• Literatura o ludziach, którzy zginęli w obozach konc­entr­acyj­nych­, oraz pielęgnowanie pamięci o nich jest kluczowym elementem współczesnej historii, edukacji i kultury na całym świecie. Pamięć ta ma na celu nie tylko oddanie hołdu zamordowanym, ale także ostrzeżenie przed skutkami nienawiści, rasizmu i totalitaryzmu. Pamięć o ludziach, którzy zginęli w niemieckich nazistowskich obozach konc­entr­acyj­nych­ i obozach zagłady podczas II wojny światowej jest kultywowana poprzez liczne formy upamiętnienia, dokumentację historyczną, edukację, obchody rocznicowe oraz szeroko pojętą literaturę i kinematografię. Ich tragiczne losy są symbolem najs­tras­znie­jsze­go okresu w historii ludzkości, a dbałość o tę pamięć to nasz obowiązek i ma na celu niedopuszczenie do powtórzenia takich wydarzeń.
  • Piekło to przy Gross-Rosen,to Iluzja,tu działy się Zbrodnie,Eksperymenty PseudoMedyczne takich Firm Niemieckich,jak Bayer,Siemens,Telefunkenitd.Zezwierzęcenie przeszło wszelkie wyobrażenie,po wojnie wiele Niemców w NRD OBEJMOWALI kATEDRY NAUKOWE,URZĘDY..Uciekali .do Stref Alianckich.Dzis ten Obóz jest zapomniany,dokumenty spalone przez SS.Zostały tylko zeznania Świadków,gro już nie żyje.Itakie książki które nie dają Zapomnieć!!
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo