Włodzimierz Nahorny

Inne tytuły:
Legenda polskiego jazzu o sobie
powiem jak umiem
Autor:
Nula Stankiewicz
Wydawcy:
Lira Wydawnictwo (2026)
Marek Jannasz
ISBN:
978-83-68987-03-4
Autotagi:
biografie
druk
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
muzyka
Źródło opisu: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu - Katalog centralny

Kompozytor utworu Jej portret – jednej z najważniejszych polskich piosenek – po raz pierwszy kreśli portret własny. Złożony ze wspomnień, niespełnień, wielkich muzycznych zachwytów i bezkompromisowej prawdy o sobie samym. Włodzimierz Nahorny to postać osobna: wybitny pianista, saksofonista, kompozytor i aranżer o unikalnej wrażliwości melodycznej, który współtworzył najważniejsze rozdziały polskiego jazzu, a jednocześnie człowiek skromny, przez całe życie unikający rozgłosu. W swojej książce Nula Stankiewicz oddaje głos samemu artyście. Z wielogodzinnych, intymnych rozmów wyłania się fascynująca, pozbawiona retuszu kronika polskiego środowiska muzycznego od lat 60. po współczesność. Rozdziały wyznaczone tytułami utworów Nahornego – śpiewanych m.in. przez Łucję Prus, Magdę Umer, Irenę Santor, Annę Marię Jopek, Bogusława Meca czy Grzegorza Turnaua – prowadzą czytelnika przez sceny jazzowe, studia nagraniowe i zakulisowe realia minionych dekad. Opowiedziane wprost, ze swadą, dystansem, z uwzględnieniem realiów epoki, trudnych relacji oraz ludzkich słabości. To nie tylko portret wybitnego twórcy i świata, w którym muzyka stanowiła centrum wszystkiego. To przede wszystkim szczera, anegdotyczna i pozbawiona retuszu opowieść o człowieku: o zmaganiu z uzależnieniem, o wierze, lękach, cenie artystycznych wyborów i sile podnoszenia się z życiowych zakrętów – uniwersalna historia, w której przejrzeć się może każdy z nas. Wydana w twardej oprawie i bogato ilustrowana książka nie tylko dla fanów jazzu, lecz także dla miłośników polskiej muzyki i kultury, którzy chcą zajrzeć za kulisy artystycznego świata i poznać jego historię.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje

Brak recenzji - napisz pierwszą.

Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo