To nie moje:

jak rozmawiać z dziećmi o narkotykach, żeby to miało sens

Wywiad:
Adam Nyk
Ewa Pągowska
Wydawca:
Muza (2025)
ISBN:
978-83-287-3497-5
Autotagi:
druk
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
poradniki
sprawozdania
Źródło opisu: Miejska Biblioteka Publiczna w Olsztynie - Katalog księgozbioru

Najgorsze są te rozmowy, które się nigdy nie odbyły! Nie mamy wpływu na to, czy nasze dziecko zetknie się z narkotykami. Na to, czy ktoś na imprezie zaproponuje mu „kreskę”, zapali w jego towarzystwie marihuanę, czy jego znajomy uzależni się od stymulantów. Narkotyki biorą dzieciaki z „dobrych” i „złych domów”, uczniowie szkół ze szczytów rankingów i tych zamykających stawkę. Ale MY jako RODZICE możemy wciąż zrobić naprawdę dużo, żeby wesprzeć nasze dzieci i zminimalizować ryzyko sięgnięcia przez nie po narkotyki, a jeśli zajdzie taka potrzeba wspólnie znaleźć drogę wyjścia z nałogu! Obserwacja, uważność, a przede wszystkim umiejętność rozmowy z dzieckiem to wartości i szanse, z których musimy skorzystać. Uświadomienie sobie tego, że świat naszych dzieci jest inny i że musimy się go uczyć, patrząc ich oczami, to ważny krok. Kolejnym jest zdobycie aktualnej i rzetelnej wiedzy o tym, jak wygląda rynek substancji psychoaktywnych. - Co i jak biorą dzieci? - Jakie są drogi wyjścia z nałogu? - Jak reagować, gdy nastolatek przyjdzie pod wpływem narkotyków? - W jaki sposób namówić je do wizyty u terapeuty? - Co robić, gdy znajomi naszego dziecka biorą? - Jak rozmawiać o narkotykach z dzieckiem, które nie miało z nimi kontaktu? - Jak to wszystko przetrwać? Rozmowy z dziećmi o narkotykach bywają bardzo trudne. Ten poradnik pomoże ci się do nich przygotować, tak żeby miały sens. [nota wydawcy]
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo