• „Stary człowiek i morze” to powieść napisana przez Ernesta Hemingwaya. Jest to krótka książka, ale bardzo interesująca. Czytałem ją jako lekturę szkolną i chociaż jest krótka, ale dużo wydarzeń się w niej dzieje. • Głównym bohaterem jest Santiago - stary rybak, który od wielu dni nie złowił żadnej ryby. Mimo że inni uważają go za pechowego, on się nie poddaje i wyrusza samotnie na morze. W końcu łowi ogromnego marlina i przez wiele dni walczy z nim na pełnym morzu. Ta walka jest nie tylko fizyczna, ale też psychiczna, bo Santiago musi zmagać się ze zmęczeniem i bólem. • Najbardziej podobało mi się to, że Santiago nigdy się nie poddaje. Nawet kiedy jest bardzo słaby i wyczerpany, wciąż walczy. Pokazuje to, że człowiek może przegrać, ale nie powinien się poddawać. Ta książka uczy, że warto walczyć o swoje cele, nawet gdy wszystko wydaje się stracone. • Ważna jest też relacja Santiago z chłopcem Manolinem. Choć chłopiec nie może już z nim pływać na ryby, nadal go wspiera i wierzy w niego. To pokazuje, jak ważna jest przyjaźń i wzajemny szacunek. • Uważam, że „Stary człowiek i morze” to bardzo fajna książka. Pokazuje, że prawdziwa siła człowieka jest w jego charakterze i wytrwałości. Moim zdaniem warto ją przeczytać.
  • bardzo fajna książka, super opisuje walkę zdet­ermi­nowa­nego­ starego człowieka z naturą. Jestem pod wrażeniem
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo