Nie każda książka jest dla każdego. Ta jest zdecydowanie dla mnie. To nie tylko historia Szymona Pietruszki i kawałek historii Polski, ale też powieść filozoficzna, którą czytałam powoli, odkrywając jej smaczki. „(...) bo nikt przecież nie żyje, jak by chciał. A zresztą gdyby nawet się dało, jak by człowiek chciał, czy byłoby mu lepiej? Nigdy nie wiadomo, czy tak, jak człowiek by chciał, nie byłoby akurat gorzej. To może każdy ma nie tylko takie życie, jakie ma, ale i najlepsze, jakie mógłby mieć”.

Obyczajowa, bardzo dobra książka, rysująca obraz polskiej wsi powojennej. Rodzina Pietruszków to typowa wiejska rodzina, która dzierży swój trudny los nie narzekając na biedę i przeciwności życia. Główny bohater jest przykładem hulajduszy, nicponia, którego życie to rozpusta i ciągle przygody. Dopiero wypadek samochodowy sprawia, że patrzy inaczej na życie, na ludzi a przede wszystkim rodzinę. Pragnie ją skupić i w tym celu buduje grób, który jest symbolem domu rodzinnego, powrotu do korzeni. Ujmuje mnie piękny sposób opisu polskiej wsi z jej wiarą, gwarą w mowie, zatrwożeniem religijnym i czasem prostotą bezmyślne. Szymek to chłop, jakich wielu a jednak inny. Przechodzi przeobrażeniu by stać się dobrym, rodzinnym człowiekiem. Styl pisania autora- rewelacyjny. Wiejska Gawęda literacka.

Dobrze napisana książka.Czyta się bardzo dobrze. Inny rodzaj prozy. Polecam