• "Rzeka Czerwona" to współczesna powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w Dakocie Północnej, w okolicach Doliny Rzeki Czerwonej. Historia skupia się na mieszkańcach małego miasteczka Tabor, których losy splatają się wokół planowanego ślubu Kismet Poe i Gary’ego Geista. Gary jest niepewnym siebie dziedzicem farm, natomiast Kismet to impulsywna młoda kobieta próbująca odnaleźć własną drogę życiową. W tle pojawia się także Hugo — zakochany w Kismet outsider, który chce ją odzyskać. Ważną postacią jest również Crystal, matka Kismet, pracująca nocami przy transporcie buraków cukrowych i zmagająca się z lękiem o przyszłość córki oraz własne życie. To nie tylko zwykłą historia miłosna. Louise Erdrich pokazuje w swej książce kryzys amerykańskiej prowincji, problemy rolnictwa przemysłowego, skutki używania pestycydów i zmian klimatycznych oraz niepewność ekonomiczną po kryzysie lat 2008–2009. Jednocześnie skupia się także na opowiadaniu o samotności, rodzinie, duchowości i relacji człowieka z naturą. • "Rzeka czerwona" urzekła mnie swym stylem. Łączy w sobie realizm z elementami niemal halucynacyjnymi i poetyckimi. Codzienne życie miesza się tu z wizjami, poczuciem zagrożenia i dobrym humorem. Polecam gorąco. Bardzo dobra rzecz.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo