• Elf Elmo otrzymuje posadę w fabryce Świętego Mikołaja. Ma bardzo ważne zadanie. Musi przygotować listy adresów dzieci i przydzielić je odpowiednim braciom Świętego Mikołaja, a jest ich całkiem sporo. W końcu świat jest ogromny, a do obsłużenia miliardy oczekujących na świąteczne prezenty maluchów. Elmo nie wie czy podoła zadaniu. Pomocna okazuje się Mirella koordynatorka. W końcu Mikołaje ruszają w drogę, ale niekoniecznie wszystko przebiega sprawnie… Okazuje się, że jeden z braci zapragnął się nieco wsławić, w związku z czym wprowadził pewne zamieszanie w rozpiskach elfa Elma. Powstał z tego niezły bałagan. I tak Befana ominęła Włochy, a Święty Mikołaj trafił na Kostarykę, gdzie normalnie funkcjonuje zawsze Colacho. Dzieci były bardzo zaskoczone tymi nagłymi zmianami, a niektóre srodze przerażone. Chyba nie spodziewały się właśnie TAKICH świąt. Całe szczęście winowajca tego całego zajścia w samą porę się ujawnił i wszystko powoli zaczęło wracać do normy. • „Bracia Świętego Mikołaja” to doskonała opowieść na świąteczny czas. Fenomenalnie autor zaprezentował w niej historie dostarczania prezentów dzieciom w przeróżnych zakątkach świata. Rzecz godna uwagi, a sam pomysł zasługuje na ogromną pochwałę. Bardzo udana lektura. Szczerze polecam.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo