Chimera

Niektóre książki się czyta. W inne się wpada. I tonie. Czytasz. Czujesz. Przeżywasz. Stajesz się częścią historii. Jakub Małecki ma niezwykły dar. Rozbiera ludzką duszę na części pierwsze, robiąc to z czułością, która zatyka dech. Otwiera nasze serca i umysły na to, co niewypowiedziane. „Chimera” to jedno życie i nieskończenie wiele doświadczeń. Poznajcie Franka S. Sierota. Złodziejaszek. Cyrkowiec. Żeglarz. Ale to tylko maski. Wchodząc głębiej, pod warstwę fabuły, wkraczamy w czystą psychologię traumy. Widzimy porzucone dziecko. Chłopca przytłoczonego bólem i paraliżującym poczuciem winy. Istotę żyjącą z dnia na dzień, rozpaczliwie głodną miłości. Spragnioną czułości i dotyku matczynej dłoni. W tej powieści zwyczajność tańczy z niezwykłością. Realizm magiczny ociera się o metafizykę przemijania. Świat wyobrażony leczy rany świata realnego. Egzystencjalny głód w końcu znajduje pokarm dla duszy. Znajdziesz tu skrajności, które budują każdego z nas: Samotność i rozpaczliwą potrzebę bliskości. Pustkę, która nagle staje się pełnią. Ciemność, która gdy jej na to pozwolisz przepuszcza światło. Tu dotkniesz nieba i poczujesz piekło. Doznasz głębokiego ukojenia, choć najpierw uronisz łzę. Ta proza nie krzyczy. Ona cicho wlewa się w duszę. Chwyta za serce i nie chce puścić. A jak uderzenie skrzydeł motyla potrafi rozkruszyć najtwardszą skałę naszych własnych, wypartych emocji. Po ostatniej stronie zostaje żal. Żal, że to już koniec. [opinie społecznościhttps://lubimyczytac.pl/ksiazka/5258506/chimera]