Wiosna Opolska

"Potrzeba takiego festiwalu jak „Wiosna Opolska" potwierdziła się natychmiast: organizatorzy uginali się pod ciężarem zaskakującego nadmiaru niektórych dyscyplinach, jak choćby konkurs dla muzyków-wykonawców, nie wznowiony zresztą już więcej, czy konkursy plastyczne lub poetycki. Wydawało się, że przez te kilka lat jakoś utrwala się kształt festiwalu. Ale to tylko pozory: obecny, VII festiwal nie omieszkał dorzucić kolejną dyscyplinę-konkurs architektoniczny na projekt tak zwanego GOK-u, podobnie, jak to w minionych latach, nęcono nagrodami filmowców-amatorów i... zrezygnowno z tej dyscypliny, jak z kilku innych zresztą. A takie choćby konkursy kompozytorskie: przez lata utrzymywał się konkurs na utwór orkiestrowy (były również na utwory chóralne), potem zwątpiono w sens tych konkursów i VI „Wiosna" w ogóle obyła się bez muzyki, a dziś mamy konkurs na utwory fortepianowe i - podobno - każda z kolejnych „Wiosen" uhonoruje jakiś inny instrument konwencjonalny lub zgoła nie tradycyjny. Wszystkie dyscypliny znajdują się w nieustannym ruchu, zmieniają się również sposoby oceny nadsyłanych utworów konkursowych. Coraz bardziej do głosu dochodzi publiczność, skoro taki na przykład konkurs na słuchowisko radiowe za jurorów ma przedstawicieli wszystkich partycypujących w nim rezgłośni (nowość proceduralna VII „Wiosny"), a tegoroczny konkurs kompozytorski wreszcie spełni od lat obiecywany przez regulamin warunek, że werdykt zapadnie na podstawie utworów wykonanych na specjalnym koncercie, wobec publiczności, która - co niewątpliwie się stanie - zaważy na wyniku również własnym głosem."