• Książka "Źródła miłości" jest przede wszystkim niezwykle aktualna. Temat in vitro czy adopcja, może mniej u nas popularne wynajmowanie surogatek to stale powtarzane wątki rozmów i wywiadów. Nawet w momencie czytania usłyszałam wiadomość o możliwości wyboru już nie tylko płci dziecka, ale nawet dobrania sobie koloru oczu, rodzaju włosów i tym podobne dziwności. Czy to nie za duża ingerencja w naturę? Czy do tego zmierza świat żeby już w najw­cześ­niej­szym­ stadium życia mieszać i decydować kto może być a kto znika? A przecież nie wszyscy uczestniczący w tym procederze są uczciwi, i dla niektórych to świetny biznes. Książka jest autentyczna, porusza bardzo delikatne i bardzo trudne sprawy: jak żyć nie mogąc mieć dziecka? Do czego można się posunąć, żeby osiągnąć ten cel? Wiele pytań natury moralnej i zwykłej ludzkiej. Opisy sytuacji życiowych młodych kobiet, które decydują się być matkami zastępczymi na okres ciąży otwiera oczy na wiele problemów. Akcja powieści w większej części rozgrywa się, i to całkiem sprawnie, w Indiach i na pewno są tam inne warunki, ale tak czy inaczej historia, która zaczyna się od małej Amelii pozostawia dużo do przemyślenia. Polecam!!
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo