Tam, gdzie kończy się świat • Autor: Paweł Zgrzebnicki • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Całkiem sympatyczny i lekki reportaż, który czyta się szybko i z zain­tere­sowa­niem­. • Największe zastrzeżenia mam do prologu. Odniosłem wrażenie, że autor zbyt mocno koncentruje się na własnej wyjątkowości i samym fakcie wyjazdu do Papui-Nowej Gwinei, jakby była to podróż dostępna jedynie nielicznym. Taki sposób rozpoczęcia książki niepotrzebnie mnie zniechęcił i wydał mi się najsłabszym elementem całej publikacji. Na szczęście dalsza część reportażu okazała się znacznie ciekawsza. • Książka porusza wiele zagadnień, które były dla mnie nowością, mimo że historią i kulturą tamtych rejonów interesuję się od dłuższego czasu. To niewątpliwie świadczy o dobrym przygotowaniu autora i umiejętności wyszukiwania mniej oczywistych tematów. • Dużym atutem publikacji są również ilustracje. Zostały wykonane z dużą starannością, są estetyczne i dobrze uzupełniają opisywaną tematykę, dzięki czemu książka zyskuje nie tylko pod względem merytorycznym, ale również edytorskim. • Książkę polecam. • 📖 21:41 · 18.07.2026 · 70/2026 · (P)

Zagłada dynastii Romanowów • Autor: Andrew Cook • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Bardzo ciekawa książka historyczna o charakterze popu­larn­onau­kowy­m, która od pierwszych stron mocno mnie wciągnęła. Paradoksalnie, jako czytelnik miałem momentami wrażenie, jakbym stał obok rodziny carskiej i obserwował z bliska wydarzenia prowadzące do jej tragicznego końca. To jedna z tych publikacji, które potrafią nadać znanym faktom historycznym bardzo ludzki wymiar. • Książka przez cały czas utrzymuje zainteresowanie, a przystępny język sprawia, że czyta się ją z dużą łatwością. Mimo upływu ponad stu lat od opisywanych wydarzeń, temat pozostaje aktualny i wciąż budzi emocje, zwłaszcza w kontekście historii Rosji i przemian politycznych XX wieku. • To wartościowa i dobrze napisana publikacja, którą z pełnym przekonaniem polecam wszystkim miłośnikom historii. • 📖 19:54 · 17.07.2026 · 69/2026 · (P)

Lato'39. Jeszcze żyjemy • Autor: Marcin Zaborski • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Bardzo ciekawa publikacja, która pozwoliła mi spojrzeć na rok 1939 z nieco innej perspektywy niż ta, do której przywykłem. Zamiast koncentrować się na decyzjach polityków, działaniach wojennych czy suchych faktach historycznych, autor pokazuje codzienność zwykłych ludzi – czytelników ówczesnej prasy, przechodniów, młodzieży bawiącej się na plaży czy osób żyjących jeszcze w przekonaniu, że normalne życie będzie toczyć się dalej. • Uważam, że poznanie takiej perspektywy jest równie istotne jak analiza samych wydarzeń historycznych. Książka nie wnosi może wielu nowych faktów, ale bardzo dobrze naświetla obszary, które często pozostają na marginesie opowieści o wybuchu II wojny światowej. Dzięki temu łatwiej zrozumieć atmosferę tamtych miesięcy i sposób, w jaki zwykli ludzie postrzegali rzeczywistość tuż przed katastrofą. • To wartościowa i warta uwagi lektura, szczególnie dla osób zain­tere­sowa­nych­ historią widzianą oczami zwyczajnych ludzi. • 📖 21:35 · 13.07.2026 · 68/2026 · (P)

Popiersie cesarza. Legenda o świętym pijaku • Autor: Joseph Roth • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Dwa opowiadania, które rozbawiły mnie niemiłosiernie. Napisane lekkim stylem, pełne subtelnego humoru, a jednocześnie skłaniające do refleksji. Joseph Roth po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać o sprawach poważnych bez zbędnego patosu, zachowując przy tym wyjątkową elegancję języka. • „Popiersie cesarza” przedstawiło mi swoistą wizję przywiązania do Cesarstwa Austriackiego oraz postaci cesarza Franciszka Józefa. To opowiadanie ma wyraźne zakorzenienie historyczne – sentyment do monarchii habsburskiej był przecież przez długie lata żywy również w Galicji. Choć sama historia jest literacką fikcją, bez trudu można uwierzyć, że podobne opowieści mogły wydarzyć się naprawdę. To bardzo udana i pełna uroku anegdota, za którą kryje się coś więcej niż tylko humor. • „Legenda o świętym pijaku” również bardzo przypadła mi do gustu. Uśmiechałem się przez znaczną część lektury, ale nie jest to humor prosty ani banalny. Opowiadanie zachowuje lekkość, a jednocześnie pozostawia czytelnika z refleksją nad ludzką naturą, godnością i przypadkiem. To właśnie takie połączenie sprawia, że historia zapada w pamięć. • Oba opowiadania czyta się z prawdziwą przyjemnością. To niewielka objętościowo książka, ale pełna literackiego uroku i bardzo dobrego języka. • Pozycję serdecznie polecam. • 📖 18:27 · 12.07.2026 · 67/2026 · (P)

Listy z Polski • Autor: Joseph Roth • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawy zbiór listów i reportaży z okresu dwudziestolecia międzywojennego. Najbardziej zainteresowała mnie perspektywa autora oraz obraz świeżo odrodzonego państwa polskiego, widzianego oczami zagranicznego obserwatora. To spojrzenie jest momentami zaskakujące, ale właśnie dzięki temu pozwala dostrzec rzeczy, które dla współczesnych Polaków mogły być wówczas zupełnie oczywiste. • Joseph Roth w interesujący sposób porusza również kwestie mniejszości narodowych zamieszkujących II Rzeczpospolitą oraz char­akte­ryst­yczn­ego dla tamtych czasów przywiązania Polaków do wojska i spraw państwowych. Szczególnie wartościowe jest to, że nie ogranicza się do prostych ocen, lecz stara się pokazać złożoność opisywanej rzeczywistości. • Książka kończy się niezwykle interesującą polemiką dotyczącą mniejszości niemieckiej w Polsce. Dyskusja ta prowadzona jest na bardzo wysokim poziomie i pokazuje, że nawet w sprawach budzących silne emocje można prowadzić rzeczową debatę. Warto jednocześnie pamiętać, że autor nie ukrywa swojego przywiązania do niemieckiego kręgu kulturowego, co miejscami wpływa na sposób, w jaki interpretuje opisywane wydarzenia. • Całość została napisana bardzo dobrym językiem. Roth nie tyle ocenia Polskę, ile stara się ją zrozumieć i opisać, co sprawia, że książka pozostaje wartościową lekturą również z perspektywy współczesnego czytelnika. • 📖 18:08 · 11.07.2026 · 66/2026 · (P)