Uroczyste rodzinne spotkanie z okazji 50-tych urodzin jednej z członkiń rodu, osobiście mamy Tosi, staje się zupełnie nieoczekiwanie czasem i miejscem , w którym skrywane przez lata rodzinne sekrety z siłą wodospadu zaczynają wypływać na powierzchnię, wprowadzając jednocześnie nie lada zamieszanie i odkrywając głęboko skrywane i szczelnie „pogrzebane” w odmętach „ pamięci i niepamięci” rodzinne powiązania, zależności, historyczne zaszłości oraz bieżące uprzedzenia. • Sytuacji nie pomaga fakt, że nie tylko obok Tosi, ale całej jej rodziny i jej najbliższego otoczenia zaczynają ujawniać się podejrzane jednostki, które nie mając z rodziną co prawda nic wspólnego wprowadzają do niej jeszcze dodatkowy zamęt i niepokój. • Grozą napełnia również bohaterów fakt, że ujawnione na przejeździe kolejowym zmasakrowane zwłoki, na dziwnie pozostałej nietkniętą ręce denata, prezentują wypisany numer telefonu do Tosi, co jeszcze bardziej komplikuje całość sytuacji. • Co „Na babski rozum” uda się ustalić Tosi? • Z jakiego powodu imię Antoni i Antonina były i nadal są tak popularne w jej rodzie? • Jak zakończy się cała wielopokoleniowa i niejednorodna historia całego rodu Tosi? • Jakie rodzinne ciekawostki i „skarby” uda jej się ujawnić? • Marta Obuch, w swoim stylu zaprasza czytelników do co prawda nadal komedii kryminalnej, ale o tym razem zupełnie innej. • Bardziej kryminału z nutką komicznych sytuacji, zwrotów czy dykteryjek ale głównie kryminału o znaczącym zabarwieniu rodzinnymi, wielopokoleniowym i rodowym gdzie mnogość bohaterów, wątków, tajemnic i sekretów powoduje, że lekturę czyta się w skupieniu i z zaciekawieniem.

Czy w dzisiejszych, bardzo racjonalnych, nastawionych na rozwój sztucznej inteligencji, niezliczone rzesze aplikacji, rozwój technologiczny, informatyczny, medyczny itd., czasach jest jeszcze miejsce na cokolwiek co wymyka się regułom nauki i racjonalnego umysłu? • Czy „moce nadprzyrodzone”, których nie potrafimy racjonalnie wyjaśnić, czy też w jakikolwiek sposób skatalogować, czy też poddać racjonalnej ocenie i wyjaśnieniu mają szansę nie tylko mimo wszystko w naszej codzienności występować ale również mieć realny wpływ na nasze życie…? • Okazuje się, że nie zawsze to co może niekoniecznie dotyka nas osobiście i znajduje się zupełnie poza naszą sfera poznawczą jest czymś co zupełnie nie występuje i jest zupełnie nierealnym… • Z ogromnym zaciekawieniem w zanurzyłam się ostatnio w lekturze tytułu „Twarzą twarz z diabłem: prawdziwa historia”, w której Ania Golędziowska opisuje tą część swojego życia która może wydać się nam nieracjonalna i nie mająca prawa wystąpić w racjonalnym, skom­pute­ryzo­wany­m i nieskorym do akceptacji tego co nieudowodnione naukowo, świecie. • Tak jak wskazano w przedmowie tytułu, potraktowałam lekturę nie jako swojego rodzaju pamiętnik autorki nacechowany spisem prawdziwych wydarzeń, a bardziej jako powieść, w której to co nieznane nie zostanie od razu skreślone przez mój racjonalny umysł. • W związku z faktem, iż trudno w jakikolwiek sposób w odniesieniu do tego tytułu wydawać jakiekolwiek chociażby subiektywne osądy, pozostawię jedynie zachętę do sięgnięcia po ten tytuł, ponieważ uważam, że w jego zakresie każdy z nas musi wyrobić sobie „zdanie” w temacie poruszanych w tytule aspektów i samodzielnie poddać pod rozwagę czy to co niesie za sobą historia zostanie przez niego przyjęte. • We mnie osobiście historia Ani, którą podzieliła się ona w omawianym tytule, jest na tyle „interesująca” i otwierająca mój umysł na to co do tej pory go nie zajmowało, że z pewnością całą przeczytaną historię będę musiała sama dla siebie przepracować i osadzić ją w odpowiedniej sferze mojej wiedzy, przekonań i wiary w to co racjonalne i to co duchowe. • Polecam tym samym lekturę, abyście sami mogli zmierzyć się z tym co niesie ona za sobą …

Niewielka restauracja, na którą właściciel pomimo „dobrego smaku” nie ma pomysłu zaczyna małymi krokami chylić się ku nieuchronnemu końcowi. • Zupełnie niespodziewanym… (ale czy na pewno) zrządzeniem losu, pewnego dnia w progach restauracji staje kobieta, która delektując się podanym przez właściciela rosołem składa mu niecodzienną propozycję. • Czy pomysłem na sukces może okazać się inwestycja w kuchnię eksperymentalną ale zupełnie inną niż mogłoby się wydawać? • Czy dziennie inny „Szef kuchni”, to dobry pomysł na zbudowanie ciekawego i chętnie odwiedzanego miejsca? • Czy tak zaserwowane przez właściciela i jego współpracownice „muzeum smakowych wspomnień”, okaże się kluczem do sukcesu? • A co jeżeli tak pięknie budująca się i zapowiadająca się przyszłość, zostanie dogoniona przez przeszłość, która w poszczególnych „Szefach kuchni” restauracji bez nazwy ujawni „kobiety z bliznami” i obnaży je bez żadnych skrupułów? • Czy uda się obronić to co udało się stworzyć pomimo wszelkich przeciwności? • Piękna powieść o drugich szansach, czło­wiec­zeńs­twie­, upadkach ale i powstawaniu z życiowych i mentalnych kolan, wybaczeniu i potrzebie poczucia przydatności, ale również o tym, że nie zawsze to co widoczne na pierwszy rzut oka i to co zostało osądzone jest pełną wersją prawdy i rzeczywistości, która zaistniała. • „Zanim odlecą anioły” to książka, którą Natasza Socha naszpikowała zapachami, smakami, wspomnieniami, ale również i bardzo ważnymi treściami, w których empatia i człowieczeństwo wysuwają się na pierwszą linię. • Zapraszam do lektury.

Powieść o godności. • O życiu do końca na własnych zasadach, nawet wtedy kiedy ciało nie współpracuje już tak jak kiedyś. • Powieść o starzeniu się, starości, przemijaniu i odchodzeniu, ale również o pięknie wspomnień zarówno tych wspaniałych i budujących nasze życie, ale też i tych trudnych, o których niekoniecznie chcemy pamiętać, ale które ukształtowały nas i nadały rys naszemu życiu w jego ogólnym rozrachunku. • To też powieść o pamięci o tym co istotne, o miłości i bliskości nie tylko tej do ludzi ale również i do innych towarzyszy naszej codzienności, zapachach i smakach, które stanowią kotwicę tego co w nas pozostaje nawet wtedy kiedy jesteśmy już bliżej niż dalej ostatecznego rozrachunku z życiem. • Życie u swojego schyłku przedstawione w piękny, nostalgiczny a jednak bardzo zwyczajny sposób z całym fizjologicznym jak i niekiedy psychicznym obciążeniem jakie u kresu życia spotyka lub dopiero spotka wielu z nas. • To też powieść o odchodzeniu, żałobie i poradzeniu sobie z tym co pozostaje w nas po utracie najbliższych i z tym co pozostaje po tych, którzy odeszli a co nie do końca było naszym udziałem za ich życia i było dla nich tylko osobistą tajemnicą i ewentualnym nied­opow­iedz­enie­m. • Symboliczny czas „ Kiedy żurawie odlatują na południe” który w mojej ocenie Lisa Ridzen porównała do schyłku życia swoich bohaterów, to czas, który czeka każdego z nas i warto się z nim zapoznawać, miedzy innymi poprzez takie bestsellerowe tytuły, które w literacki sposób będą zaznajamiały nas z tematyką starości i odchodzenia w każdym z możliwych ich aspektów. • Polecam.

Czy można być aż tak zaborczym w stosunku do ukochanej kobiety, aby praktycznie bez najmniejszych skrupułów zdecydować się na wyeliminowanie „przeciwnika”, którego postrzega się w innej, niezwykle istotnej dla niej osobie…? • Co kiedy „Konkurent” okazuje się być krwią z krwi i kością z kości…? • Czy można zaplanować morderstwo doskonałe i bezrefleksyjnie podążać kolejnymi etapami opracowanego planu…? • Kim trzeba być aby do tego swoimi planami dzielić się co prawda anonimowo, ale jednak w przestrzeni publicznej… ? • Między innymi przed takimi pytaniami postawieni zostaną w finałowym tomie cyklu Agata, Aleksander, Prochot oraz Nabożny. • To im przyjdzie zmierzyć się z okrucieństwem jakiego doświadczył mały Łukaszek i udowodnić, kto stoi za całością misternego, ale jednak posiadającego pewne luki planu jego unicestwienia. • Prawda okaże się druzgocąca… • Niezwykle przejmująca i poruszająca finałowa historia losów Agaty i Aleksandra, które wcześniej przywoływałam wraz z tytułami „ Artysta”, „”Łgarz” oraz „Wizjoner”, • Tym razem „ Konkurent” to chyba najbardziej pozostająca w głowie część serii autorstwa Diany Brzezińskiej, ponieważ kiedy okrucieństwo dotyka niewinne dziecko, trudno obok takie tragedii, zarówno w fikcji literackiej jak i rzeczywistej codzienności, przejść obojętnie. • Kiedy jeszcze zbrodnia okazuje się tak bardzo niepotrzebna, serce i rozum pozostają zdruzgotane i z poczuciem ogromnej niezgody na to czego są świadkami. • Polecam całą serię pióra autorki.