• Królowa kryminałów to jakość sama w sobie. Praktycznie każdą jej książkę można polecić z czystym sumieniem i jest bardzo prawdopodobne, że trafi się na dobrą opowieść z zagadką nie do rozwiązania na własną rękę, która w finale zaskoczy. Z tych głośniejszych tytułów podsunąć można równie dobrze „Morderstwo w Orient Expressie”, „I nie było już nikogo”, Zabójstwo Rogera Ackroyda” czy „Zatrute pióro”. Zdecydowaliśmy się jednak na „A.B.C.”. Dlaczego? Gdyż to idealny przykład Agathy Christie w pigułce. • Mamy tu oczywiście Herkulesa Poirot, który wraz z Hastingsem musi stawić czoła zagadce, na pozór nie do rozwikłania. Ale przecież nic nie jest niemożliwe, gdy w ruch wchodzą „małe, szare komórki” genialnego belgijskiego detektywa. Jaki jest klucz wyboru ofiar seryjnego mordercy? Czy da się przewidzieć, kim okaże się być jego kolejny cel? I kim jest zabójca? Rozwiązanie i przenikliwość umysłu Poirota z pewnością Was zaskoczą i sprowokują do sięgnięcia po kolejne historie spod pióra Christie.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo