko do epidemii cholery, ale również do miłości, która podobnie jak choroba może całkowicie zawładnąć człowiekiem. Márquez porusza w swej powieści także temat przemijania, samotności, wierności, pożądania i tego, czy miłość jest możliwa na każdym etapie życia. Muszę przyznać, że fabularnie nie ujęła mnie ta powieść zbyt mocno za serce. Momentami perypetie jej głównych bohaterów były zwyczajnie nudne. Z kolei taka, a nie inna postawa Florentina wobec jego licznych kobiet przyprawiała mnie o lekką wściekłość i irytację. Dostrzegam jednak atuty twórczości samego Marqueza. Powieść pod względem językowym jest fenomenalna. Pełne finezji zdania, urzekające metafory, inteligentne dialogi, wyszukane opisy. Te cechy zasługują na podziw, w tej jakże mało przychylnej czytelnikowi historii.