Obiekty głębokiego nieba

"Obiekty głębokiego nieba" czyli zagubiona subtelność Jakuba Małeckiego. Nie tracę szacunku do autora, ale z kronikarskiego obowiązku muszę ocenić ten tytuł jednoznacznie: to nieudany eksperyment literacki. W moim odbiorze to twórcza porażka autora, którego darzę ogromnym szacunkiem, a jego dotychczasową twórczość uważam za wybitną. Pisarz ten zawsze potrafił poruszać najczulsze struny ludzkiej duszy. Tym mocniej boli fakt jak bardzo czuję się rozczarowana tą książką. Największym jej problemem jest nużące tempo. Fabuła bezcelowo dryfuje, przez całe akapity można przebrnąć bez poczucia, że wnosi się cokolwiek do historii. Małecki stracił gdzieś swoją dawną lekkość, a jego styl stał się przewidywalny. Co gorsza, autor zbyt mocno skręcił w stronę śmiałej erotyki, bezpowrotnie gubiąc subtelność, za którą pokochali go wierni odbiorcy. W parze z drętwą fabułą idą nierealne, papierowe postacie. Bohaterowie nie są z krwi i kości, a postacie kobiece sprawiają wrażenie ulepionych z czysto męskich fantazji. Irytuje mnie również psychologia postaci – niezrozumiałe zachowania Janka i Igi, ich „głupia gra” i niszczenie udanego związku dla chwilowego pożądania budzą w czytelniku sprzeciw zamiast empatii. Każdy mistrz ma prawo do gorszego dnia i słabszej książki. Tę książkę traktuję jako chwilowy spadek formy na genialnej dotąd drodze autora.