Obiekty głębokiego nieba

Cóż powiem… Z całym szacunkiem dla prozy Jakuba Małeckiego „Obiekty głębokiego nieba” zupełnie nie przypadły mi do gustu. Po kilkunastu przeczytanych stronach miałam nadzieję, że to książka nie jego autorstwa. Ale niestety… Fabularnie kompletnie nie dla mnie. Zgodzę się, że jest to dość odważny krok ze strony autora, uczynienie trzonem powieści bardzo intymnej relacji między czterema osobami, żyjącymi w formalnych związkach. Dalszy rozwój wydarzeń, ten nieco mniej „intymny” w kontekście erotycznym był dla mnie bardziej „małecki”. Uwielbiam jego prozę w wydaniu nostalgicznym, filozoficznym z niewielką domieszką realizmu magicznego. Dobrze, że chociaż odrobinę tych pierwiastków udało mi się znaleźć tuż przed końcem tej powieści. W ogólności jednak losy Janka i Igi mnie nie urzekły, a podjęte prze nich decyzje były bardzo rozczarowujące. Nie zapałałam do nich sentymentem i tyle. Nie tym razem… Cóż, bywa… Udanej lektury „małeckoholikom” życzę.

"Obiekty głębokiego nieba" czyli zagubiona subtelność Jakuba Małeckiego. Nie tracę szacunku do autora, ale z kronikarskiego obowiązku muszę ocenić ten tytuł jednoznacznie: to nieudany eksperyment literacki. W moim odbiorze to twórcza porażka autora, którego darzę ogromnym szacunkiem, a jego dotychczasową twórczość uważam za wybitną. Pisarz ten zawsze potrafił poruszać najczulsze struny ludzkiej duszy. Tym mocniej boli fakt jak bardzo czuję się rozczarowana tą książką. Największym jej problemem jest nużące tempo. Fabuła bezcelowo dryfuje, przez całe akapity można przebrnąć bez poczucia, że wnosi się cokolwiek do historii. Małecki stracił gdzieś swoją dawną lekkość, a jego styl stał się przewidywalny. Co gorsza, autor zbyt mocno skręcił w stronę śmiałej erotyki, bezpowrotnie gubiąc subtelność, za którą pokochali go wierni odbiorcy. W parze z drętwą fabułą idą nierealne, papierowe postacie. Bohaterowie nie są z krwi i kości, a postacie kobiece sprawiają wrażenie ulepionych z czysto męskich fantazji. Irytuje mnie również psychologia postaci – niezrozumiałe zachowania Janka i Igi, ich „głupia gra” i niszczenie udanego związku dla chwilowego pożądania budzą w czytelniku sprzeciw zamiast empatii. Każdy mistrz ma prawo do gorszego dnia i słabszej książki. Tę książkę traktuję jako chwilowy spadek formy na genialnej dotąd drodze autora.

Moja pierwsza książka J. Małeckiego i na pewno sięgnę po więcej jego twórczości. Poruszyła we mnie wiele wrażliwych strun. Bardzo interesujący styl pisarski. Taki surowy i zwięzły za zarazem pełny emocji i czegoś na kształt poezji. Liryczna proza życia.

Autor porusza emocje i uczucia głęboko skrywane, podskórnie tylko wyczuwalne. Od pierwszej chwili mnie zachwyciła - piękne emocje, język. Pozostaje się pod jej wpływem na dłużej, daje do myślenia.