Strona domowa użytkownika

Zawiera informacje, galerię zdjęć, blog oraz wejście do zbiorów.
[awatar]
tygrysica
Najnowsze recenzje
1
...
32 33 34
...
40
  • [awatar]
    tygrysica
    Przyszła najwyższa pora na część trzecią „Dotyku Crossa”, a mianowicie mówiąc na „Wyznanie Crossa”. Kiedy skończyłam drugą część po prostu nie mogłam się doczekać, aby zacząć następną, więc kiedy w końcu po nią sięgnęłam – nie zawiodłam się ani trochę! Już po raz trzeci trafiłam do świata Crossa i Evy. I ten świąt pochłonął mnie. Przeżywałam emocje wraz z nimi… ciągle. Osobiście intrygują mnie mężczyźni władczy, którzy potrafią sięgnąć po to, co chcą i nie boją się niczego. Ważne dla nich jest to co chcą, co czują, co jest ważne, a nie zdanie innych. Są to mężczyźni, którzy mają niesamowitą moc przyciągania. I jak już pokochają to ponad wszystko… • W książce nie zabraknie niesamowitych zwrotów akcji. Zagmatwanych relacji między ludzkich. Przybędzie nowych, ciekawych, fantastycznych wątków. Nie sposób się oderwać dopóki nie dotrwa się końca. Czyta się szybko i niezmiernie miło. Ogromnie się cieszę, że przewidziane są kontynuacje serii i nie zostanie ona zakończona na trylogii, ponieważ nie sposób nie polubić bohaterów. Wszyscy są tak świetnie wykreowanymi postaciami, że czytelnik zżywa się z nimi, wtapia się w ich losy. Świetną sprawą jest to, że autorka postawiła częściowo na lepszy rozwój między bohaterami. Stonowała kłótnie, całe zamieszanie, (ale oczywiście nie brakuje go również) i pozwoliła bohaterom na czas spokoju i rozwój zaufania. • Nie można też znowu skupiać się tylko na wątku głównym. Autorka najwyraźniej wyszła z tego samego przekonania, co ja. Dzięki temu mamy również wspaniałe wątki poboczne dotyczące przeszłości, rodziny, samych rodziców Evy, (i mojego ulubieńca) Carrego, – którego życie niesamowicie się zagmatwało… • „Wyznanie Crossa” mogłabym nazwać najlepszą częścią z dotychczasowych. Przerosła moje oczekiwania. Oczywiście na plus. Gorąco polecam do sięgnięcia po tą serie. •
  • [awatar]
    tygrysica
    Przyszła w końcu i kolej na czwartą część serii Strażników Ciemności. • Tym razem mamy historie mrocznego Cezara i pięknej Anny, którzy poznali się przed wiekami jednak zostali rozdzieleni przez okrutną Komisje tzw. najwyższą radę świata demonów. Dziewczyna pragnie uzyskać odpowiedzi od mężczyzny, dlaczego jest taka, jaka jest, więc wyrusza za nim do odległego miasta. Jednakże tym czynem naraża się jeszcze bardziej na ogromne niebezpieczeństwo. Czy Cezarowi uda się uchronić ukochaną przed straszną królową wróżek, pragnącą jej krwi? Wszystko potoczy się tak niesamowicie szybko… „Smak Ciemności” opanuje namiętność, strach, chęć przeżycia, okrucieństwo, miłość… • Autorka jak zawszę zaskoczy nas swoją pomysłowością na wprowadzenie zamieszania wśród bohaterów. Pozwoli nam również dowiedzieć się co słychać u poprzednich bohaterów tak abyśmy o nich nie zapomnieli. Dowiadujemy się jak wielkie znaczenie dla ludzi ma rodzina i jak straszna jest pustka, samotność. • Czy miłość naprawdę może nas diametralnie zmienić? Doskonałym przykładem jest na to nasz mroczny Cezar, który z kobieciarza porzuca (nie tylko z własnej woli) swój styl życia pozostając przez prawie dwa wieki wierny kobiecie, z którą spędził zaledwie jedną upojną noc. • Czy można wybaczyć komuś, że porzucił nas na dwa wieki po upojnej nocy nawet się nie po żegnając? Czy można kogoś kochać przez tyle czasu będąc tak okropnie zranionym? Przekonajcie się, że miłość potrafi wiele znieść. • Nagrodą za cierpienie jest miłość i namiętność… zawsze. •
  • [awatar]
    tygrysica
    Przedstawia nam on historie w zasadzie jednowątkową. Miłość dwojga młodych ludzi i relacje dwóch rodzin, z których pochodzą – Montecchich i Capulettich. Panuje miedzy nimi wielka nienawiść w stosunku do siebie przez którą tak naprawdę całe to piekło… Jedni mówią, że jest to dramat miłosny, ale moim zdaniem jest to dramat na tle relacji ludzkich. Pokazuje nam jak zawiść potrafi doprowadzić do tragedii, której można było uniknąć w prosty sposób. Głupota może wyrządzić wielką krzywdę. Powinniśmy patrzeć na innych, a nie tylko na siebie. • O samym dramacie powiem tyle, że na nasze czasy wydaje się on nam absurdalny, bo jak 14 latka może pokochać tak na zabój? Skąd ona wie co to miłość. Jednak w dawnych czasach to właśnie był normalny wiek na takie rzeczy. Dziewczyny wychodziły za mąż i rodziły dzieci. Jednak mimo swoich absurdów jest on wspaniałym przykładem miłość, zażyłości konfliktów i egoizmu. Osobiście nie wyobrażam sobie osoby, która określa się molem książkowym albo mówi o sobie, że lubi czytać, a nie ma za sobą przeczytanego tego otóż dramatu. •
  • [awatar]
    tygrysica
    snów… po obudzeniu zresztą też.” • „Rozkosze nocy” to kolejna książka autorki cyklu „Dotyk Crossa”. Tym razem również mamy styczność z niesamowitym, mrocznym mężczyzną o nazwisku Cross. Jednak nie jest to mroczny Gideon, a niesamowity Aidan. Słynny kapitan Cross. Mistrz miecza. Nieosławiony strażnik snów. Niestety wiele stuleci nieustającej pracy zrodziły wiele pytań u kapitana. Zaczął kwestionować decyzje Starszyzny. I kiedy już myślał, że klucz jest tylko wymysłem wyobraźni. Urojonym celem. Sam go odnalazł. Niestety odkrył również, że Starszyzna wszystkich okłamywała przez te wszystkie stulecia. Cross porzuci wszystko, w co wierzył, aby uratować klucz i odkryć prawdę. • I znowu pojawia się nazwisko Cross. Czy to zamierzony chwyt? Tak sądzę. Chwyt, aby wypromować serie za pomocą innej. Jednak nie można porównać Aidana do Gideona, ponieważ są to całkowicie dwie różne postacie, które łączy jedynie nazwisko i nienasycony popęd seksualny. • Czytelnicy, którzy mieli do czynienia z serią Dark Hunter mogą odnieść wrażenie, że serie są bardzo podobne. Po pierwsze pomysł na fabułę jest niesamowicie podobny momentami. Po drugie obie serie rozpoczynają się książką pod tytułem „Rozkosze nocy” (oczywiście w polskim wydaniu, ponieważ w amerykańskim Dark Hunter rozpoczyna się książką „Fantasy Lover” tak naprawdę). Jednak mimo tak wielu podobieństw jest również wiele różnic i nie powinniśmy łączyć tych dwóch serii. Niestety muszę przyznać, iż Dark Hunter wygrywa. • O samej książce w sobie muszę przyznać, iż mnie oczarowała. Była naprawdę niesamowita. Śmiałam się do niej, cieszyłam i płakałam momentami. Pełna gama odczuć. Żyłam przez chwile nią, ponieważ w pełni mnie pochłonęła dzięki niesamowitej fabule i wspaniałym bohaterom. Natomiast sam Aidan już od pierwszych stron uwiódł mnie sobą. Silny, odważny, inteligentny, pewny siebie, nieustraszony, potrafiący walczyć o to, czego pragnie z niesamowitym uporem, ale również czuły, z delikatniejszą stroną niewidoczną dla świata. Mężczyzna idealny! Jednak niestety książka ma też swoje minusy. Nie wszystko jest wytłumaczone tak jakbym tego pragnęła. Są również błędy. Czasem zamiast imienia Conor pojawia się nazwisko Cross, co niestety wybija z rytmu i aby wszystko zrozumieć trzeba przeczytać fragment jeszcze raz.
  • [awatar]
    tygrysica
    Po raz kolejny mamy przyjemność spotkać się z twórczością pani Day. Autorka jak zwykle zaskakuje nas swoją pomysłowością. • „Mąż, którego nie znałam” jest to pozycja, która łączy ze sobą romans historyczny wraz z literaturą erotyczną. Powieść opowiada nam losy dwojga małżonków, którzy pobrali się z wyjątkowo nietypowych powodów. Zawarli umowę, że małżeństwem będą na papierze jednak wieczory będą spędzać w ramionach kochanków. Jednak cóż się dziwić takiej parze… Nasz tytułowy mąż Gerard to postać pełna namiętności, zmysłowa, inteligentna i pełna niesamowitej seksowności, a sama jego żona niczym nie odstaje od męża. Jedyne czy różni się ta zaskakująca para to wiek. Niestety pewnego dnia, pochłonięty w swej rozpaczy Gerard znika… aż na cztery lata! Więc wyobraźcie sobie zdumienie lady Grayson, kiedy wraca do domu, i to całkowicie odmieniony. Młodzieniec, którym był, zniknął bezpowrotnie. Niestety dla lady Grayson nie tylko charakter i wygląd męża się zmieniły… • Książka opisuje nam niesamowitą przemianę zachodzącą w człowieku, ale również wielką siłę miłości. Historia sama w sobie jest bardzo zaskakująca i przesycona namiętnością. Niektórzy mówią, że wydaje się nierealna, jednakże moim zdaniem możemy powiedzieć „nigdy nie mów nigdy” w stosunku do tej historii. Przepełniona jest gorącymi scenami oraz zabawnymi dialogami. Autorka przenosi nas w świat w którym seks poza małżeński nie jest czym bardzo zaskakującym, a skandale i plotki są na porządku dziennym. • Z ręką na sercu muszę wam przyznać, że najbardziej z całej książki podziwiam wielki upór i jeszcze większą determinację, z jaką nasz cudowny Gerard walczy o względy i miłość swej małżonki. • Jest to historia z rodu tych, w których od razu się zakochacie. •
Niepożądane pozycje
Brak pozycji
Należy do grup

Nikt jeszcze nie obserwuje bloga tego czytelnika.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo