• „Krótka wymiana ognia” opowiada o losach Romy Dąbrowskiej — starszej poetce, którą na przystanku zaczepia młody mężczyzna proszący o ogień do papierosa. To krótkie spotkanie uruchamia lawinę wspomnień i refleksji o pożądaniu, starzeniu się, relacjach rodzinnych i dawnych miłościach. Powieść ma jednak konstrukcję wielogłosową i rozproszoną. Historie różnych bohaterów — żon, córek, kochanek i partnerów — splatają się w opowieść o rodzinie rozpadającej się emocjonalnie i o kobiecej seksualności widzianej z różnych perspektyw. To nie jest klasyczna fabuła z linearną akcją. Rudzka bardziej buduje atmosferę i emocjonalne napięcie. Jak zwykle posługuje się językiem metaforycznym, chwilami brutalnym i bardzo rytmicznym. I choć jest to powieść, która otrzymała dwie ważne nagrody literackie na "naszym podwórku" to ze wszystkich książek tej autorki mi najmniej przypadła do gustu. Może jej fenomen nie do końca jest dla mnie aż taki zrozumiały... Cóż... Niemniej jednak polecam lekturę z uwagi na całokształt twórczości pani Rudzkiej, który cenię ogromnie.
  • Ciężka i dziwna książka.
    -1 nieporadna
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo