"Obiekty głębokiego nieba" czyli zagubiona subtelność Jakuba Małeckiego. Nie tracę szacunku do autora, ale z kronikarskiego obowiązku muszę ocenić ten tytuł jednoznacznie: to nieudany eksperyment literacki. W moim odbiorze to twórcza porażka autora, którego darzę ogromnym szacunkiem, a jego dotychczasową twórczość uważam za wybitną. Pisarz ten zawsze potrafił poruszać najczulsze struny ludzkiej duszy. Tym mocniej boli fakt jak bardzo czuję się rozczarowana tą książką. Największym jej problemem jest nużące tempo. Fabuła bezcelowo dryfuje, przez całe akapity można przebrnąć bez poczucia, że wnosi się cokolwiek do historii. Małecki stracił gdzieś swoją dawną lekkość, a jego styl stał się przewidywalny. Co gorsza, autor zbyt mocno skręcił w stronę śmiałej erotyki, bezpowrotnie gubiąc subtelność, za którą pokochali go wierni odbiorcy. W parze z drętwą fabułą idą nierealne, papierowe postacie. Bohaterowie nie są z krwi i kości, a postacie kobiece sprawiają wrażenie ulepionych z czysto męskich fantazji. Irytuje mnie również psychologia postaci – niezrozumiałe zachowania Janka i Igi, ich „głupia gra” i niszczenie udanego związku dla chwilowego pożądania budzą w czytelniku sprzeciw zamiast empatii. Każdy mistrz ma prawo do gorszego dnia i słabszej książki. Tę książkę traktuję jako chwilowy spadek formy na genialnej dotąd drodze autora.

Po raz kolejny oczarowało mnie literackie pióro Elif Shafak. „Tam na niebie są rzeki” to porywająca, utkana z literackiego kunsztu opowieść, która splata losy trzech postaci z różnych epok wokół wspólnego mianownika – motywu wody oraz starożytnego eposu. Autorka z niezwykłą wrażliwością łączy historyczną epickość z palącymi problemami współczesności, takimi jak katastrofa klimatyczna czy wykorzenienie kulturowe. W efekcie powstaje głęboka, uniwersalna baśń o pamięci, stracie i niewidzialnych więziach, które od wieków łączą ludzkie losy.

„Dzika kaczka” Henrika Ibsena to absolutny majstersztyk literatury światowej, który mimo upływu lat nie stracił nic ze swojej bolesnej aktualności. Autor w genialny sposób bierze na warsztat jedno z najważniejszych pytań egzy­sten­cjal­nych­: czy brutalna prawda zawsze wyzwala, czy może czasem staje się narzędziem całkowitej destrukcji? Ibsen zrywa tu z prostym mora­liza­tors­twem­, serwując nam dramat psychologiczny najwyższej próby.

„Czerwona woda” Juricy Pavičicia to wybitny kryminał społeczno-historyczny, w którym śledztwo w sprawie zaginięcia nastolatki staje się pretekstem do pokazania bolesnego upadku Jugosławii. • Książka nie skupia się jedynie na poszukiwaniu sprawcy, ale genialnie portretuje trzydzieści lat drastycznych zmian politycznych, gospodarczych i obyczajowych w Chorwacji. • Akcja powieści startuje w 1989 roku w małym dalmatyńskim miasteczku, tuż przed wybuchem wojny domowej. Autor mistrzowsko wykorzystuje tło historyczne jako katalizator tragedii. Pokazuje zmierzch komunizmu, wojenną pożogę lat 90., która brutalnie przerywa śledztwo, oraz narodziny drapieżnego kapitalizmu. Dawna idylla nadmorskiej miejscowości bezpowrotnie ustępuje miejsca masowej turystyce i deweloperskiej gangsterce. • Tragedia sprzed lat działa jak rzucony w wodę kamień – jej fale przez dekady niszczą kolejne relacje. Wstrząsający jest tutaj obraz rozpadu wielu rodzin. • Wojna i wzajemne podejrzenia bezwzględnie rozbijają też całą lokalną społeczność, rozrywając więzi sąsiedzkie i przyjacielskie. • Pavičić udowadnia, że największą ofiarą wielkiej historii są zawsze zwykli ludzie. To głęboka, poruszająca powieść, która zmusza do przemyśleń i zostaje w pamięci na bardzo długo po przewróceniu ostatniej strony.

Autorka Juliette Morillot z ogromną empatią i precyzją historyczną opisuje tragiczny los kobiet brutalnie wyko­rzys­tywa­nych­ przez japońską armię. Historia czte­rnas­tole­tnie­j Kim Sangmi łamie serce, ale jednocześnie ukazuje niesamowitą siłę ludzkiego ducha oraz wolę przetrwania w nieludzkich warunkach. Ta niewątpliwie trudna książka to potrzebny hołd złożony ofiarom, o których świat przez dekady próbował zapomnieć. Powieść wywołuje głębokie emocje i zmusza do zderzenia się z okrutną prawdą historyczną.