Thomas Hardy niebywale wyraziście odmalował prowincję Wessexu i fascynująco przedstawił obraz wiejskiej społeczności, począwszy od opisu pełnionych przez jej przedstawicieli ról, wykonywanych prac i obowiązków, a także form spędzania wolnego czasu, zwyczajów i całej gamy konwenansów. • Jakże różnorodni, ale bliscy i swojscy okazali się mieszkańcy Weatherbury i okolic, tak genialnie przez Hardy’ego sportretowani. Rubaszni, weseli, rozplotkowani, specyficzni, ale tacy, na których zawsze można polegać, no prawie, bo gdy popiją grogu, to nie. Wtedy śpią i nic ich nie ruszy. • I właśnie na tle tej sielsko-wiejskiej scenerii rozgrywa się spektakl pełen gwałtownych uniesień, tłumionych uczuć i mocy przeznaczenia. A Bathsheba Everdene, Gabriel Oak, William Boldwood and Francis Troy to pierwszoplanowi aktorzy tego dramatu. • Zakończenie jest zgodne z przysłowiem: gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. • I jeszcze na koniec. • Już na początku zwróciłam uwagę na imiona i nazwiska, które nadał swoim bohaterom Thomas Hardy. Ich aluzyjność powoduje, że książka nabiera głębszego sensu i drugiego dna, bo te nazwy, powiązane ze Starym Testamentem, starożytną Grecją, pogańską Brytanią są wyzwaniem rzuconym wiktoriańskiej moralności. • Bardzo rozbawił mnie Kainek, którego znajomi i sąsiedzi nazywali zdrobniale, by osłabić negatywne znaczenie imienia Kain, które to matka nadała mu na chrzcie w przeświadczeniu, że Kain, to był ten dobry ;)

Szaniawski miał wielkie wyczucie sceny i teatru. Doświadczyć tego można, gdy te jego na wskroś sceniczne dramaty się czyta. • Tak jak w przeczytanych przeze mnie „Żeglarzu” i „Moście” tutaj także na początku akcja toczy się trochę somnambulicznie, ot rozmowy od niechcenia, niewiele się dzieje, taki rodzaj ciszy przed burzą. I nagle pojawia się dylemat. Niby błahy, ale wierci dziurę w brzuchu, uwiera, rodzi skojarzenia, domysły. Jak postąpić, gdy samemu jest się uwikłanym? • No bo jest ogród pełen róż, których nowa odmiana nosi miano Doroty. Takie samo imię nosi żona adwokata, który te róże wyhodował. Do ogrodu zakrada się złodziej róż. Czy aby róż? • Kto czytał lub przeczyta, zrozumie słowa adwokata: • „pewien człowiek tu, w tym miejscu, powiedział do mnie, że broniłem zawsze tych, co zło czynili nie na moim podwórku. I oto przyszedł złodziej róż i kradł mi róże z mojego podwórka. Pomimo że bardzo kocham swoje róże… pomimo to… no, cóż ci mam mówić… rozumiesz… Wraz z tobą ratowałem od zguby złodzieja…”

Zgłębianie treści tej bajkowej opowieści po raz któryś z kolei nie wzbudzało takich emocji jak za pierwszym razem, gdy czytając ją, sama byłam dzieckiem. • W przypadku „Akademii…” po raz pierwszy zetknęłam się z nią w kinie, oglądając filmową adaptację, tę Krzysztofa Gradowskiego, oczywiście przed wielu, wielu laty, która to ekranizacja zrobiła na mnie wówczas wrażenie piorunujące i do dziś niezapomniane. I w przypadku tego filmu, podobał mi się on bardziej niż tekst, no bo ta muzyka i śpiewane wiersze Brzechwy. • Czytając książkę znowu, miałam poczucie, że część przygód i wydarzeń mocno się zestarzała, chociaż inne bynajmniej nie straciły na oryginalności. • W niektórych historyjkach, składających się na poszczególne rozdziały, brakowało mi ostatniego szlifu, wydawało mi się, że autor po ich napisaniu, już nigdy do nich nie wrócił i ich ponownie nie przeczytał, dlatego ostatecznie nie zredagował. Świadczy o tym, chociażby nadużywanie we wszystkich przypadkach i konfiguracjach przymiotnika „rozmaity”.

Jak szybko dorośli dorastają i zapominają, jak to było wtedy, gdy było się dzieckiem. • To książka o brakach. O braku zrozumienia, a nawet o braku chęci by rozumieć. O braku empatii. O braku bezinteresownej miłości rodzicielskiej. • Smutna i przygnębiająca lektura, w której znajduje się instrukcja jak tłumić osobowość dzieci, zabijać ich indywidualność oraz łamać prawa dziecka do bycia dzieckiem. • Najgorsze jest to, że takie nieprzyjemne zachowania najlepiej widzi się… u innych rodziców, gdy stoimy z boku, z dystansu, a prawie nigdy, gdy sami wygłaszamy autorytatywne monologi, narzekamy i upominamy dzieci. • Na mnie ta książka zrobiła piorunujące wrażenie. • Polecam audiobook, w którym narracyjny dwugłos matki i córki brzmi bardzo autentycznie. Zwłaszcza udręczona życiem rola matki.

Sięgnęłam po tę książkę skuszona nazwiskiem Petry Dvořákovej, bo jej „Wrony” zrobiły na mnie wrażenie. • Tym razem, nie dość, że temat okazał się kontrowersyjny, to i jego ujęcie jest niejednoznaczne. Ta prowokacyjna lektura burzy wewnętrzny spokój czytelnika (mój zburzyła) i utrudnia dokonanie jednoznacznej oceny, która, niby, nie powinna budzić wątpliwości. Szczególnie rodziców. • Łatwo jest oceniać, szufladkować i odwoływać do stereotypów. Łatwo z góry przesądzać. • Kto jest bez grzechu niech pierwszy rzuci kamień.