Ostatni gasi światło

Autor:
Tobias Aeschbacher
Wydawca:
Centrala - Mądre Komiksy (2026)
ISBN:
978-83-668-5217-4
Autotagi:
książki
Źródło opisu: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu - Katalog centralny

Gdyby Tarantino spotkał Murakamiego ta wielokrotnie nagradzana powieść graficzna, której akcja rozgrywa się w sześciu sąsiadujących ze sobą mieszkaniach, jest wzruszająca, zawiła i niezwykle brutalna W poszukiwaniu skradzionej torby trzej przestępcy wdzierają się do zaniedbanej kamienicy, gdzie na ich drodze stają koty, marihuana, przerwy w dostawie prądu, a także cała galeria kuriozalnych i absurdalnych postaci. Budynek staje się areną słownych potyczek, strzelanin i miłosnych wyznań. Album Ostatni gasi światło opowiada z humorem i zaskakującymi zwrotami akcji o społeczności, którą rządzą głupota, moralna obojętność, przygnębienie, przemoc, ironia i przede wszystkim przypadek. Najlepsza powieść graficzna 2025 The Washington Post Najlepsza powieść graficzna 2025 The New York Public Library Nagroda Maxa i Moritza 2024 za najlepszy niemieckojęzyczny debiut komiksowy Nagroda DelmontBD za najlepszy debiut 2024 Nagroda literacka kantonu Berno. Tobias Aeschbacher, urodzony w Szwajcarii, bardzo spokojnym kraju, dorastał w otoczeniu filmów gangsterskich, popkultury i komiksów. Po ukończeniu nauki zawodu grafika Tobias zamieszkał w dwujęzycznym szwajcarskim mieście Biel/Bienne. Jest współwydawcą czasopisma Kosmos Vertikal, poświęconego tematyce komiksowej. Podczas podróży dookoła świata Tobias rozpoczął pracę nad swoim pierwszym albumem Ostatni gasi światło, niezwykłą i totalnie absurdalną powieścią graficzną.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo