• Zaskakująco bardzo dobry kawałek historii wpleciony umiejętnie w fikcyjne wątki. Książka jest właściwie i dla dzieci i dla dorosłych, ponieważ nie jest ani zbyt nudna ani zbyt dziecinna, co więcej w ogóle nie ucieka od trudnych tematów i wątków, które faktycznie miały miejsce w historii. Nie jestem fanką twórczości Grażyny Bąkiewicz, ale jej współpraca z Kazimierzem Szymeczko i Pawłem Wakułą naprawdę okazała się strzałem w dziesiątkę. Każda z dziesięciu historii zachowuje idealną równowagę faktów i fikcji, gdzie w każdej historii prowadzi nas dziecięcy bohater opowieści - a to hafciarka, a to szlachcic, a to paź, a to sługa, co zgrabnie wpisuje się w fabułę. Niektóre z opowieści, jak choćby 'Kopernik - światło prawdy' czy 'Rej - spotkanie na grobli' mają tak interesujące i wciągające dialogi, że można je wręcz nazwać filozoficznymi dysputami, z kolei opowiadania, które najbardziej rozdzierają serce i skłaniają do zadumy to 'Powrót króla' oraz 'Koniec epoki'. Znajdujące się na końcu książki noty historyczne dotyczące każdego opowiadania z osobna, wyjaśniają trudniejsze wyrazy i precyzują czas trwania akcji poszczególnych historii, co skłania do dodatkowych rozmów i dyskusji po zakończeniu wspólnego czytania.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo