Edward Rutherfurd w fascynującej panoramie historycznej Anglii w drugim tomie Sarum przeprowadza przez kluczowe epoki, od średniowiecza, przez rządy Henryka VIII i rewolucję przemysłową, aż po czasy współczesne. • Losy rodów, splecione z budową majestatycznej katedry w Salisbury, doskonale pokazują, jak wielka historia wpływa na życie zwykłych ludzi. • Autor imponuje dbałością o detale historyczne, łącząc rzetelną wiedzę z niezwykle płynną i wciągającą fabułą. • Z pewnością nie zawiedzie miłośników powieści historycznych i sag rodzinnych.

To monumentalna saga historyczna, która ukazuje narodziny angielskiej tożsamości na przykładzie okolic dzisiejszego Salisbury. Ten imponujący, oparty na głębokim researchu mikrokosmos śledzimy przez tysiąclecia – od epoki lodowcowej i budowy Stonehenge, przez podbój rzymski, aż po najazdy Sasów. Opowieść snuje się wokół losów kilku rywalizujących i przeplatających się rodów (m.in. Shockleyów, Masonów czy Porteusów). Każda rodzina reprezentuje inny status społeczny i unikalne, przekazywane z genami cechy – od budowniczych i rzemieślników po polityków i najeźdźców. Autor posługuje się lekkim piórem pozbawionym naukowego zadęcia. Prawdziwa historia w wydaniu Edwarda Rutherfurda to nie suche daty, lecz suma codziennych wyborów zwykłych ludzi. Choć na przestrzeni wieków zmieniają się kostiumy, technologie i bogowie, rdzeń ludzkiej natury pozostaje nietknięty. Walka o ziemię, zazdrość, zakazana miłość czy ambicja pozostawienia po sobie trwałego śladu sprawiają, że postacie z epoki brązu są nam tak samo bliskie, jak te z czasów rzymskich.

W swej kameralnej, melancholijnej powieść, Jakub Małecki zabiera nas do roku 1926 roku do Koła. Przedstawia losy mieszkańców tego małego miasteczka, których historie pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego. Jednak z czasem okazuje się, że są ze sobą mocno powiązane. Jednym z głównych bohaterów jest Krystian Dzierzba, stolarz zajmujący się między innymi wykonywaniem trumien. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie na trumnę dla kobiety, która podobno umarła z tęsknoty. To wydarzenie staje się początkiem łańcuszka zdarzeń kolejnych. Poznajemy między innymi Leokadię, ekscentryczną kobietę polującą na kormorana. Syna miejscowego lekarza zmagającego się z trudnymi wspomnieniami oraz córki Krystiana, które po podsłuchaniu pewnej rozmowy wyruszają do lasu w poszukiwaniu Diabła. Bohaterowie mierzą się z samotnością, stratą, żałobą, tęsknotą, miłością i poczuciem wyobcowania. Małecki jak zwykle łączy realistyczny obraz życia małego miasteczka z elementami baśniowymi i symbolicznymi. „Sąsiednie kolory” to przede wszystkim opowieść o tym, jak ludzie próbują poradzić sobie z cierpieniem i stratą oraz jak ich historie, nawet jeśli początkowo wydają się od siebie niezależne, wzajemnie się przenikają. Serdecznie polecam lekturę. Warta uwagi.

„Gorzki cukier” to powieść psychologiczna opowiadająca o bardzo trudnej, toksycznej wręcz relacji między matką a córką. To obraz miłości wymieszanej z żalem, gniewem, poczuciem winy i potrzebą bycia kochaną. Główną bohaterką i narratorką jest Antara, dorosła kobieta mieszkająca w Pune w Indiach. Jej matka Tara, która w młodości była zbuntowana i odrzucała tradycyjny model życia indyjskiej kobiety, z wiekiem zaczyna tracić pamięć i cierpieć na demencję. Antara musi więc zaopiekować się kobietą, która sama w dzieciństwie nie zapewniła jej bezpieczeństwa ani wystarczającej troski. • Powieść nie przedstawia jednak prostej historii o chorej matce i poświęcającej się córce. Antara wraca pamięcią do dzieciństwa i próbuje zrozumieć, co właściwie wydarzyło się między nimi. Jej wspomnienia są pełne bólu, a jednocześnie nie zawsze można mieć pewność, że pamięć przedstawia wydarzenia całkowicie obiektywnie. Choroba matki dodatkowo komplikuje sytuację – Tara zapomina o własnych przewinieniach, podczas gdy Antara pamięta je bardzo dobrze. • „Gorzki cukier” to przesiąknięta goryczą historia. Mnóstwo w niej bólu i cierpienia psychicznego bohaterek. Ukazuje miłość przez pryzmat żalu i nienawiści. Porusza temat traum z dzieciństwa, pamięci, macierzyństwa oraz odpo­wied­zial­nośc­i dorosłych dzieci za rodziców, którzy sami kiedyś je zawiedli. Tytuł dobrze oddaje charakter tej historii – cukier kojarzy się ze słodyczą, ale „gorzki cukier” symbolizuje miłość, która powinna być czymś ciepłym i bezpiecznym, a jednak została naznaczona bólem. To mroczna, emocjonalna i niejednoznaczna powieść, w której ważniejsza od wartkiej fabuły jest psychika bohaterki, jej wspomnienia oraz próba zrozumienia skomplikowanej więzi z matką. Smutne bardzo…

Wraz z wiosną Gaja i jej rodzice zaczynają realizację swych letnich planów. Przymierzają się do remontu ogrodowej szopy, w której mieszkają nietoperze. Dzięki temu mamy okazję poznać osobę chiropterologa, który udziela im informacji, jak zadbać o tych nietypowych lokatorów podczas prac remontowych. Ponadto Gaja wraz z tatą podczas lekcji przyrody znajduje w lesie ślady rysia. To bardzo rzadki widok. Dziewczynka nawiązuje też bliższe relacje z Wiktorią. Znajdują nawet wspólną pasję, którą zaczynają się dzielić, to robienie biżuterii z kolorowych koralików. Nowa przyjaźń kwitnie, a wraz z nią rozkwitają kolejne pomysły. Dziewczyny urządzają nocowankę i zakładają podwórkowy klub o nazwie „Leśna Zgraja”. Z czasem przyłączają się do niego także Patryk i Patrycja, młodsze rodzeństwo Wiktorii. Wiosna sprzyja również rozwijaniu ekologicznych inicjatyw, a także planowaniu wspólnej wyprawy. Celem naszych bohaterów stał się szlak Koron Gór Polski. Trzeba przyznać, że to dość ambitny zamysł. Ale dla Gai i jej rodziców nie ma rzeczy niemożliwych. Jeśli macie ochotę z bohaterami podjąć to wyzwanie koniecznie sięgnijcie po tą pełną ciepła i humoru opowieść o mieszkańcach Gajówki oraz ich sąsiadach. Polecam. Udanej lektury.