Po tytule spodziewałem się trochę czegoś innego, niemniej jednak nie uważam, żeby był to czas stracony. Autorka wprowadzając fikcyjną postać, przedstawia stosunek wielkiego malarza do kobiet. Czytana książka z dzisiejszej perspektywy może wprawiać w zdumienie, ale niestety w czasach, kiedy żył Picasso, kobiety były traktowane trochę tak jak wyrośnięte dzieci. Natomiast sam artysta zostaje tu przedstawiony jako osoba, która większość kobiet traktuje jako model swoich obrazów, które nie powinny mieć większych uczuć. Korzystając właśnie z faktu, że artyści są tacy, jacy są, a Picasso miał czworo dzieci z trzema różnymi partnerkami, cóż szkodziłoby, gdyby miał jeszcze jedno dziecko, o którym niekoniecznie mógłby wiedzieć. W książce poznajemy artystę, za sprawą Alany, która chce napisać ciekawy artykuł o malarzu. Jej inspiracją jest wycinek z gazety pozostawiony w rzeczach po zmarłej matce. Po spotkaniu z Pablem Picassem odkrywa pewną tajemnicę związaną z jej matką, o której Anna Martina (matka Alany) nigdy nie wspominała. • Książkę czyta się przyjemnie, a wątki śledztwa wokół tajemnic rodzinnych, jak i wspomnienia o twórczości artysty wzajemnie się uzupełniają. co sprawia, że warto sięgnąć po niniejszą lekturę. • Polecam

Od razu napiszę – powieść bardzo mi się podobała. Czytałam ją z prawdziwą przyjemnością – styl, sposób opowiadania. I sama fabuła, osnuta wokół epizodu z życia Picassa. A właściwie opowiadająca o kilku kobietach w jego życiu. Z akcją w latach 20-tych i 50-tych, a dokładniej w 1923 i 1953/1954 roku. W powieści śledzimy losy postaci zarówno fikcyjnych jak i autentycznych, ale świetnie ze sobą splecionych. Nie chcę zagłębiać się w fabułę, aby nie zepsuć przyjemności z czytania, napiszę tylko, że dla mnie nie jest to tylko opowieść o relacjach Picasso/kobiety ale przede wszystkim o dokonywaniu przez nas, kobiety, życiowych wyborów. Ponieważ, tak jak już napisałam na początku, czytanie tej powieści sprawiło mi wielką przyjemność liczę, że pojawią się tłumaczenia kolejnych książek pani Jeanne Mackin.