To monumentalna saga historyczna, która ukazuje narodziny angielskiej tożsamości na przykładzie okolic dzisiejszego Salisbury. Ten imponujący, oparty na głębokim researchu mikrokosmos śledzimy przez tysiąclecia – od epoki lodowcowej i budowy Stonehenge, przez podbój rzymski, aż po najazdy Sasów. Opowieść snuje się wokół losów kilku rywalizujących i przeplatających się rodów (m.in. Shockleyów, Masonów czy Porteusów). Każda rodzina reprezentuje inny status społeczny i unikalne, przekazywane z genami cechy – od budowniczych i rzemieślników po polityków i najeźdźców. Autor posługuje się lekkim piórem pozbawionym naukowego zadęcia. Prawdziwa historia w wydaniu Edwarda Rutherfurda to nie suche daty, lecz suma codziennych wyborów zwykłych ludzi. Choć na przestrzeni wieków zmieniają się kostiumy, technologie i bogowie, rdzeń ludzkiej natury pozostaje nietknięty. Walka o ziemię, zazdrość, zakazana miłość czy ambicja pozostawienia po sobie trwałego śladu sprawiają, że postacie z epoki brązu są nam tak samo bliskie, jak te z czasów rzymskich.

W swej kameralnej, melancholijnej powieść, Jakub Małecki zabiera nas do roku 1926 roku do Koła. Przedstawia losy mieszkańców tego małego miasteczka, których historie pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego. Jednak z czasem okazuje się, że są ze sobą mocno powiązane. Jednym z głównych bohaterów jest Krystian Dzierzba, stolarz zajmujący się między innymi wykonywaniem trumien. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie na trumnę dla kobiety, która podobno umarła z tęsknoty. To wydarzenie staje się początkiem łańcuszka zdarzeń kolejnych. Poznajemy między innymi Leokadię, ekscentryczną kobietę polującą na kormorana. Syna miejscowego lekarza zmagającego się z trudnymi wspomnieniami oraz córki Krystiana, które po podsłuchaniu pewnej rozmowy wyruszają do lasu w poszukiwaniu Diabła. Bohaterowie mierzą się z samotnością, stratą, żałobą, tęsknotą, miłością i poczuciem wyobcowania. Małecki jak zwykle łączy realistyczny obraz życia małego miasteczka z elementami baśniowymi i symbolicznymi. „Sąsiednie kolory” to przede wszystkim opowieść o tym, jak ludzie próbują poradzić sobie z cierpieniem i stratą oraz jak ich historie, nawet jeśli początkowo wydają się od siebie niezależne, wzajemnie się przenikają. Serdecznie polecam lekturę. Warta uwagi.

„Gorzki cukier” to powieść psychologiczna opowiadająca o bardzo trudnej, toksycznej wręcz relacji między matką a córką. To obraz miłości wymieszanej z żalem, gniewem, poczuciem winy i potrzebą bycia kochaną. Główną bohaterką i narratorką jest Antara, dorosła kobieta mieszkająca w Pune w Indiach. Jej matka Tara, która w młodości była zbuntowana i odrzucała tradycyjny model życia indyjskiej kobiety, z wiekiem zaczyna tracić pamięć i cierpieć na demencję. Antara musi więc zaopiekować się kobietą, która sama w dzieciństwie nie zapewniła jej bezpieczeństwa ani wystarczającej troski. • Powieść nie przedstawia jednak prostej historii o chorej matce i poświęcającej się córce. Antara wraca pamięcią do dzieciństwa i próbuje zrozumieć, co właściwie wydarzyło się między nimi. Jej wspomnienia są pełne bólu, a jednocześnie nie zawsze można mieć pewność, że pamięć przedstawia wydarzenia całkowicie obiektywnie. Choroba matki dodatkowo komplikuje sytuację – Tara zapomina o własnych przewinieniach, podczas gdy Antara pamięta je bardzo dobrze. • „Gorzki cukier” to przesiąknięta goryczą historia. Mnóstwo w niej bólu i cierpienia psychicznego bohaterek. Ukazuje miłość przez pryzmat żalu i nienawiści. Porusza temat traum z dzieciństwa, pamięci, macierzyństwa oraz odpo­wied­zial­nośc­i dorosłych dzieci za rodziców, którzy sami kiedyś je zawiedli. Tytuł dobrze oddaje charakter tej historii – cukier kojarzy się ze słodyczą, ale „gorzki cukier” symbolizuje miłość, która powinna być czymś ciepłym i bezpiecznym, a jednak została naznaczona bólem. To mroczna, emocjonalna i niejednoznaczna powieść, w której ważniejsza od wartkiej fabuły jest psychika bohaterki, jej wspomnienia oraz próba zrozumienia skomplikowanej więzi z matką. Smutne bardzo…

Wraz z wiosną Gaja i jej rodzice zaczynają realizację swych letnich planów. Przymierzają się do remontu ogrodowej szopy, w której mieszkają nietoperze. Dzięki temu mamy okazję poznać osobę chiropterologa, który udziela im informacji, jak zadbać o tych nietypowych lokatorów podczas prac remontowych. Ponadto Gaja wraz z tatą podczas lekcji przyrody znajduje w lesie ślady rysia. To bardzo rzadki widok. Dziewczynka nawiązuje też bliższe relacje z Wiktorią. Znajdują nawet wspólną pasję, którą zaczynają się dzielić, to robienie biżuterii z kolorowych koralików. Nowa przyjaźń kwitnie, a wraz z nią rozkwitają kolejne pomysły. Dziewczyny urządzają nocowankę i zakładają podwórkowy klub o nazwie „Leśna Zgraja”. Z czasem przyłączają się do niego także Patryk i Patrycja, młodsze rodzeństwo Wiktorii. Wiosna sprzyja również rozwijaniu ekologicznych inicjatyw, a także planowaniu wspólnej wyprawy. Celem naszych bohaterów stał się szlak Koron Gór Polski. Trzeba przyznać, że to dość ambitny zamysł. Ale dla Gai i jej rodziców nie ma rzeczy niemożliwych. Jeśli macie ochotę z bohaterami podjąć to wyzwanie koniecznie sięgnijcie po tą pełną ciepła i humoru opowieść o mieszkańcach Gajówki oraz ich sąsiadach. Polecam. Udanej lektury.

„Raj” to powieść, której akcja rozgrywa się na terenach dzisiejszej Tanzanii. Jest początek XX wieku, moment tuż przed nastaniem niemieckiej kolonizacji. Główny bohater to dwunastoletni chłopiec Yusuf. W ramach spłaty długu ojca Yusuf zostaje oddany kupcowi Azizowi i zaczyna u niego pracować. Początkowo sądzi, że Aziz jest jego wujem, jednak z czasem uświadamia sobie, że w rzeczywistości stał się jego własnością. Chłopiec dorasta w świecie handlu, podróży i karawan. Wraz z Azizem przemierza różne regiony Afryki, poznając odmienne społeczności, religie i obyczaje. Jednocześnie obserwuje przemoc, niewolnictwo, nierówności społeczne i bezwzględność świata, w którym człowiek może zostać potraktowany jak towar. Ważnym elementem powieści jest również pojawienie się Europejczyków i narastająca niemiecka ekspansja kolonialna w Afryce, która stopniowo zmienia dotychczasowy porządek. Powieść jest także historią dojrzewania Yusufa. Chłopiec zaczyna odkrywać własne pragnienia, uczucia i seksualność, a jego zainteresowanie Aminą, związaną z Azizem, prowadzi do kolejnych komplikacji. • Tytułowy „Raj” ma tutaj znaczenie symboliczne i bardzo dwuznaczne. Afryka może być postrzegana jako piękna, egzotyczna kraina, ale Gurnah pokazuje, że za takim wyobrażeniem kryją się cierpienie, wyzysk, niewolnictwo i przemoc. „Raj” jest również metaforą wolności, której pragnie zaznać Yusuf, lecz której nie może łatwo osiągnąć. Powieść opowiada więc nie tylko o dorastaniu jednego chłopca, ale także o wolności, zniewoleniu, kolonializmie, miłości i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Autor w prostej z pozoru historii stara się zwrócić uwagę czytelnika na naprawdę istotne z perspektywy historycznej dla Afryki sprawy. Jest niesamowicie dobry w swym pisarskim fachu. Polecam lekturę.