„Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców” to jedna z najbardziej oryginalnych książek, jakie przeczytałam. Nigdy wcześniej nie trafiłam na powieść napisaną w taki sposób i już za samą formę ma u mnie ogromny plus. • Momentami można odnieść wrażenie, jakby autor celowo pisał w sposób chaotyczny, niemal szalony. Ale właśnie w tym tkwi cały kunszt. Każdy rozdział ma własny styl, jakby wyszedł spod ręki innego autora. Raz dostajemy narrację przypominającą audycję radiową, innym razem pamiętnik czy zupełnie inną formę. To pokazuje ogromny warsztat pisarski i świetne wyczucie języka. • Bardzo spodobało mi się również to, że bohaterów bardziej obserwujemy, niż poznajemy od środka. Czujemy się trochę jak podglądacze ich życia, a nie uczestnicy ich myśli i emocji. Taki sposób prowadzenia narracji bardzo mi odpowiada i świetnie współgra z atmosferą całej książki. • Choć na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się chaotyczne, z czasem widać, że ten chaos jest tylko pozorny. Każdy element ma swoje miejsce, a cała konstrukcja została bardzo dokładnie przemyślana. Sam pomysł na historię jest świeży, nietypowy i intrygujący. Do tego przez całą lekturę towarzyszy czytelnikowi poczucie tajemnicy, które skutecznie zachęca do dalszego czytania. • Mimo wszystkich tych zalet nie była to książka, którą pochłonęłam jednym tchem. Czegoś mi zabrakło, choć trudno mi jednoznacznie określić czego. Właśnie dlatego nie mogę wystawić jej najwyższej oceny. • To zdecydowanie pozycja warta przeczytania przede wszystkim dla osób, które lubią literackie eksperymenty i nieszablonową narrację. Dla mnie była bardzo ciekawym doświadczeniem, choć nie trafiła do grona moich ulubionych książek.

Bardzo nietypowa książka, rozkręca się (i to jak!) na 70 stronie. Post­mode­rnis­tycz­na może dezorientować i denerwować, a ponadto być trochę niepotrzebna, ale z biegiem książki przyzwyczajamy się do tego.