Najstarszy syn:

Sarmackie pieśni

Autor:
Monika Rzepiela
Wydawca:
Lucky (2026)
ISBN:
978-83-68684-62-9
Autotagi:
druk
książki
powieści
proza
Źródło opisu: Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy Nekla - Katalog księgozbioru

Leszek, najstarszy z rodzeństwa Gdeszyńskich, zgodnie z wolą zmarłej matki, wyjeżdża na studia do Krakowa. Tam ze swym przyjacielem, Józefem Rębajłą prowadzi wesołe życie żaka. Pewnego dnia młodzieńcy poznają utalentowane artystki-bliźniaczki. Leszek ulega urokowi pieśniarki Letycji, a Józef malarki Lukrecji. Niestety oba studenckie romanse kończą się tragicznie. Po ukończeniu Akademii Krakowskiej młody szlachcic wraca do rodzinnego dworu w Gdeszynie. W niezwykłych okolicznościach spotyka chłopkę Bogusię, wychowanicę znachorki, o której nikt we wsi nie wie, kim byli jej rodzice. Młodzi pomimo dzielących ich różnic zakochują się w sobie, ale tajemnica z przeszłości na zawsze przekreśla ich związek.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo