Widnokrąg

Po śmierci Wiesława Myśliwskiego postanowiłam wejść CAŁĄ SOBĄ w jego powieści. od początku do końca. Bez biegu, bez pędu w głowie, a ... zaczyta z ołówkiem w ręku, przygotowana do zaznaczania fragmentów, myśli i stron całych, by je potem przepisywać do notatnika z podobnymi. Postanowiłam czytać i się w nim zaczytać... • i przepadłam cała. • a tu? w WIDNOKRĘGU - totalnie wręcz. To powieść z gatunku tych, którą czytasz, śmiejesz się, płaczesz, milczysz. Czytasz i przezywasz w sobie. Bo te zdania, te strony cała wnikają w ciebie. • "Stoi wielkie, stare drzewo, siedzi na nim chłop, a pod drzewem dzieje się Polska" Jesteś nim, starym i młodym jednocześnie. Tym chłopem na tym starym bardzo drzewie i żyjesz. Młodość skacze po schodach, niecierpliwi się, biega gdzie chce i ucieka z pola widzenia rodziców. Bo tak się dorasta, tak się doświadcza smaku życia i jego trudów. Młodość rządzi się swoimi prawami bez względu na to, w jakim roku w kalendarzu owa młodość przypada. Każda młodość smakuje podobnie. i jest ojciec, który się coraz bardziej starzeje i ma coraz większe kłopoty ze zdrowiem. ty doroślejesz, on marnieje. prowadzisz go do lekarzy, trzymasz za rękę, przystajesz z nim, bo dech do ogranicza. marnieje ci ojciec w oczach. zdrowie z niego ulatuje. był kiedyś męski, teraz ledwo kości powleczone skórą idą u twego boku. to twój ojciec. i też kiedyś biegał i skakał, latał po schodach po dwa, po trzy stopnie na raz. i ty też tak robiłeś. • potem, gdy nie ma ojca, matki, nie ma młodości i całej tej przyszłości, gdy zostałeś ze wspomnieniami i słowami wypowiadanymi do tych, którzy odeszli, ty - teraz stary - jak twój ojciec kiedyś. idziesz, przystajesz, uciekasz od zgiełku, znikasz w myślach i w swej głowie. szukasz czasu, który minął i siebie w nim.... • Ta Polska, która się toczy, a na którą patrzy chłop siedzący na starym drzewie, to twoje życie. "Jedyny cas, jaki istnieje, to czas przeszły. Czas teraźniejszy to jest miganie czy migotanie sekund, nieuchwytne w zasadzie, a czas przyszły to kwestia wyobraźni" powiedział autor podczas jednego z wywiadów. i ten czas właśnie wrzuca bohatera w wir kalendarzy i gwaru i ciszy i smutku. wrzuca w życie - a po czytaniu zapada cisza. kompletna cisza. patrzysz na horyzont, na widnokrąg przed tobą. odsłonięty cały, zmrokiem okryty... oddychasz coraz ciężej. • nie do zapomnienia • na wieczność

Proza, z którą mamy do czynienia w tej powieści odchodzi w niebyt wraz z kolejnymi pokoleniami. Jej uniwersalność staje się nieczytelna dla młodszych czytelników nie znających realiów czasów opisywanych. Sposób narracji, płynący leniwymi zakolami sprawia, że to książka dla cierpliwych, nie goniących za akcją czytelników. Do tego typowa dla Myśliwskiego chłopska ludyczność kulturowa. Cóż z tego, że język piękny jak za chwilę nikt tego czytać nie będzie. Ocena 4.

Książka, która na pewno należy do najlepszych powieści. Po jej przeczytaniu wiem, dlaczego autor Pan Wiesław Myśliwski otrzymał dwukrotnie nagrodę literacką Nike. Styl pisania i język polski, jakim posługuje się autor należą do rarytasów literackich. Wielokrotnie podczas czytania zatrzymywałam się zastanawiając nad naszym istnieniem, byciem i przemijaniem. Sposób przekazania myśli, spostrzeżeń, odczuć, tak bardzo mi bliski tworzy swoisty widnokrąg. Autor jest wspaniałym gawędziarzem. Doskonale przekazuje uczucie dobroci, miłości i zrozumienia a także tolerancji. Dokonuje analizy postaw ludzkich i każdemu z osobna daje jego szansę bycia. Te prawdy i sposób ich opisywania, wzruszyły mnie do łez. Dziękuje za tę książkę.