• Dawno nie zdarzyło mi się płakać podczas czytania książki. Przyznam, że niektóre historie naprawdę mnie wzruszyły. Nie mogłam przejść obok nich obojętnie, biorąc pod uwagę, że są to historie prawdziwe. Służące, w odróżnieniu od Chłopek tej samej autorki, nie sprawiają wrażenia lekkiego chaosu narracyjnego podczas czytania. Tutaj wszystko ładnie się układa. Historie i ich bohaterki wciągają czytelnika do swojego świata i sprawiają, że często ściska nam się serce. Po lekturze Chłopek wiedziałam już, czego mogę się spodziewać. Nie zawiodłam się
  • "Służące..."przybliżają życie naszych babć.Dobrze ,że życie zmieniło się i nie żyjemy w tych ciężkich czasach.A będąc w Krakowie przy pomniku Mickewicza nie czekam na panią ,która wybierze mnie do roli służącej.....
  • Genialna pozycja
  • Ciekawie napisana książka, zawiera dużo informacji historycznych. Otwiera oczy na losy osób zapomnianych i nie wystarczająco docenionych. Pokazuje ich często smutny los i sposób myślenia, który prowadził do ich wyzysku Godne pochwały jest to, że autorka przedstawia losy służących w sposób bezstronny. Ostatnie słowa książki dają wiele do myślenia. Czy rzeczywiście, mimo wielu zmian, mentalność współczesnego społeczeństwa różni się od naszych poprzedników?
  • Niezwykła książka zapadająca w pamięć, która olśniewa bogactwem szczegółów i daje pojęcie o sytuacji służących, nazywanych potocznie "Marysia" czy "Kasia". Szczególnie utkwiła mi w pamięci sytuacja okradzenia Alberta Einsteina oraz barwne małżeństwo Stanisława Wyspiańskiego z Teosią. Polecam!
  • Prawdziwe historie służących przedwojennych. Bieda, wyzysk. Można się dowiedzieć jak traktowali służące znani ludzie np. Henryk Sienkiewicz; jakie są korzenie Angeli Merkel. Warto przeczytać. Wówczas docenimy to, jakie teraz mamy czasy.
  • Świetna książka przedstawiająca sytuację służących - sytuacja, która została zmieniona dopiero przez II Wojnę Światową.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo