„Więzień nieba” to interesująca część cyklu Carlosa Ruiza Zafóna, która ponownie przenosi czytelnika do tajemniczej Barcelony. Szczególnie ciekawie wypada połączenie rodzinnych sekretów, historii i atmosfery znanej z wcześniejszych tomów. Więcej informacji: [Link]

„Pięćdziesiąt twarzy Greya” to książka, która od lat budzi skrajne emocje i ma zarówno wielu fanów, jak i krytyków. Warto ją oceniać przede wszystkim jako popularną powieść romantyczno-erotyczną, która mocno wpłynęła na współczesny rynek wydawniczy. Więcej informacji: [Link]

„Rzeka lodu” Ariel Lawhon to powieść zachwycająca surowym klimatem osie­mnas­towi­eczn­ego Maine, a jej prawdziwym sercem jest Martha Ballard. To jedna z najlepiej napisanych kobiecych bohaterek, z jakimi spotkałam się w literaturze w ostatnim czasie. Martha – autentyczna postać, lokalna akuszerka i uzdrowicielka – ujęła mnie swoją niesamowitą dojrzałością, mądrością i wewnętrzną siłą. W świecie zdominowanym przez mężczyzn, gdzie kobiecy głos jest systemowo uciszany, Martha nie boi się walczyć o prawdę i sprawiedliwość dla ofiar przemocy. Urzekło mnie to, jak autorka połączyła jej niezłomność z ogromną empatią oraz zwykłą, ludzką codziennością żony i matki. Sama intryga kryminalna wokół wyciągniętych z zamarzniętej rzeki zwłok jest świetnie skrojona, a plastyczne opisy sprawiają, że podczas lektury niemal fizycznie odczuwa się przenikliwy chłód. Jednak to właśnie Martha, jej upór, profesjonalizm i cicha solidarność z innymi kobietami niosą tę historię i nie pozwalają odłożyć książki choćby na moment.

Najnowsza powieść Łukasza Barysa opowiada o młodych ludziach, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w dorosłym życiu, ale są mocno uwikłani w rodzinę, pochodzenie i przeszłość. • Głównym jej bohaterem jest Kamil Kotowicz – młody poeta po studiach polonistycznych, który po nieudanym związku i rozczarowaniu życiem w Łodzi wraca do rodziców z Janowic. Podejmuje pracę jako nauczyciel polskiego w miejscowej szkole, do której nadal uczęszcza jego siostra Karo. Dla dziewczyny to naprawdę mało komfortowa sytuacja. Powrót Kamila do domu nie jest jednak triumfalnym powrotem „do korzeni”. Chłopak czuje się raczej jak ktoś, komu nie udało się osiągnąć tego, czego oczekiwał od dorosłości. Jego historia jest jednak tylko jednym kawałkiem układanki. Bohaterów jest w niej wielu i każdy z nich opisuje pewne zdarzenia rodzinne z własnej perspektywy. Każdy ma też własne problemy, tajemnice oraz skrywane żale. • Intrygujący jest także sam tytuł książki. Z jednej strony nawiązuje on do koni, które pojawiają w związku z obrazem należącym do dziadka Kamila, namalowanym przez jego nieżyjącego przyjaciela Tadka. Z drugiej zaś mają tu znaczenie również symboliczne. Można je odczytywać jako symbol wolności, niezależności i życia poza narzuconymi schematami. • Łukasz Barys po raz kolejny swą powieścią udowadnia, że jako pisarz jest czegoś naprawdę wart na naszym rynku wydawniczym. Pomimo młodego wieku jego powieści są bardzo dojrzałe, przemyślane i literacko napisane. Uważam go za bardzo dobrze zapowiadającego się literata, który może bardzo wiele osiągnąć. W swych historiach nie serwuje czytelnikom bylejakości. Polecam zajrzeć miedzy strony książek Barysa.

„Cudowna łyżeczka Biety” Cezarego Harasimowicza opowiada o niezwykłych losach Elżbiety Ficowskiej. Bieta jest dzieckiem uratowanym z warszawskiego getta podczas II wojny światowej. Została z niego wywieziona w drewnianej skrzynce, a razem z nią znalazła się niewielka srebrna łyżeczka. Była to pamiątka przekazana jej przez matkę i symbol więzi z rodziną, którą dziewczynka musiała opuścić. To właśnie tytułowa łyżeczka jest w tej powieści narratorką i opowiada nam o losach swojej właścicielki z własnej perspektywy i zasłyszanych wielu różnych rozmów. Wraz z nią towarzyszymy Biecie w dorastaniu, dojrzewaniu, zawiązywaniu nowych przyjaźni, relacji damsko-męskich. Następnie wkraczamy wraz z nią w trudną dorosłość, docierając do czasów nam obecnych. • Historia Elżbiety Ficowskiej chwyta za serce. Ale opowieść o niej zaprezentowana dzieciom, która wyszła spod pióra pana Cezarego chwyta za serce w dwójnasób. Została napisana w sposób bardzo poetycki, aczkolwiek przystępny. Porusza, ale nie przytłacza. Jest przepełniona ciepłem, wrażliwością, czułością mimo tego, że przekazuje młodym czytelnikom historię związaną z najczarniejszym fragmentem naszej historii – Holokaustem. Nikt nie opowiedziałby tej historii piękniej, niż Cezary Harasimowicz. Urzeczona niezwykle polecam serdecznie lekturę.