• „Wszystko dobrze!” Ewy Bylicy to druga część zabawnej serii „Julka, pies i reszta świata”. • Julka wraz z paczką przyjaciół rozpoczyna wiosnę wycieczką rowerową pod okiem ulubionego trenera zwanego Peletonem. Ale Peleton nie byłby sobą, gdyby z rekreacyjnej wycieczki nie zrobił pięć­dzie­sięc­ioki­lometrowej trasy wyczynowej. Do tego Kasia zdradziła Julkę na rzecz przystojnego kujona Kajetana. A i Antek, do tej pory wyraźnie zainteresowany właścicielką goldena i dwóch jamników, nawet nie raczył się przywitać z bliską sercu koleżanką. Wszystko przez Ilonkę – gadatliwą blond piękność, która wzięła się nie wiadomo skąd i ewidentnie podrywa młodego przystojniaka. • Oprócz perypetii sercowych mamy tu jeszcze na wskroś sympatyczną i może nieco tylko zwariowaną rodzinkę z trzema żywiołowymi psami. • Rodzinka tym razem postanawia odwiedzić tatusia w Warszawie. A wszyscy razem wyruszają na wakacje do Hiszpanii. Oczywiście bez piesków, które zostają pod opieką wujka. Ale zanim znajdą się na wymarzonych wakacjach, czeka ich jeszcze lot samolotem. Wspaniała sprawa, szczególnie dla kilkuletniego Misia. Bo na pewno nie dla mamy, która panicznie boi się latać. • Ta książka to świetna rozrywka. Uśmiałam się przy niej do łez. • Polecam!
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo