Nocny Kruk:

Mika widzi jakiś kształt na ścianie domu po drugiej stronie ulicy. Smukłą sylwetkę w kapeluszu i płaszczu. Postać stoi zu­pełnie bez ruchu, jakby była tylko przywidzeniem. Mika uspo­kaja się nieco, ale wtedy nagły powiew wiatru podrywa śnieg z ulicy i płaszcz zjawy trzepocze. Strach, który dopada Mikę, jest zimniejszy od wiatru. Sierociniec Miejski w Sztokholmie, rok 1880, mroźna zima. Powoli kończą się zapasy jedzenia i opału. Pewnej nocy ktoś puka do drzwi. To przerażony chłopak. Zostawia noworodka, wypowiada kilka tajemniczych słów i znika. Mika, która wychowała się w sierocińcu, a teraz w nim pomaga, pracuje w pobliskim szynku. To nie jest dobre miejsce dla jedenastolatki. Dziewczynka zdołała przetrwać tylko dlatego, że nauczyła się zauważać najdrobniejsze szczegóły i błyskawicznie wyciągać wnioski. I właśnie w szynku Mika przypadkiem słyszy szokującą rozmowę. Czyżby Nocny Kruk, niedawno skazany i stracony seryjny morderca, wrócił zza grobu? Wkrótce za sprawą pewnego policjanta dziewczynka angażuje się w dochodzenie, które może ściągnąć na nią śmiertelne niebezpieczeństwo – albo okazać się szansą na lepsze życie.