Jak wiele trupów jeszcze znajdziemy w szafie Franco?

Nieczęsto zdarza się pisarz, który staje się bliski czytelnikowi od pierwszej strony. Czytając każdą z powieści Georgi Gospodinowa czuję, że mówi do mnie ktoś, kogo znam bardzo dobrze i lubię ogromnie. Tak też stało się w przypadku opowieści o pożegnaniu ojca, tytułowego ogrodnika. W trakcie lektury żegnałam swojego tatę, uczyłam się mówić o tym, co czułam, kiedy odchodził, uczyłam się co będę czuć i jak mogę złagodzić ból odchodzenia kolejnych bliskich, a wreszcie siebie. Ta książka zostanie ze mną, mam nadzieję, że na zawsze, może to sposób na to, by nie odejść, wszak ogród odradza się wciąż na nowo.

Odnajduję w niej fragmenty życia mojej matki, babki, ale także swojego. Jestem w wieku autorki, to pewnie dlatego.

Dzięki tej lekturze można zrozumieć co blokuje, a co sprzyja poczuciu szczęścia i spełnienia w życiu. Książka daje możliwość pracy ze sobą - jest w niej mnóstwo pytań, na które można szczerze sobie odpowiedzieć, a dzięki temu wyjść poza dotychczasowe ramy samopoznania. Znalazłam w niej dużo porad, ale jeszcze więcej inspiracji. Bardzo polecam

Opowieść zaczyna się jak w filmach Hitchcocka, a potem jest tylko ciekawiej. Jeśli masz przekonanie o tym, że przywódcy III Rzeszy byli chorzy umysłowo, albo, że byli potworami, albo, że byli predystynowani do zbrodni z powodów kulturowych, socjologicznych, przeczytaj tę książkę. Jeśli postrzegasz Niemców jako skłonnych do przemocy bardziej niż inne nacje, przeczytaj tę książkę. Jeśli nie masz swojego zdania w powyższych kwestiach, przeczytaj tę książkę. Jeśli szukasz odpowiedzi na pytanie, czy są ludzie, którzy chcą poznać anatomię mordercy i pozostają po spełnieniu swoich fantazji sobą, przeczytaj tę książkę koniecznie.